Cursus ‘handlezen’

Onze verslaggeefster Gonneke Bonting wilde graag een artikel schrijven over een opleiding ‘handlezen’. Dus meldde zij zich aan voor een vriendinnenavond in Haren waar de handen uit de mouwen werden gestoken.Door Gonneke Bonting

Vroeger had ik dikke knokkels maar nu zeg ik meteen ja als je vraagt of ik meega naar Parijs, met mijn rugzak. Voor Janet Postema een volkomen logische uitspraak. Net als: Nou, jij bent moe! Je handen zijn helemaal wit. Janet is handleeskundige. Voor zes vrouwen, bijna allemaal uit Haren, hield ze een vriendinnenavond en legde eigenschappen bloot waarvan ze niet vermoed hadden dat die in hun handen te zien waren.

Janet Postema (44) uit Groningen studeerde vier jaar handleeskunde. Ik volgde de basiscursus, samen met mijn zusje. Zij wilde daarna handleeskunde studeren en ze haalde mij over dat ook te doen. Pas in de loop van het eerste jaar kreeg ik echt de smaak te pakken en nu ben ik gediplomeerd handleeskundige, vertelt ze. Ze vindt het logisch dat ze er op die manier ingerold is, want mijn saturnuslijn komt uit de maan. Daarbij past dat dingen toevallig op je pad komen. Janet oogt niet als een zweverig type, eerder als een nuchtere Groningse. Handlezen is niet zweverig, benadrukt ze. Het is een wetenschap. Je handen laten zien wie jij bent, met al je eigenschappen. En ik lees het gewoon.
Dat blijkt meteen als Anja, een van de handleesklanten van die avond, binnenkomt. Na een korte blik op haar hand ziet Janet het al: Jij hebt uitdagingen nodig op intellectueel gebied. Daar ben je vast wel eens tegenaan gelopen. Anja knikt verbijsterd, terwijl Jeannette binnenkomt. Gevoelig type, ziet Janet. Je hebt veel lijntjes. Dat duidt erop dat je veel eigenschappen van het watertype hebt. Ogenschijnlijk met het grootste gemak noemt ze allerlei eigenschappen op die meteen herkend worden. Hoe ziet ze dat allemaal?
Janet: Ik let op verschillende dingen. De lengte van de vingers, de vingerkootjes, de lijnen in de hand, of een hand zacht is of juist benig, warm of koud, de kleur. Des te meer dingen ik bekijk en, vooral, combineer des te meer informatie haal ik eruit.

Ik eigenwijs? Welnee!

Terwijl de vrouwen naar hun handen staren en proberen hart-, hoofd- en levenslijn van elkaar te onderscheiden, noemt Janet terloops allerlei bijzonderheden op. De een heeft veel ruimte nodig omdat de hoofd- en levenslijn nou eenmaal niet dicht bij elkaar komen. De ander is eigenwijs, waarop een fel Ik? Welnee! klinkt. Maar een pink liegt niet en uiteindelijk is er toch een kleine vreugde der herkenning. Helemaal als de eigenschap gecombineerd blijkt te worden met behoefte aan harmonie.
Onderdeel van de avond is het maken van handafdrukken. Janet haalt verf, rollers en vellen papier tevoorschijn en even later zijn alle keurig gewassen- handen zwart en ligt de tafel vol vellen met zwarte afdrukken van handen. Elke afdruk blijkt een bron van informatie. Eigenlijk is het net een foto, maar dan van je binnenste. Aan een handafdruk zie je hoe je op dit moment in het leven staat en wat er tot nu toe gebeurd is in je leven. Als je over drie jaar opnieuw een afdruk maakt, zul je zien dat die anders is, maar wel herkenbaar. Dat is bij een foto ook zo, legt ze uit. Heb je grote handen, dan heb je oog voor detail. Met kleine handen heb je juist sneller overzicht over het geheel. Zoiets verandert niet. Maar als een lijn zich vertakt aan het eind, twijfel je veel. Mijn advies is dan: maak keuzes. Dan bundel je je energie beter. En dan zullen op een handafdruk die je later maakt geen vertakkingen meer te zien zijn. Zelf was ze vroeger heel terughoudend en kon ze maar moeilijk beslissingen nemen. Ik had dikke knokkels. Dat is een barriere. Ik heb heel hard gewerkt om spontaner te kunnen beslissen en kijk nu maar eens. Ze houdt haar hand omhoog. De knokkels zijn slank.

Janet Postema houdt vriendinnenavonden in Haren en Groningen. Het aantal deelnemers is maximaal zes en de avond kost 120,=. Hoe zon avond er precies uitziet, hangt af van de wensen van de vriendinnen.
Meer informatie: www.dehandspiegel.nl.

Kind naar school brengen?

Moet je je kind tot en met groep 8 naar school brengen of is het juist beter het wat meer vrij te laten? De hoofdlijn en de levenslijn van het kind geven het antwoord. Komen ze dicht bij elkaar, dan is de behoefte aan veiligheid groot en doe je het kind een groot plezier door het te brengen en te halen. Maar een kind met veel ruimte tussen die lijnen smacht juist naar ruimte en zelfstandigheid.