Op bezoek in Dennenoord

Vier keer per jaar maakt onze krant een redactioneel uitstapje naar de buren: Zuidlaren. We publiceren dan o.a. portretten van medewerkers of patienten in Dennenoord. Een eigen wereld, de moeite waard om te leren kennen. Een ontmoeting met Roelof Siebring, die lijdt aan schizofrenie.[b]Patient Roelof over:
De troost van Dennenoord[/b]

Je moet de situatie van schizofrenie-patienten niet onderschatten. Het is heel, heel erg! Niemand woont in Dennenoord vanwege zijn zweetvoeten! Dat zegt Roelof Siebring die aan schizofrenie lijdt. Hij levert met zijn opmerking het bewijs dat hij de diepe ernst van zijn ziekte kan voorzien van een relativerende kwinkslag. Hij zegt dat het in zijn hoofd een voortdurende chaos is, dat hij de kluts soms kwijt is en dat hij vaak het overzicht op situaties mist. Ik heb dus schizofrenie, stelt hij vast. Tot mijn 21e was er niet zoveel mis met mij. Maar toen knapte het. Psychose, mijn inventaris op straat gezet en opgenomen. Kennismaking met een patient van Dennenoord op een schaduwrijk bankje langs de oprijlaan.

Opgegroeid in Vlagtwedde. Gezond stel hersens. Muzikaal (zang). Atheneum. Naar Amsterdam om een zangopleiding te gaan doen. Het leven van Roelof Siebring zat op het goede spoor, maar onder de oppervlakte loerde de ziekte. In Amsterdam ging het fout. Ik heb in 1989 op een dag mijn hele inventaris bij de straat gezet, ik was helemaal in de war, zegt hij. Ik voelde me miskend door mensen, ik zag het niet meer zitten. Opname op intensive care. Dat was het begin, sindsdien zit ik in de psychiatrie. Vergis je niet, schizofrenie is heel erg! Je lijdt eronder. Ik woon hier met mensen die stemmen horen, heel veel problemen hebben. Ikzelf ben intellectueel goed genoeg om in te zien wat er met me aan de hand is. Ik zal nooit buiten de kliniek kunnen leven, want dan gaat het zeker mis. Hier voel ik me beschermd. Altijd mensen om je heen, goede verpleging met begrip. Begeleiding, mensen die zorgen dat ik mijn medicijnen inneem. Zonder die bescherming zou ik niet kunnen. Ik heb buiten de kliniek geen enkel perspectief, maar binnen Dennenoord nog wel. Het gaat steeds een beetje beter met me. Dat is wat ik noem: de troost van Dennenoord. Op donderdag ga ik boodschappen doen voor het weekend in onze groep. Dan is het bij ons zoete inval, heel gezellig. Dat noem ik dan weer het Dennenoord-gevoel. Winkelen in Zuidlaren is leuk, de winkeliers zijn heel aardig tegen patienten van Dennenoord. Ook in Zuidlaren voel ik me nog beschermd, maar in andere dorpen en steden? Nee.

Tijdens het zingen
voel ik de chaos niet

Het wonder van de muziek wordt door Roelof Siebring vaak gevoeld. Hij zingt nog geregeld klassieke stukken (bariton) van Schumann, Schubert, Faure. Toen het in 1989 misging was ik bezig met een zangstudie in Amsterdam. Ik kom uit een muzikale familie, ik heb ook pianogespeeld. Laatst hadden we een familiebijeenkomst en toen hebben we ouderwets met elkaar weer klassieke stukken gezongen. Als vanouds, heel leuk! Het wonderlijke van zingen is dat ik tijdens een lied van bijvoorbeeld Schumann de chaos in mijn hoofd niet voel! Of je dat een soort medicijn kunt noemen? Oei, dat zou ik niet kunnen zeggen. Het is gewoon zo.
Een andere ambitie die Roelof door zijn ziekte heeft moeten opgeven is de koksschool. Een kok mag niet chaotisch zijn, dus dat is geen optie meer, stelt hij schijnbaar nuchter vast.

Nieuw begin

Deze week staat de grote verhuizing op stapel naar een fris, modern en nieuw woongebouw op de terreinen van Dennenoord. Roelof kijkt ernaar uit, omdat hij de verhuizing ziet als een nieuw begin. Ik word in juli 40 jaar, dan woon ik nieuw, dan begint een nieuwe periode in mijn leven. Mijn leven zal zich altijd afspelen binnen Dennenoord, ik berust daarin. Dat lukt me, omdat er hier heel veel goede dingen gebeuren, die het leven waardevol maken. Dat ik nooit een gewoon leven buiten Dennenoord zal hebben…ja, dat vind ik heel erg. Ik bid een keer per week, want ik geloof in God. En dan komen er weleens vragen in me op. Waarom het zo is gelopen. Het is niet anders. De troost van Dennenoord maakt veel goed.

Foto: Roelof met verpleegkundige Ellen van der Wal