Groentewijk Vorenkamp en Sonja 1948-1975

Het huis aan de Viaductweg 36 in Haren staat er nog. In de garage was vroeger de stal van het statige, roestbruine paard Sonja. Op dit adres startte Roelof Vorenkamp (inmiddels overleden) in 1948 met zijn bedrijf. Hij trad in de voetsporen van zijn vader, die ook een groentekar had.Als dertienjarige zat hij al naast zijn vader op de bok. Zo ging dat. Er bestond geen twijfel over de vraag wie de wijk later zou overnemen. In 1948 was het zover. Vier jaar later was de kar versleten en gaf Vorenkamp aannemer Venema in Glimmen de opdracht om een nieuwe te maken. Een prachtige kar van glanzend gelakt hout, die tot 1976 door Harense straten en lanen zou glijden. De koperen weegschaal blonk in het zonlicht. Op zaterdag en woensdag bediende hij Glimmen, dinsdag en vrijdag kwam Haren aan de beurt. Het waren vaste routes, die Vorenkamp jaren na zijn pensionering nog met de ogen dicht had kunnen rijden. Lang nadat hij was gestopt maakte hij er nog weleens een spelletje van als hij de slaap niet kon vatten, dan somde hij in gedachten zijn klanten op. De werkdagen begonnen om vijf uur, dan ging Vorenkamp op zijn Solex plof naar de leveranciers in de stad om in te kopen. De waren werden later per auto bij hem thuis bezorgd. Om zeven uur was hij thuis en ging werken aan het onderhoud van de wagen en aan de verzorging van het paard. Tegen negen uur klonken dan de hoeven op het asfalt van de Viaductweg, Roelof Vorenkamp begon aan zijn route. Hij belde bij zijn klanten aan om de bestelling op te nemen. Aan de kar woog hij groente en fruit af en berekende de prijs. De meeste klanten betaalden eens per maand. Er bestond een hechte band tussen leverancier en klant, want van bijna iedereen kende hij de speciale voorkeuren. In 1960 kwam het reusachtige paard Sonja voor de kar en zij zou haar werk tot 1975 trouw blijven doen. Weer of geen weer. Sonja was nergens bang voor, dat was haar belangrijkste kwaliteit. Moeiteloos stapte ze mee in optochten van Sinterklaas temidden van kinderen en fanfares. Ze hield van dat rumoer en stak haar hoofd bijna tussen tuba en trombone. En als de stoet stagneerde hield Sonja vanzelf een beetje in, het moet een intelligent paard zijn geweest. Aanhalig was ze niet, dus voor de kar bleven kinderen wel op gepaste afstand staan. Roelof Vorenkamp kon Sonja met de kleinste geluidjes of bewegingen mennen, het meeste deed ze vanzelf. Als de kar moest invoegen op de drukke Rijksstraatweg, stond Sonja al te trappelen. Ze deed dat zo dat het tuig strak stond en zij dus kon optrekken zodra de weg vrij was. Als haar baas bij klanten was bleef ze geduldig staan wachten, hoewel ze geregeld haar hoofd opzij draaide om te kijken waar hij bleef. In 1975 besloot Roelof Vorenkamp te stoppen met zijn bedrijf, Sonja kon met pensioen. In 1980 sloeg het noodlot toe, het dier was toen 23 jaar oud. Ze kreeg ouderdomskwalen en kon op een dag niet meer overeind komen. Geveld dier na trouwe dienst, het was een droevig gezicht! Sonja stierf in haar stal. Vorenkamp was er destijds kapot van. Nog jaren heeft hij Sonjas hoofdstel met de lederen oogkleppen in zijn schuur bewaard als eerbetoon aan het dier waarmee hij zo goed kon samenwerken.