Harenaars in den vreemde

Haren is de mooiste plaats om thuis te komen. Maar het is ook een mooi dorp om de deur achter je dicht te trekken. Ontmoeting met drie Harenaars, die ver van huis gingen. De ene voor sport, de ander voor onderwijs en de derde om Barack Obama in het zadel te helpen in het Witte Huis.Deel 1: Harenaar loopt marathon van Peking

Theo van Mal uit Haren kijkt niet op een kilometer meer of minder. Hij loopt marathons in uithoeken van de wereldbol. Onlangs op 19 oktober die van Peking. Waarom de marathon van Peking? Theo: Ach ja, een marathon is altijd dezelfde afstand. Ik vind het leuk steeds ergens anders te lopen. Dit was mijn 4e marathon. De club (Business Runners) had het plan opgevat om naar Peking te gaan en, zeg nou zelf, hoe vaak kom je daar? De marathon heeft dus een magische aantrekkingskracht op de Harenaar. Wat me trekt in het marathonlopen? Je leert mensen kennen en daarnaast combineer je het met het ontdekken van een nieuwe stad. Tijdens zon marathon leer je jezelf ook nog eens goed kennen. Nu, tijdens mijn 4e marathon, begon ik pas door te krijgen hoe ik zon uitputtingsslag moet opbouwen. Ik was goed getraind en ben niet te snel van start gegaan, waardoor ik een vlakke race heb kunnen lopen. Deze marathon was zeer bijzonder. Er stonden de hele 42 kilometer militairen langs het parcours, hoezo vrijheid? Het waren echter wel mensen: ik heb er namelijk een een hand geschud onderweg. Er was een tijdslimiet gesteld van vijf uur, wat betekent dat het parcours na vijf uur gesloten zou worden. Geloof me: iemand die zo lang heeft gelopen heeft verzorging nodig, maar na vijf uur ging het hek van het Olympisch Stadion (waar de finish was) dicht. Deze mensen kregen geen handdoek, geen eten en drinken en geen verzorging die ze zo nodig hadden. Wij kunnen ons dat hier in het Westen niet voorstellen. Het is echter wel de samenleving daar. Order is order en als je niet presteert, jammer, maar dan hoor je er niet bij. Wat Theo betreft smaakt dit avontuur naar meer. Rotterdam en Parijs staan nog op zijn lijstje.

Peking: Stad met 15 miljoen inwoners, 3,5 miljoen autos, 9 miljoen fietsen en 440.000 m2 plein van de Hemelse Vrede, waar 30.000 mensen startten aan hun hardloopevenement, 19 jaar nadat er tanks over het plein reden om de historische studentenopstand neer te slaan. Van deze mensen begonnen er 8.000 aan een volledige marathon en haalden er 4.000 de finish.

Deel 2: Annemarie wilde terug naar Ethiopie
Foto: Annemarie Wolrding op het schooltje in Ethiopie.

Annemarie Woldring (25) uit Haren reisde voor een stage in 2005 al eens naar Ethiopie en keerde met een hoofd vol herinneringen in Haren terug. Ze zegt: Na die reis naar Ethiopie in 2005, is het blijven prikkelen om in dat land iets voor het onderwijs te kunnen betekenen.Toen bleek dat dit voor meer Ethiopiereizigers gold, zijn we als groep bijeengekomen en in 2008 hebben we de Stichting Potlood opgericht, bestaande uit 5 medestudenten. De VN-landen werken samen aan de millenniumdoelen, die zij voor 2015 willen realiseren. Het tweede doel van de lijst is: alle kinderen hebben recht op onderwijs. Dat doel heeft een potlood als logo, vandaar de naam van onze stichting. Annemarie en haar geestverwanten willen handen en voeten geven aan dat VN-doel. Ze vertelt: Onze doelstelling is kleinschalig het onderwijs in Ethiopie te bevorderen. In oktober reisde ik samen met Nanda Talsma naar Tigray, de noordelijkste provincie van Ethiopie, waar we drie weken verbleven. We hebben onderwijsprojecten van en met een Nederlandse vrouw daar bezocht en zij heeft ons laten kennismaken met haar werkwijze om scholen te bouwen en te ontwikkelen.

