Nieuwe column Ageeth Vanderveen (december 2016)

Uit huis

 

Meerdere, onafhankelijke, deskundigen komen tot dezelfde conclusie als wij: dit letsel is opnieuw toegebracht. Op vrijdagmiddag om drie uur wordt het meisje in een geheim pleeggezin geplaatst en doe ik aangifte. Om zes uur komen mijn dochters thuis en bestellen we pizza. Daarna kijken we onze favoriete serie op Netflix. Ik probeer het beeld weg te drukken van die moeder, nu alleen op de bank. Mijn dochters praten over de zachte pyjama’s die ze hebben gezien en de volgende dag word ik met een missie naar de stad gestuurd: ‘vier van die pyjama’s graag, dat is gezellig voor op de bank.’ In de betreffende winkel voel ik me slecht op mijn gemak, ook omdat ik overal de vriend van de moeder hoor, die ik in staat zie mij om te zullen leggen mocht hij me onverhoopt tegenkomen. Ondertussen overleggen mijn dochters bezorgd via de gezinsapp hoe het nu moet ‘wanneer wij met deze pyjama aan op de bank zitten en er wordt aangebeld: wie doet open in deze warme maar debiele outfit?’ Drie smileys met lachtraantjes. Als ik het niet had gedaan, was het kind misschien overleden en zou onze organisatie ervan worden beticht teveel vriendjes te willen blijven met ouders. En nu er geen kind overlijdt, worden we waarschijnlijk gelyncht op geenstijl.nl, omdat we ‘zomaar’ dit meisje bij haar moeder vandaan hebben gehaald.

Terwijl ik een berg pyjama’s afreken bedenk ik me dat het toch gek is dat er zoveel aandacht is voor euthanasie, maar het beeld bestaat dat wij ofwel met genoegen ouders amputeren, ofwel kinderen graag bij ouders laten die het kind doodslaan. Misschien moeten wij ook eens media-aandacht naar ons toe trekken, om meer realiteitsbesef te kweken bij mensen die overal maar over oordelen vanaf de zijlijn en geen idee hebben van de impact van zo’n besluit. Zie ook: www.ppvanderveen.nl