Smoelenparade

Ons schoolreisje in de vierde klas van de Kerkstraatschool ging naar het museum Ellert en Brammert in Schoonoord, destijds één van de grootste attractieparken van noord Nederland. Weken voor vertrek waren we al enthousiast gemaakt door onze meester die zeer boeiend kon vertellen en prachtig voorlezen. Na een in onze beleving uren durende rondreis, door een voor kinderen saai landschap, stuiterden we op de plaats van bestemming aangekomen uit de blauwe GDS bus en werden geconfronteerd met de twee enorme houten standbeelden  van de  Drentse oermensen Ellert en Brammert. Dat beloofde wat te worden. ….In het  museum aangekomen bleek helaas dat we bij de ingang de grootste attractie al beleefd hadden. De  rest was gaapverwekkend  en ongelooflijk saai.
Ik moest er onlangs aan denken toen ik het gemeentehuis van Haren binnenkwam.
Daar stonden ze me bij de ingang op te wachten. Mark Boumans zichtbaar  hunkerend naar aandacht en publiciteit;  intimiderend sterk uitvergroot of in fototermen gesproken: waanzinnig opgeblazen.. Naast hem een zuinig lachende gemeentesecretaris Eppo van Koldam, die aan het eind van zijn carrière het “klusje Boumans” met zijn nieuwerwetse getwitter maar in goede banen moet zien te leiden.  Nadat ik van de eerste schrik bekomen was zag ik op ware grootte wethouder Anje Toxopeus, verkrampt  glimlachend als altijd en zich uiteraard van geen kwaad bewust. Eveneens sterk aanwezig, vanzelfsprekend voor een groene achtergrond,  Jeroen Niezen; kijkend of hij zojuist een onrijpe citroen opgekauwd had en de laatste boom van Haren in een versnipperaar  verdwenen was. Achter een klein raampje dat mij sterk deed denken aan een stalraam van een boerenschuur in Onnen, zag ik de gereserveerd naar mevrouw Toxopeus kijkende wethouder Theo Berends. Omdat hij nog niet zo lang wethouder is, kon hij blijkbaar geen aanspraak maken op een volledig raam. Helemaal ter linker zijde ontwaarde ik de schoolklas van bovenmeester Boumans; de gemeenteraad collegiaal bijeen en zo te zien vrienden onder elkaar. Wie heeft deze persoonsverheerlijking eigenlijk bedacht en waartoe dient het, vroeg ik mij af. Na de verkiezingen in maart 2010 keren in ieder geval de getoonde wethouders niet terug en waarschijnlijk ook de meeste raadleden niet. Eppo van Koldam gaat met pensioen en prijst zich gelukkig dat hij van allerlei gezeur eindelijk verlost  is en met zijn kleinkinderen leuke dingen kan gaan doen. Als je zoiets nou doet aan het begin van een raadsperiode kan ik mij er nog iets bij voorstellen; maar nou nog? Een collectief schuldgevoel om alsnog aan de burgers te laten zien wie over hen heeft beslist de afgelopen jaren?  Wat bezielt die wethouders om na jaren van pappen en nat houden zichzelf zo in de schijnwerpers te zetten? Is het een hunkering naar onvergetelijke grootheid? Het liefst hadden ze natuurlijk zelf hun eigen standbeeld op het Raadhuisplein onthuld, maar vanwege de gemeentelijke begroting bleek dat niet haalbaar en leek ze dit spandoek een goed en leuk alternatief. En wat gaan ze doen nadat ze in maart 2010 hun bureautje leeg geruimd hebben? Vragen ze dan aan de conciërge of ze alsjeblieft hun eigen spandoekportret mee naar huis mogen nemen? Of worden ze na de formatie van een nieuw college in de kantine opgehangen en kunnen de ambtenaren er dan in de middagpauze op darten? Waarom wil iemand zo graag aanzien krijgen door achter een gemeentelijk raam geplakt te worden? En dan die gemeenteraadsleden; zijn ze bij hun kiezers zo onbekend dat ze op de valreep nog even lokaal aandacht willen scoren? Wat kost die overbodige flauwekul ons allemaal?
Cees Bosman, november 2009.