In de plaats Adwa, de noordelijkste plaats, hebben wij ons voor onze stichting georienteerd op de huidige onderwijssituatie. Hoewel veel kinderen naar het basisonderwijs gaan, ben ik erg geschrokken van de levensomstandigheden van kinderen met beperkingen. Er was een school voor blinden, waar een van de vier lokalen benut werd. De overige lokalen zijn nog ongeopend, omdat er geen geschoold personeel beschikbaar is om deze blinde leerlingen te onderwijzen. Voor de dertig leerlingen waren enkel vijf prik-brailleborden aanwezig. Verder was er niets! Vanuit mijn ervaring als leerkracht voor auditief beperkten aan de Guyotschool voor VSO te Haren, heb ik de verschillen zeer goed kunnen ervaren. Het contrast in de leefsituatie voor doven tussen Nederland en Ethiopie heeft me hard geraakt. Annemarie Woldring is thuisgekomen. Opnieuw met een hoofd vol herinneringen, maar nu ook met nieuwe inspiratie om iets bij te dragen aan de omstandigheden in dat land. De stichting verdient volgens haar alle steun. Zie www.stichtingpotlood.nl . Mail: info@stichtingpotlood.nl

Deel 3: Thom van der Veen op campagne in USA
Thom van der Veen schreef zijn ervaringen op na zijn reis naar Amerika, waar hij meehielp om burgers enthousiast te maken voor Obama.

Toen de deur voor me open ging betrad ik een doorsnee kantoorpand. Een bordje wees me waar ik zijn moest. Trap af. Kelder in. En ja hoor, ik zag de Obama-signs al hangen en er stond een bordstandaard dat me welkom heette op het hoofdkwartier van de staat Illinois van Barack Obama.Even nog dacht ik dat ik verkeerd was. Ik had Obama nog zo goed gevolgd. Hij had toch meer geld dan welke Amerikaanse politieke campagne ooit? De kelder die ik betrad is te vergelijken met het honk van een Nederlandse politieke jongerenorganisatie. Kaal. Behalve de Obama signs hingen er alleen maar tekeningen van kinderen en mededelingen van de staff. Geen behang, grauwe wanden en je zag de bekabeling en de leidingen van bovenliggende kantoorpanden elkaar kruisen over het plafond. Ik was nog geen minuut binnen of er werd mij verzocht mijn eigen laptop op te halen bij gebrek aan computers. Omdat ik vermoedde dat ze met eigen Pcs zouden werken had ik mijn laptop in het hotel achtergelaten. Tot dit punt klinkt het niet echt aantrekkelijk om voor het campagneteam van Barack Obama te gaan werken. Toen ik terug kwam met mijn laptop werd ik door een hartelijke dame geholpen bij het invullen van het registratieformulier voor vrijwilligers. Er werd een plekje voor me gezocht waarna ik kon beginnen met het invoeren van data in het systeem. De data die ingevoerd moesten worden is informatie over hoe potentiele kiezers reageerden op vragen als: Heeft u al gestemd? Op wie heeft u gestemd? Op wie gaat u stemmen? Zou u vrijwilligerswerk voor de Obama campagne willen doen? In de laatste twee week staan er alleen nog maar geregistreerde democraten en independents in het systeem. (Independents zijn mensen die wel willen stemmen maar die zich noch als democraat noch als republikein wensen te registreren) Het echte overtuigen van mensen om op Obama te gaan stemmen is dan al achter de rug. Wel worden mensen tot en met hun eigen voordeur verzocht te gaan stemmen en wordt hun het dichtstbijzijnde stemlokaal aangewezen; canvassing wordt dat genoemd. Amerikanen blijven uiterst kalm als zij voor bovengenoemde zaken telefonisch benaderd worden. Dit komt door de politieke betrokkenheid die in de wortels van elke burger blijkt te zitten. Ik heb zelf ook gecanvasst, mensen opgebeld om de vragen te stellen zoals ik hierboven heb beschreven en een eigen phonebank opgezet (een lege locatie in een wijk van Chicago omtoveren tot een Obama-callcenter zodat de vrijwilligers dicht bij huis kunnen bellen). Uiteraard was mijn aanwezigheid bij Obamas speech in Grant Park, Chicago, naar aanleiding van zijn overwinning, al de moeite waard. Maar dat wist ik natuurlijk van tevoren niet. Wat het werk zo leuk maakte was het gezamenlijke doel. Op het kantoor waar ik werkte, werkten 3 Nederlanders, 1 Italiaan, 2 Engelsen, 1 Australier. Nederland was dus goed vertegenwoordigd. Maar ook de Amerikanen waren zeer divers. Er werkten Opas en Omas in allerlei kleuren, studenten, loodgieters, gangsters, zakenlui en er liepen kinderen rond. Hoe divers het er werkelijk was is het beste te beschrijven als van kinderwagen tot rollator en van villa tot achterstandswijk. En iedereen was daar voor het zelfde doel gekomen, het voelde als een grote familie. Ja, eventjes was dat kantoor Utopia. Nu weer terug naar de orde van de dag. Aan de bak Obama!