De impact van ‘zomaar een aanrijding’, het verhaal van Harense die de dood in de ogen zag – lees meer…

10 juni 2017 – 15.11 uur
De splitsecond waarin twee levens werden gespaard

“Ik dacht: dit is mijn einde, nu ga ik dood”, zegt Feyona Kwant (42) als zij zich weer even verplaatst in het moment voordat zij op de Dr. E.H. Ebelsweg in Haren frontaal op een tegenligger ging botsen. Dat zij en de tegenligger het overleefden is te danken aan een impulsieve ruk aan haar stuur. “Als zij dat niet had gedaan waren er twee dodelijke slachtoffers geweest”, zei een politieagent ter plaatse. Een klein bericht in de krant, maar de impact van het ongeluk is nog steeds dagelijkse realiteit voor Feyona.

“Ik ga binnenkort informeren naar traumatherapie, want ik heb de gebeurtenis nog niet verwerkt”, zegt zij. “Ik slaap niet goed en ben heel erg bang in het verkeer. Autorijden is nauwelijks mogelijk en ook als bijrijder zie ik overal gevaar en sta ik doodsangsten uit. We hebben onze autovakantie naar Italië moeten annuleren. Ik ben nog niet mezelf”, aldus Feyona. Het begon die zaterdag 10 juni als een heel gewoon ritje naar de stad om nog even een paar sportschoenen te kopen. “De kinderen zaten een spelletje te doen en ik zei dat ik nog even een boodschap ging doen.”

Tegenligger
Eenmaal op de Dr. E.H. Ebelsweg zag zij een stoet auto’s vanuit Waterhuizen naderen. Opeens maakte zich een VW Golf uit die stoet los en leek te gaan inhalen. “Ik vond dat een rare plaats en voelde direct dat het hem niet ging lukken. Hij kon niet terug naar zijn weghelft en kwam dus recht op mij af. Toen hij vlakbij was schoot door me heen: dit is het einde, nu ga ik dood. Ik kon niets anders dan een ruk aan het stuur naar rechts geven. Maar hij raakte mijn auto toch. Eerst ging mijn spiegel eraf en daarna werd mijn complete achteras eraf gereden. Mijn auto begon in de berm te tollen en een eind verderop kwam ik tot stilstand. Ik kon nog net zien hoe hij de sloot was ingereden en automobilisten gingen hem helpen. Ik zat daar helemaal alleen, ik kon niet geloven dat ik nog leefde en wat er precies was gebeurd. Tot er een man kwam aanlopen en mij geruststelde. Ik mocht mee naar zijn auto om daar de komst van de politie af te wachten.” Zij werd in een ambulance onderzocht maar was niet fysiek gewond. Mentaal was er echter wél een wond geslagen, die nog steeds niet is geheeld.

Splitsecond
Feyona werd kort na de klap aangesproken door een man die haar vertelde dat de tegenligger reeds in Waterhuizen vreemd gedrag vertoonde en door andere weggebruikers was gewaarschuwd. Maar hij zou desondanks zijn rit hebben vervolgd. Tot mijn verbazing staat daarover niets in het verslagje van de politie.” Eenmaal thuis probeerde de Harense de draad op te pakken en ‘gewoon’ door te gaan. Ze ging koken en vertelde wat haar was overkomen. Daags erna ging ze op advies van de politie de route weer rijden, maar begon te beven en was doodsbang. Ze kreeg problemen met slapen en zag het ongeluk in donkere nachten telkens opnieuw gebeuren. Het verkeer ziet zij sindsdien als een mijnenveld, vol met gevaar en vol met mensen die op verkeerde weghelften rijden. “En ook vol met mensen die onwel worden”, zegt ze met een wrange lach.

Onwel
Het contact met de veroorzaker* van de aanrijding is voor Feyona Kwant onbevredigend verlopen. Hij heeft haar gebeld om kort en zakelijk te vertellen dat hij een chronische ziekte heeft en onwel was geworden achter het stuur. Hij herinnert zich niets. Daarna volgde een zakelijke mail, die Feyona als koud ervaarde. “Het deed me later wél weer goed dat er een bosje bloemen bij me is bezorgd.” Ze had niet gedacht dat zij zo van slag zou raken door de aanrijding. “Het kan zo dus niet langer. Ik moet nu hulp zoeken bij het verwerken, anders krijg ik er later last van. Ik heb de dood in de ogen gezien. Een halve seconde later en ik was er niet meer en mijn tegenligger ook niet. Ik weet dat hij ook kinderen heeft, wat zou dat toch erg zijn. Ik zou later best nog eens contact met hem willen om hierover te praten.” En tot slot zegt ze: “Ik heb het er moeilijk mee, maar als ik zie wat er laatst in Lauwersoog is gebeurd, dan mag ik niet klagen!”

*De bestuurder die onwel werd en het ongeval veroorzaakte wil niet meewerken aan dit artikel en volstaat met de mededeling dat het ongeval op hem en zijn gezin een enorme impact heeft gehad. Hij ziet zich niet alleen als veroorzaker maar, net als Feyona, als slachtoffer.