Begraven in Haren: Verhalen over leven en dood.

Alida Dijkstra 1983-2014
“De wereld was mooier met jou”

De steensoort en het metaal van dit monument op de Harenerhof zijn bewust gekozen. Ze verkleuren, worden oud, net als mensen. De plantjes staan voor eeuwig leven, dwergirissen, die Alida’s worden genoemd. De zuilen laten ruimte voor ieders persoonlijke interpretatie. Zijn het twee mensen die elkaar opzoeken? Zijn het twee uilen die de wijsheid van het leven verbeelden? De opening vormt in ieder geval een hart van eeuwige liefde. De fossielen, die zich in het Belgische steensoort hebben verankerd verbeelden de evolutie, de tijdlijn, waarop wij slechts stipjes zijn. Op 17 maart 2014 is Alida Dijkstra overleden. Ze wist toen al acht maanden dat zij zou sterven.

Een sportieve, spontane en sociale meid, dat was Alida. Onderweg in een prachtig leven met haar grote liefde Arjen Dijkstra. In 2011 een huis in Haren gekocht, verbouwing gepland. Beiden leuk werk: hij als verpleegkundige in het UMCG, zij als projectontwikkelaar bij Lefier. Dromend van een gezin met kinderen. En dan: volkomen onverwacht komt de dood in haar leven. Die kan ons op twee manieren overkomen: hij overvalt je of hij kondigt zich ruim van tevoren aan. Voorjaar 2013: toen de verbouwing van hun huis in Haren net was begonnen, kreeg zij de diagnose baarmoederhalskanker. Goed te behandelen. Toch was dit voor Alida nauwelijks te verwerken: haar kinderwens zou nooit werkelijkheid worden. Na afloop van de chemokuur was zij ‘schoon’, maar wat niemand wist was dat onzichtbare uitzaaiingen al op weg waren naar haar longen.

Hét bericht
In juli hielden haar klachten aan. Toch nieuw onderzoek. Dan hét bericht. Arjen: “Ze kreeg te horen dat ze spoedig zou gaan overlijden aan de ziekte. Behandeling was niet meer mogelijk. Dat was een enorme klap voor haar en voor ons allemaal.” Het bijzondere is, dat Alida eigenlijk nog meer bezig was het verdriet dat ze nooit kinderen zou kunnen krijgen, dan met het verwerken van het fatale bericht. De kinderwens heeft kennelijk peilloos diep gezeten. De periode tussen augustus 2013 en maart 2014 werd een achtbaan van emoties. Verdriet en vreugde. Vooruitkijken en omzien. Maar ook: pijn en angst. Terugkijken op hun leven samen, dat in 2003 begon met hun ontmoeting in een discotheek in Drachten. Hoe ze samen studeerden (hij Verpleegkunde, zij Vastgoed & Makelaardij). Samenwoonden in de stad en na hun studie een half jaar ‘backpackten’ in Australië en Nieuw-Zeeland. Arjen: “Ze heeft me verteld dat die reis de mooiste tijd van haar leven was geweest.”

Bucketlist
Arjen: “Alida voelde zich erg ziek. Maar ze wilde nog veel en heeft daarom een Bucketlist gemaakt. Bovenaan stond dat ze met mij wilde trouwen op 4 oktober 2013, precies tien jaar na onze ontmoeting. De artsen vreesden dat ze dat niet meer zou halen, maar het is gelukt.” Het werd de mooiste dag van hun leven, waar de ziekte niet was uitgenodigd. Wat is dat toch wonderlijk, dat op zo’n dag zelfs het droevigste vooruitzicht kan worden verdrongen door puur geluk. Op haar Bucketlist stond ook de aanschaf van een Duitse Herder (pup), en zo kwam Mattie in huis. Voorts stond op haar lijst dat ze nog eens iets wilde stelen in een winkel, omdat ze niet dacht dat ze het zou durven. Arjen: “We zijn samen naar een Gamma gegaan, het was erg spannend. We hebben een schakelaar met dimmer gestolen, zomaar langs de kassa gelopen. Alles wordt relatief, het kon ons niks schelen als we gepakt zouden worden.” Arjen lacht bij de herinnering.

Man in the Mirror
Twee weken naar Terschelling in de herfst, hun huwelijksreis, werd de laatste vakantie. Alida was verzwakt en had pijn. In de duinen, aan de voet van de Brandaris gleed de tijd door haar vingers. Een familieweekend in november bleek niet meer haalbaar. Een bed in de kamer, rolstoel, periodes van sufheid en hallucinaties. Arjen: “Haar zus en ouders waren een grote steun in die periode. Toen ik begin 2014 het niet meer kon volhouden, zijn Alida’s ouders hier in huis komen wonen en zijn gebleven tot het einde.” Omringd door de oerliefde van zus, ouders, familie én van haar kersverse echtgenoot Arjen, kwam haar dood onverbiddelijk op 17 maart. Ze heeft nog geweten dat haar zus Tineke zwanger was en dat de baby Jette Alida zou heten. Zo loste het ene leven het andere af. Op de begrafenis klonk in de Gorechtkerk ‘Man in the mirror’ van Michael Jackson. Alida’s keuze, om te zeggen dat de wereld beter wordt als we allemaal soms eens in de spiegel zouden kijken. En haar motto was: vier het leven. En juist Alida werd slechts 30 jaar.