Vurig pleidooi voor een vluchtelingengezin

De Harense Joke Groeneveld stuurt onze redactie een vurig pleidooi voor compassie met een Afghaans vluchtelingengezin.Vrede en vrijheid.
(door Joke Groeneveld uit Haren)

In 2003 heb ik de familie Kakar uit het AZC aan de Oosterweg in Haren leren kennen. Het gezin komt oorspronkelijk uit Afghanistan en is in 2001 gevlucht voor de Taliban in dat land. Tussen Hamed, Anisa, hun twee kinderen Shabir van 6 jaar en Amir van 3 jaar en mij is de afgelopen twee jaar een bijzonder vriendschappelijke band ontstaan. Het klikte tussen ons vanaf het eerste moment en ik weet nog dat ik dacht: dit gezin wil ik zo goed mogelijk steunen, hoe dan ook. Hun wilskracht om in een omgeving met heel weinig privacy het beste van het leven te maken in een kamer van 6 bij 5 meter zonder stromend water en zonder toilet ontroerde mij enorm.
Ik had (en heb nog steeds) grote bewondering voor de wijze waarop Hamed en Anisa aan hun dagelijkse leven in die kamer in het AZC een positieve inhoud geven en vooral voor de manier waarop zij proberen het hun beide kinderen zo goed mogelijk naar de zin te maken.
Hun aanvraag om de Nederlandse status te krijgen is in eerste instantie afgewezen en ze zijn nu in Hoger Beroep gegaan in afwachting van af wat er verder met hen gaat gebeuren…..
Het is voor ons Nederlanders niet voor te stellen dat je niet het recht hebt om over je eigen leven te beslissen. Vrede en vrijheid zijn voor ons zo vanzelfsprekend; helaas niet voor dit gezin!

Afghanistan werd tot 2001 decennia lang geteisterd door oorlog.
De Sovjet bezetting van het land duurde van 1979 tot 1989.
Tijdens de militaire interventie door de Sovjets heeft er ook 10 jaar lang verzet plaats gevonden van de moedjaheddin (verzetsstrijders) tegen het door het Russen gecontroleerde Afghaanse leger.
Na het terugtrekken van de Sovjettroepen is de burgeroorlog tussen de moedjaheddin van de verschillende bevolkingsgroepen losgebarsten. Uiteindelijk hebben de Taliban (orthodoxe islamieten die oorspronkelijk uit Pakistan komen) het land veroverd en de bevolking onderworpen aan hun streng religieuze wetten.
Op 11 september 2001 vonden de aanslagen in Amerika plaats.
7 oktober 2001 zijn Amerikaanse en Britse militairen Afghanistan binnen getrokken.
President Karzai staat nu aan het hoofd van het land en in zijn regering werken de moedjaheddin en de Taliban nauw samen en bekleden diverse ministersposten.
14 november jl. zag ik in het NOS-journaal een korte reportage over Afghanistan waarin een lid van de Taliban (een Talib) een zelfmoordaanslag op militairen van de internationale vredesmacht in de hoofdstad Kabul uitvoerde, waarbij enkele doden zijn gevallen.
17 november jl. in het NOS-journaal: bij de Nederlandse regering bestaat grote twijfel om extra troepen naar Afghanistan te sturen, daar de Taliban met name in het gebied Uruzgan zeer nadrukkelijk aanwezig zijn en de militairen en mariniers een groot risico lopen.
Anisa (geboren in 1979) heeft gedurende haar leven in Afghanistan alleen maar oorlog meegemaakt…..
Vrede en vrijheid zijn ook in Afghanistan nog ver te zoeken…..

