Column Hein Bloemink (augustus 2020)

Rouwadvertenties

Iedere ochtend tussen 7.00 en 8.00 uur lees ik het Dagblad van het Noorden. Ik lees bijna alles, omdat ik van de generatie ben die zelf het tempo en de volgorde wil bepalen waarin ik het nieuws absorbeer. Dat is juist zo fijn aan de papieren krant. Wat me opvalt is dat ik meestal ook vrij langdurig zit te turen op de pagina’s met de rouwadvertenties. Ik wil best toegeven (tot mijn schaamte) dat ik dan eerst kijk of er ‘bekenden bij zijn’. Komaan, nu ik toch bezig ben zal ik nog meer opbiechten: ik pluis families uit die onder de advertenties staan vermeld. Herkenbaar? Zo zie je hoe mensen die je van vroeger kent zijn terechtgekomen. ‘Zijn ze getrouwd, hebben ze kinderen? Goh, ze zijn geëmigreerd’. Maar er moeten meer redenen zijn, waardoor ik mij voel aangetrokken tot doodstijdingen. Misschien is het een manier om je te verzoenen met de tijdelijkheid van het leven. Iedere dag gaan mensen dood, net zolang tot ik zelf ook aan de beurt ben. Doodgaan is helemaal niet uniek, het overkomt dagelijks duizenden mensen op deze wereld, dus mij hoor je er niet over klagen. Maar de belangrijkste reden voor mijn fascinatie is toch wel dat rouwadvertenties bewijzen dat mensen elkaar niet alleen kwetsen, maar ook liefhebben, respecteren en waarderen. Iedere overledene heeft wel een paar dierbaren die het opbrengen om hun positieve gevoelens in een duurbetaalde advertentie diepgaand te verwoorden. De zinnen die zij schrijven zijn, soms heel eenvoudig, tot de rand gevuld met hoogwaardige gevoelens van genegenheid. In een tijd van hetze en haat vormen de pagina’s met rouwadvertenties voor mij de echte oases van positiviteit. Wat dat betreft staat het goede nieuws dus eigenlijk (heel verrassend) achterin de krant. Ben ik gek of vergaat het u net zo?