Een bijzonder graf in Haren

In de volgende uitgave van Haren de Krant (vanaf 21 juni) leest u weer een verhaal over een bijzonder grafmonument in Haren. Deze keer gaat het over het graf van Harenaar Henk Ridderbos, die op 26 april 2006 is overleden. Bezoekers van deze website kunnen het mooie artikel nu al lezen.Op begraafplaats Harenerhof ligt een stukje Vlieland. Het graf van Harenaar Henk Ridderbos. Zijn vrouw Henriette en dochter Marlike hebben heel bewust gekozen voor dit Waddeneiland als symbool. Waarom? Ze leggen het uit. Bijzondere ontmoeting op 12 juni van verslaggever, moeder en dochter, zittend in het gras naast Henk Ridderbos, die op 26 april 2006 overleed.

Henk Ridderbos was in Haren zeer bekend. Contacten met velen door sport en werk. Mede-grondlegger van de pizzeria in Haren en andere horecabedrijven. Zakenman, eigenaar van een assurantiekantoor. Echtgenoot, vader, vriend van velen. Een publiek figuur. Henk Ridderbos kon in Haren nooit op pad zonder links en rechts bekenden te ontmoeten. Praatje maken. Zijn vrouw Henriette en dochter Marlike (nu 16) moesten hem meestal delen met veel anderen. Behalve op Vlieland! Daar op dat eiland van helmgras en strand, van duinen en dorp…daar was alles anders. Eenmaal los van de wal in Harlingen kwam er rust over de rusteloze. Eenmaal op het eiland was Henk Ridderbos onvoorwaardelijk een onderdeel van zijn gezin. Henriette: Hij wilde er altijd de volle drie weken naartoe. Hij genoot ervan, geen werk, geen afspraken, geen sport. Hij hoefde er zich niet bezig te houden met het cafe. Op Vlieland hadden we tijd voor spelletjes, praten, lezen, midgetgolf. Henk Ridderbos kwam al 35 jaar op dit eiland, waarvan 25 jaar samen met zijn vrouw (en later natuurlijk met dochter Marlike). Vlieland werd tijdens zijn leven al symbool van gelukkige momenten. Het is dus niet onlogisch, dat Henriette en Marlike ervoor hebben gekozen om zijn graf te omringen met de sfeer van strand, duinen en zee. De sfeer van Vlieland.

Leven stond centraal in het denken en doen van Henk Ridderbos. Dood was een onacceptabele dissonant. Tot het zover was (Henk werd ernstig ziek) is de dood nauwelijks bespreekbaar geweest. In de wetenschap dat hij niet lang meer zou hebben, richtte Henk Ridderbos nog een cafe op in Haren: Cafe de Zaak. Alsof hij de dood nog even wilde uitstellen. Zijn laatste uitdaging. De uitvaart ging dan ook vooral over leven. De kist werd door Marlike en anderen beschilderd in vrolijke kleuren en taferelen van Vlieland. Op de begraafplaats dromden velen rond de groeve en zagen hoe vrienden en familie de kist, hangend in touwen, in de aarde lieten zakken. Op een teken spraken zij luid woorden, die Henk Ridderbos kenmerkten. In de stille lucht klonk: Leven. Hard, met een hart van goud. Zijn dochter Marlike zei simpelweg: Lief. Het eerste zand, dat zij op de kist strooiden, was enkele dagen eerder per boot van Vlieland overgekomen. Juist op een stil moment, twaalf uur op de eerste maandag van de maand, begon de sirene. Een lach golfde door de menigte: Hoor, Henk laat zich horen! Het was druk op de Harenerhof, 1 mei 2006.

Helmgras, dennenappels, schelpen

Het belang van Vlieland als vakantie-eiland, maar veel meer nog als symbool, was groot. Daardoor ontstond al snel het plan om dit eiland als thema te gebruiken voor de laatste rustplaats van Henk Ridderbos. Henriette en Marlike Ridderbos waren kort na de begrafenis alweer op Vlieland en gingen daar op zoek naar bruikbare voorwerpen. Grote dennenappels, takken, mos, schelpen. Later volgden zelfs enkele pollen helmgras uit de duinen. Een bevriende tekenlerares (Irene Meuldijk) schetste ontwerpen en in nauw overleg met andere familieleden ontstond een graf zonder steen of marmer. Nee, het werd een stukje Vlieland. Beschoeiingsplanken, schelpen (heel veel schelpen), helmgras. Twee glasplaten brengen de dynamiek van golven. We hebben nagedacht over de vraag of we er nog een tekst op moesten zetten, zegt Marlike. Als je er niets op zet lijkt het misschien of je niks te zeggen hebt. Toch hebben we besloten er geen tekst op te zetten. Iedereen die hier komt en die mijn vader heeft gekend, maakt op dat moment zijn eigen tekst. De Saab waar Henk in reed is zorgvuldig in opslag geplaatst. Als Marlike 18 jaar is mag ze die hebben, zodat haar vader ook dan nog met haar meereist. Er valt een stilte. Een stilte zoals die klinkt op een begraafplaats. De wind laat bladeren in heg en struiken ritselen. Maar wat veel mooier is: het helmgras van Vlieland wiegt in dat zuchtje wind. Fluistert als het ware: hier is het goed rusten. Dat was het voor Henk Ridderbos tijdens zijn leven, dat is het voor Henk Ridderbos na zijn dood.