Fietspiraat of pleitbezorger van een schoon milieu?

“Waar ben jij mee bezig? Je fietsgedrag is asociaal en gevaarlijk!” Met die woorden hield de redacteur van deze krant onlangs fietser Martin (50) staande in Haren (naam bij redactie bekend). Er ontstond geen ruzie, maar een discussie. Martin erkent zijn duizelingwekkende rijstijl, maar heeft er wél een verhaal bij. De lezer mag oordelen of het een goed verhaal is.

Profiel van de wegpiraat
Woon Werkverkeer 24 km in 40 minuten. Zijn e-bike (Qwik) is vier jaar oud en heeft al 40.000 kilometer op de teller, ongeveer 1000 per maand. Dit type heeft een ‘bergmodus’ waardoor hij met gemak sneller dan 25 km/u rijdt, tot diep in de 30 zelfs. Martin laveert tussen fietsers en auto’s en pakt waar nodig de rijbaan voor auto’s even mee. Als het moet ook een trottoir, zolang hij maar niet hoeft af te remmen. Hij gebruikt geen bel, maar fluit als hij nadert. Verkeersgebruikers schrikken van hem en menigmaal worden gebalde vuisten naar hem opgestoken en krijgt hij verwensingen toegeroepen, die hij glimlachend aanhoort. Hij draagt geen helm (‘heeft geen zin’) en is vier keer ten val gekomen, waarvan één keer ‘kantje boord’. Rode verkeerslichten negeert hij en soms krijgt hij een bekeuring. Martin heeft geen kinderen, maar wél een groot hart voor het milieu.

Milieubewust
De eerste keer deed hij 55 minuten over het ritje, maar dat was op een ‘gewone’ e-bike van zijn schoonmoeder. Dat ging hem te langzaam en hij schafte zijn Qwik aan. “Ik wil zo snel mogelijk van werk naar huis komen en andersom”, zegt hij. “Maar dat is niet het hele verhaal. Ik wil vooral het milieu een dienst bewijzen. Daar maak ik me echt zorgen om. De mensheid maakt de aarde kapot. Iedere keer als ik de auto laat staan, help ik het milieu. Ik heb al 40.000 km op deze fiets gereden, moet je nagaan hoeveel uitstoot ik heb bespaard. Ik werd eens door een motoragent aangehouden en ik vroeg of hij kinderen had. Ja, zei hij. ‘Ik doe dit ook voor uw kinderen’, heb ik gezegd. Maar daar had hij geen boodschap aan.” Motoragenten zijn onverbiddelijk en mopperen over zijn asociale rijstijl.

“Ik heb een goed verhaal”
Tot nu toe zal de lezer ongemakkelijke irritatie ervaren bij het lezen van dit artikel en Martin heeft daar alle begrip voor. Hij plaatst zijn rijgedrag echter in perspectief: “Dat ik verkeersregels overtreed is zo, maar ik dien er een hoger doel mee. Ik neem risico’s, omdat ik op die manier iedere dag op de fiets naar het werk kan en een bijdrage kan leveren aan minder stikstof. En ik wil mensen ook wijzen op hun hypocrisie. Auto’s mogen 100 km/u rijden, maar kunnen 180. Niemand die dat vreemd vindt. Fietsers rijden met oordopjes voor muziek en zitten onderweg op hun telefoon te kijken. Dat kan allemaal wel? En vaders die altijd met de auto gaan en dan opeens met hun kind heel onzeker en slingerend de weg op gaan. Ik merk ook dat automobilisten heel snel kwaad worden en ook asociaal rijden, uit frustratie over de files. Dat is hun eigen probleem, maar ze blijven gewoon autorijden.”

Moraal van het verhaal
Dat is dus het verhaal van die razendsnelle fietser in zijn zwarte t-shirt. Hij vertelt het verhaal aan de krant om bewustwording te bevorderen en gaat de discussie niet uit de weg. “Ik ben dus niet asociaal. Niet iedereen hoeft voor mij te wijken, hoor. Maar ik ontwijk zelf wél iedereen en draag bij aan een beter klimaat. Dat geeft me een goed gevoel. Dat zouden meer mensen moeten doen.” Het is aan de lezer om te beoordelen of zijn verhaal goed genoeg is.