Schreeuw

Op 31 oktober tegen zes uur was ik thuis en hoorde niets bijzonders buiten. Toch maakte op dat moment vlakbij een 18-jarige jongen een einde aan zijn leven op de spoorbaan bij Glimmen. Een drama, dat zich om de één of anderen reden meerdere keren per jaar moet voltrekken op het traject tussen (ruwweg) Groningen en Glimmen. Kennelijk wordt dit traject door mensen met een innige doodswens aantrekkelijk gevonden. Een twijfelachtige eer voor Haren en Glimmen. Ik woon vlakbij de spoorlijn. Als ik sirenes hoor en bovendien langer dan een kwartier geen trein meer zie passeren, weet ik genoeg. Ik kan er echter niet aan wennen, dat op minder dan een kilometer van mijn huis iemand in stilte de letterlijk stap naar de dood zet. In dit speciale geval kreeg ik de jongen niet uit mijn gedachten, doordat zijn afscheidsbrief op zijn Hyves-domein werd gepubliceerd. Dit gebeurde klaarblijkelijk op zijn eigen verzoek. De jongen leed aan Borderline, een psychische ziekte. Tot aan de dag dat deze jongen in die afscheidsbrief zijn ziekte noemde als de aanleiding voor zijn fatale besluit, was Borderline voor mij ‘zomaar een woord’ zonder inhoud. In zijn laatste brief verwijst hij naar een filmpje over deze ziekte, dat ook via zijn Hyves-domein was te bekijken. Nu werd mij pas duidelijk dat Borderline een mens op woeste wijze heen en weer slingert tussen extases van geluk, vreugde, depressies, woede, gevoelens van diep ongeluk en zelfs suïcidale dwanggedachten. Kortom, dat iemand die lijdt aan Borderline in een achtbaan leeft, zichzelf niet begrijpt en nooit rust kent in zijn hoofd. Vaak kunnen mensen in de omgeving ook niet helpen. De schreeuw van verdriet wordt soms helemaal niet gehoord. In dit geval waarschijnlijk ook niet. Dat werd op die donkere, kille herfstavond aan de spoorlijn in Glimmen op wurgende wijze duidelijk. Want terwijl er niemand in de buurt was, klonk zijn laatste schreeuw. Alweer niet gehoord, slechts in een flits door een machinist gezien. Dankzij de brief en zijn duidelijke verwijzing naar zijn ziekte, wordt de afschuwelijke dood van deze jongen tot een statement. Een statement langs de spoorbaan in Glimmen. Door niemand gehoord, slechts door de brandweermensen gezien. De boodschap die deze jongen met zijn leven heeft willen afgeven: Borderline, negeer het niet! Daarvoor hadden we zijn brief nodig, toen het te laat was.
Hein Bloemink, november 2009