Herinnering aan 1953

Harenaar Gerrit Smid is geboren in 1939. Hij leest in Haren de Krant vaak artikelen over vroeger. Daarom is hij er maar eens voor gaan zitten om zelf een column te schrijven. Hij gaat terug naar zijn jeugd. Hij hielp zijn vader met het bezorgen van kolen, door weer en wind. En nu het weer van dat ‘rot weer’ is, kwam een herinnering naar boven. Mevrouw Wichers.

Door Gerrit Smid, Haren

“Mevrouw Wichers”

Ik sta voor het raam en kijk naar het gefriemel van het verkeer, we wonen op een van de aller drukste kruispunten van het dorp en daar is altijd wel wat te zien, zeker nu met deze gladheid.

De natte sneeuw slaat met een harde zuid-westen wind tegen de dubbelbeglaasde vensters. Op mijn thermometer, met binnen/buiten functie zag ik dat het + 0,5. graden is, dus koud! Veel hardwerkende kerels zitten in super doorwerkpakken met dito schoenen in een perfect verwarmde auto’s een groot deel van hun werkzaamheden via hun GSM te regelen. Ik zie de postbode zijn zwaar beladen fiets door een best pak natte sneeuw sjorren en bedenk dat dit nog één van de beroepen is die onder deze weersomstandigheden de meeste lichamelijke hinder ondervinden. Zoals alles is er ook in het bezorgen heel veel veranderd. Wat we voor ons dagelijks onderhoud nodig hebben halen we tegenwoordig zelf. Op het kruispunt krioelt het van de `four wheel drives,  SUV’s  en andere gemaks auto’s` met mevrouw zelf achter het stuur. Ik denk terug aan de tijd dat er heel veel mensen met een buitenberoep het zwaar hadden onder deze weersomstandigheden. Zoals de bakker, de slager, de kolenboer, maar vooral de melkboer. Als het onder 0 graden was had hij zijn melkbussen op een open bakfiets of paard en wagen met juten zakken en oude gestikte dekens ingepakt om de melk en melkproducten niet te laten bevriezen. Ook de kruidenier bracht waarschijnlijk in de winter bijna 100% van zijn omzet bij mevrouw in huis. Het moet in de winter van 1952/53 zijn geweest, ik was 14 jaar en werkte bij mijn vader in de brandstoffenhandel. Onze jassen waren op het vel doorweekt, op de draagschouder, een lege zak om erger te voorkomen, de handen deden pijn door de kloven van de smerige natte zakken. Vooral mijn vader had daar, door het vele eelt, erg veel hinder van.De volgende klant.Mevrouw Wichers. Ze deed de bijkeuken deur open en waarschuwde me dat ik goed mijn voeten vegen moest. “Ja  hoor!” was mijn reactie. “Het is rot weer!” “Oh, oh, dat mag je niet zeggen”, reageerde ze. Ik herinner me het voorval nog als de dag van vandaag. Precies net zo’n dag met dat zelfde rot weer. Helaas voor mevrouw Wichers heeft ze met haar overtuiging en deze opmerking niet bereikt wat ze er waarschijnlijk mee heeft willen zeggen. Ik blijf het echt rot weer vinden.

 Bent u ook liefhebber van oud-Haren? Op 11 februari verschijnt de speciale Oud-Haren special van Haren de Krant. Bezorging loopt tot 15 februari.