Tijdens de Sovjet bezetting kreeg Hamed Russische les op de middelbare technische school en nadat hij zijn einddiploma gehaald had moest hij verplicht in dienst. Omdat hij goed Russisch sprak werd hij tolk.
Na zijn diensttijd heeft Hamed een baan in het onderwijs gehad en een groothandel in levensmiddelen opgezet.
Omdat hij in dienst voor de Russen heeft gewerkt had de Taliban het ook op hem gemunt. Deze hebben geprobeerd hem via zijn familie en de familie van Anisa op te sporen, wat hen niet gelukt is maar wat een oom van Anisa met de dood heeft moeten bekopen. Hamed was een gevaar voor beide families en voor zichzelf en zijn gezin en had geen andere keus dan zo snel mogelijk te vluchten. De families hebben hem (ongewild) voor hun eigen veiligheid uitgestoten….Via via werden mensensmokkelaars ingeschakeld die voor veel geld en sieraden Hamed, Anisa en Shabir (Amir is in Nederland geboren) valse reisdocumenten verstrekten en hen naar het vrije westen probeerden te smokkelen. De reis is een hel geweest. Ze kunnen mij alleen vertellen dat ze ongeveer 10 dagen onderweg zijn geweest. Ze zijn met meerdere autos vervoerd door hun begeleiders, hebben lange einden moeten lopen (bij de grens met Pakistan) met de mededeling dat als Shabir een kik zou geven hij er geweest zou zijn….. Ze zijn een aantal dagen opgesloten geweest in een donkere kamer, waarschijnlijk ergens in Islamabad in Pakistan; zijn zonder vooral ook maar enige aandacht te trekken vertrokken vanuit Islamabad per vliegtuig, hebben ergens een tussenlanding gehad, maar weten niet waar (de letters konden ze niet lezen) en zijn vanaf de eindbestemming (geen idee welke) weer een aantal dagen per auto naar een onbekend land vervoerd wat dus uiteindelijk ons land bleek te zijn en werden tenslotte in Hilversum uit een auto gezet met een briefje van 10 US dollar in de handen gedrukt met de mededeling: ga maar naar het politiebureau.
Na omzwervingen via Zevenaar, Enschede en Ede zitten ze sinds november 2001 in Haren.

Ik kan rustig stellen dat dit gezin volkomen geintegreerd is in onze samenleving; Hamed wil graag werken, maar mag niet en kan niet, Anisa is intelligent en een moderne jonge vrouw geworden, beide staan volop in het leven en zijn gastvrij en sociaal in de omgang met andere AZC-bewoners en ze hebben goede kontakten met een aantal inwoners in Haren. Ze spreken alledrie goed Nederlands (Amir brabbelt nog). Ze willen niets liever dan dat ze hun beide kinderen verder in Nederland kunnen opvoeden en dat ze hun zoons een goede opleiding kunnen geven. Shabir gaat sinds de grote vakantie naar een Nederlandse basisschool in Haren en heeft het naar zijn zin. Anisa zou ook graag willen werken en een cursus volgen om verder te komen in de maatschappij. Hamed kan via mijn kontakten een baan en onderdak voor zijn gezin krijgen, mits hem de Nederlandse status wordt verleend. Ik gun het ze zo. Anisa zei mij laatst nog: nu zijn wij 412 jaar in Nederland, wij hebben de Nederlandse Staat en samenleving veel geld gekost; het zou toch veel slimmer zijn als ze nu iets van ons terug verlangen?

Terug naar Afghanistan is onmogelijk: de Taliban en moedjaheddin zijn nog steeds actief en zullen Hamed niet met rust laten; Hamed en zijn gezin zijn hun leven niet veilig in hun geboorteland; terugkeren naar hun families is onmogelijk, want deze lopen groot gevaar als Hamed, Anisa en kinderen weer in Afghanistan zouden zijn. In de ogen van de Afghanen zijn Hamed en Anisa rijke mensen, want ze hebben in het kapitalistische westen gewoond. Er bestaat een grote kans op kidnapping. De verhalen van kinderen die worden ontvoerd in arme landen vanwege hun organen of vanwege het losgeld dat wordt geeist is ons niet onbekend.

31 maart 2006 gaat het AZC in Haren sluiten……. Zal familie Kakar toch in Nederland mogen blijven?…..

Het boek Gestolen Gezicht
Het leven van een jonge vrouw in Kabul, geschreven door Latifa,

heeft mij, naast de verhalen van Hamed en Anisa, een goede indruk gegeven van een stukje Afghaanse geschiedenis en van de moedige en integere karakters van de Kabulis in een verscheurd Afghanistan.

Vrede en vrijheid: pas dan heb je de kans te leven en te overleven.

Joke Groeneveld,
Haren.