Het moeras dat er niet kwam

Door Gonneke Bonting, Haren de Krant

De aankondiging van het waterschap Noorderzijlvest om een moeras van 25 hectare aan te leggen in het Paterswoldsemeer bracht op een regenachtige avond meer dan honderdvijftig mensen op de been. Ze kwamen bij elkaar in de Rietschans, aan de oever van het meer.

De Taakgroep Beweging Recreatie Paterswoldsemeer protesteerde tegen het moeras met een petitie. Die werd in korte tijd zeventienhonderd keer ondertekend. Op de avond, georganiseerd door het waterschap, hield woordvoerder Henk Sol van de taakgroep een korte inleiding waarin hij minstens tien keer het woord ‘zorgen’ gebruikte. Die zorgen golden voor zeilers, vissers, zwemmers, sloepschippers, waterskiërs, surfboardpeddelaars, gebruikers van recreatiewoningen, de politie te water en natuurliefhebbers. Allemaal als gevolg van het moeras.
Dijkgraaf van Noorderzijlvest Bert Middel stelde dat het waterschap nog geen enkel besluit had genomen. Hij haalde meteen de druk van de ketel door daaraan toe te voegen dat de organisatie het besluit om een moeras aan te leggen na de protesten ook niet meer gáát nemen. ‘Het is duidelijk dat daarvoor geen maatschappelijk draagvlak is’, zei hij. ‘En dat hebben we als waterschap nodig. Maar we zijn wel wettelijk verplicht te zorgen voor schoon en voldoende water.’ Hij nodigde de aanwezigen uit om met suggesties te komen nu het moeras een gepasseerd station was. Het waterschap had, behalve het moeras, vier maatregelen bedacht die geen problemen opleveren voor de gebruikers van het meer, door gebruik te maken van gemalen, doorlaten voor vissen en een ijzerzandbekken. Maar dat is niet genoeg.

Deskundigheid en achterdocht
Uit de zaal kwamen maar liefst 52 vragen en ideeën. Verschillende sprekers vroegen zich af of er wel echt een probleem is en of het water nou echt zo schoon moet zijn als gesteld. Middel stelde dat daarover geen discussie is. Boetes voor het niet naleven van Europese verplichtingen die hier spelen lopen in de miljoenen, zei hij. Waterplanten als oplossing riep enthousiasme op en ook de angst dat het meer onbevaarbaar zou worden. Dieren en lange, natuurlijke oevers zonder beschoeiing zouden kunnen helpen. Middel beëindigde de avond door veel deskundigheid en ook achterdocht in de zaal te constateren. Maar voor dat laatste toont hij begrip. Want: ‘We blijven ambtenaren.’ Het lijkt erop dat het waterschap en de gebruikers van het meer samen verder gaan zoeken naar oplossingen. (GB)