Decembergedichten door lezers van Haren de Krant

Mooie woorden en inspirerende gedachten.
December in Haren. We hebben lezers gevraagd hun decemberverhalen of -gedichten met ons te delen. Het is net alsof ze even tegen ons praten en dat is óók een vorm van de verbinding die past in deze tijd. Inzenders: hartelijk dank.

Mijn vader

Voor me zit een oude man
Heldere ogen, opgewekt
Hij is blij me te zien

Wil wat vragen, maar aarzelt
Durft het niet te doen
Bang voor het gesprek

Hij kijkt me doordringend aan
Ik zie zijn oude ogen
Vochtig en vol ontroering

Verlangend en hopend
Niet loslaten wat je nog hebt
Er is al zoveel weg gegaan in al die jaren

Het onvermijdelijke afscheid is gekomen
Glanzende ogen kijken mij aan
Ik omhels hem en voel zijn oude lichaam

Het afscheid ontroert me
Ik voel tranen komen
Weer kijkt hij mij aan en knikt begrijpend.

Cees Bosman, Haren
Dit schreef ik één maand voor het overlijden van mijn 87-jarige vader.

 

Eindejaars mijmeringen

Wind en kou, donkere dagen, kan hier heel slecht tegen.
November is begonnen, elke dag is er weer die regen.
De stemmen zijn geteld het formeren kan beginnen
Druk is men bezig de juiste portefeuille voor zich te winnen
Sint maakt zich op met zijn roetveeg pieten
het doel is duidelijk, laat de kinderen genieten
We trekken door de winter in richting sneeuwval
en natuurlijk naar gezelligheid met de mooiste kerstbal
Voordat we het weten is het jaar alweer voorbij
weer naar de zomer toe, dat idee maakt me blij!

B. Meijer, Groningen

 

 

De donkere dagen voor kerst

De dagen vallen stil,
Het licht hangt laag aan een grijze lucht
Straten glanzen koud van regen
en elke stap klinkt net te hard
in een wereld die zacht zou moeten zijn.

In ramen brandt het warme licht,
maar niet ieder hart vindt de weg naar binnen.
Sommigen dragen stilte als een zware jas,
geweven van verlies, vermoeidheid,
herinneringen die nergens heen willen.

Er zijn mensen die vechten tegen schaduwen zonder naam,
gedachten die zo donker kleuren dat geen kerstlichtje dit doorbreken kan.
Anderen dwalen door een mist van middelen die beloofden te verzachten
maar uiteindelijk alleen maar dieper snijden.

Toch ergens tussen middernacht en ochtendgloren schuilt een sprankje van hoop.
Want zelfs in de donkerste dagen, waar verdriet de adem beneemt,
gebeurt er iets kleins, iets stils.
De nacht kantelt altijd langzaam terug naar het licht.
Misschien is dit genoeg voor nu.
De boodschap dat misschien niet vandaag maar ooit, er een morgen ontstaat,
licht genoeg om te leven.

Mascha Bartos -de Wal, Haren

 

 

HET VERMISTE LICHT

DE GEKLEURDE VERGANKELIJKHEID

LAAT MIJ BINNEN KIJKEN

WAAR JIJ NIET BENT

MAAR TOCH STEEDS MEER

Elly Huizinga

 

 

December hoop en melancholie

Uren dagen maanden
Ze gleden voorbij
Zo is het weer december
Een maand met vele gezichten
Geeft Minder licht en meer donker
Somberheid soms in je dromen
maar ook melancholieke gedachten
Ze komen voorbij
Op weg om het licht te zien
Het feest met warmte en nieuw leven
Zo, we komen aan in het nieuwe jaar
Nieuwjaar ….
Door vrede overspoeld, door liefde gebracht
Hopelijk zijn het nu geen dromen meer…..

Marinus Suiling

 

 

O jij
Kerstkind
Zo klein
Zo weerloos
Ieder jaar
Lig je weer
In je kribbe
Je kijkt mij aan
Ik weet
Ik kan opnieuw beginnen

Ineke Wielinga, Haren

 

 

Haren

Lig ik in mijn bed…
Denk ik: ‘Lig ik naast een hunebed?’
Haren is een prima dorp.
Vanaf Groningen is het maar een steenworp!
Was ik eens een forens?
Ben ik nu een beter mens?
De voetballers van Be Quick waren boven alles verheven!
Zij vonden de andere Haren-voetballers heel slechte neven.
Onze voorouders waren eerst een soort slaven.
Zij moesten het veen naar turven graven.
Zo ontstond er water: hoe was het ook alweer?
Een recreatieplas en zwembad: het Paterswoldsemeer.
Het Harener Vaartje en de haven zijn gedempt.
Ach ja, in deze tijd is het voor huizen bestemd.
Ik heb veel moeite gedaan om te kijken wanneer Haren is ontstaan.
Vergeefse moeite. Ik voel me een beetje ontdaan.
Strijk je de Hondsrug met je handen over zijn rug,
dan krijg je onderaan de haren terug.
Ga je de Hondsrug trimmen,
Dan sta je zomaar in Glimmen.
Wat was er eerder: Midlaren, Noordlaren of Zuidlaren?
Geeft niks, geen zorgen baren.
Groningen heeft zich uitgebreid en Haren ingepikt.
Niemand vindt dit echt leuk: alle woorden ingeslikt.
Iemand vroeg zich af: ‘Ben ik Harenees of Harenaar?’
Voor je gevoel zijn ze beide waar.
Dit is geen echt bericht.
Alleen het einde van het gedicht.

Door Dick Nijdam, Haren