Column van ‘Calimero’, ex-dakloze uit de stad (deel 2)

Nachtmerrie

In augustus verscheen deel 1 van het drieluik van Ronald (Calimero), die zeventien jaar op straat leefde in Groningen. Hij vertelt hoe hij leefde en in deel 3 (oktober) leest u hoe hij nu werkt aan terugkeer naar een normaal leven.

Daar zat ik dan met alleen een sporttas,niet wetend waar deze busrit zou eindigen. Ja in Groningen, maar naar wie zou ik kunnen gaan, ik kende niemand in de stad, tenminste niet waar ik zo ff kunnen naar binnen kon wandelen. In de bus besefte dat ik nu echt op mezelf was aangewezen en wist niet waar ik die nacht zou slapen. Misschien was het instinctief maar iets zei tegen mij dat ik net iets buiten de binnenstad moest uitstappen. Op de Sontweg stapte ik uit en zag een gebouw in aanbouw. Ik had hier totaal geen ervaring mee, maar ik deed alsof het niets nieuws voor mij was. Ik klom over het hek en zocht een plekje in het gebouw waar ik kon gaan slapen. Op de 3e etage vond ik een mooie warme plek, er stonden daar van die heaters om het stucwerk wat sneller te laten drogen. Na mezelf geïnstalleerd te hebben viel ik in slaap en droomde. Na deze nachtmerries ben ik vroeg naar buiten gegaan zodat de mensen mij niet zagen klimmen en de politie zouden alarmeren. Daar stond ik dan aan de andere kant van het hek, toen nog onwetend wat ik allemaal moest doorstaan en zou meemaken. Ik werd dakloos en deed foute dingen, zoals stelen uit de winkels en inbreken. Slapen bij het Legers des Heils, ik maakte begrafenissen en crematies mee van mede-zwervers. Foute relaties die gedoemd waren om te mislukken. Ook ben ik beroofd na een mislukte drugsdeal. Met pepperspray en een mes op mijn keel moest ik alles afstaan. Ik had ook elke dag aanvaringen had met de politie en kreeg boetes omdat ik openbaar zat te drinken waardoor ik ook vaak een gebiedsontzegging kreeg voor een aantal uren. Ik ontmoette ook een vrouw, die korte tijd later zwanger bleek te zijn van mij en waar ik samen een dochter mee kreeg. Maar door mijn drugsgebruik en leugens kwam ik weer op straat te staan en zag ik hun niet meer. Ik kwam voor de zoveelste keer in de gevangenis en begon voor het eerst de bijbel echt te lezen. Daar ontmoette ik Jezus en begon toen over mijn leven na te denken. Ik kwam in contact met een christelijke verslavingszorg, die mij wel wilde helpen naar een beter leven. Na een tijdje weer op straat geleefd te hebben had ik toch het besluit genomen om het nog eens te proberen. Ik kreeg weer een beetje hoop en liet me in mei 2019 opnemen in een kliniek.