Ontroerende heldendaad van een hond

Wat de heer J.M. Pomp (84) uit Haren betreft speelde zijn hond Banjer een absolute heldenrol tijdens een levensgevaarlijk avontuur in Oostenrijk. Die nachtmerrie speelde zich begin september af tijdens een korte wandelvakantie in de Oostenrijkse Alpen. De Harenaar viel in een afgrond van acht meter en kon zich niet meer verroeren. De kou trok zijn lichaam binnen, hij raakte versuft en prevelde een gebedje: God, ik heb u nog niet vaak om hulp gevraagd, maar nu heb ik die hard nodig. En de hulp kwam!

Zaterdag 6 september was de laatste dag van de wandelvakantie in Mittelberg. De heer Pomp had tijdens zijn tochten via een portofoon contact met zijn vrouw in het hotel voor het geval er iets zou gebeuren. Deze laatste dag was de portofoon al ingepakt toen de bejaarde vakantieganger nog even een laatste ommetje zou maken met zijn hond Banjer. Het was acht uur in de vroege ochtend. Ik hoorde tijdens mijn tocht boven mijn hoofd het geluid van vallende stenen. Ik keek op en kreeg direct met een geweldige klap een steen op de zijkant van mijn hoofd, zegt Pomp. Ik raakte uit evenwicht en binnen een paar tellen lag ik onder aan een talud van acht meter. Ik was in een riviertje terechtgekomen en voelde dat mijn arm uit de kom was. Toen ik probeerde me op te richten schoot die terug, gelukkig. Ik stond op, kon nauwelijks op mijn benen blijven staan door de stroming.
Hij was de wanhoop nabij
Boven op de rand van het talud zag de ongelukkige wandelaar zijn trouwe metgezel Banjer staan, die verbaasd had gekeken hoe zijn baasje in de diepte verdween. Pomp: Ik ben omhoog gaan klauteren, maar de bodem was vochtig en rotsig, ik kwam tot een paar meter onder de rand, toen brokkelde de grond af. Ik kon me vastgrijpen aan een boomwortel, maar het was een heel wankel evenwicht. Ik kon niet meer voor of achteruit. De Harenaar was de wanhoop nabij. Het leek een scene uit een Hitchcock-film. De hond ondernam drie vergeefse pogingen om zijn baasje te bereiken, maar dreigde ook te vallen en trok dus terug. De heer Pomp voelde zich suf worden door emotie en koude. Zijn temperatuur daalde tot 33 graden. In een flits overzag hij de hopeloosheid van de situatie en prevelde een gebedje. Ik zei tegen God dat ik hem nu echt heel hard nodig had. En vanaf dat moment gebeurden er een paar dingen die mij het leven zouden redden. Of het te maken heeft met mijn gebedje weet ik niet, maar het heeft me wel aan het denken gezet.

De jachthond Banjer verliet de plaats des onheils om hulp te halen. Uit de reconstructie bleek dat hij de weg naar het hotel heeft gezocht. Onderweg kwam hij een man tegen, daar is hij tegenop gesprongen. Toen de man het vermoeden kreeg dat de hond hem iets wilde vertellen is hij hem gaan volgen. Banjer verloor hem niet meer uit het oog, drukte geregeld zijn neus in zijn knieholten alsof hij hem tot spoed wilde manen. Die man kon geen kant op, alleen de mijne, zegt een dankbare heer Pomp. Ik was intussen onderkoeld geraakt en suf geworden. Opeens zag ik daar de hond aankomen met die man. Die probeerde me met de hondenriem omhoog te krijgen, maar ook dat lukte niet. De hulpdiensten werden gewaarschuwd. Even later heeft de Rettungsdienst mij bevrijd en op een brancard gelegd. Die mannen zijn daar zo ervaren in, dat is geweldig. Op de brancard ben ik via het pad naar een ambulance gebracht. Bij die ambulance volgde een betraande hereniging met zijn vrouw, die inmiddels ook op de hoogte was gebracht van het ongeluk.

“Nog maar een jaar bij ons,
en nu al een leven gered”

De Harenaar is in het ziekenhuis op krachten gekomen en heeft als door een wonder geen letsel overgehouden aan zijn avontuur. De arts zei dat de Hollander het niet had overleefd als de redding nog twintig minuten was uitgebleven. Enkele dagen later kon hij zijn verhaal thuis vertellen aan Haren de Krant. In dat verhaal is wat Pomp betreft de hoofdrol weggelegd voor Banjer. Ik heb in mijn leven heel wat honden afgericht, ik was vroeger jager. Wat Banjer heeft gedaan kan ik eigenlijk niet verklaren door instinct of eigenschappen van zijn ras. Banjer is een Duitse staander met lang haar, geboren op 1 januari 2002 en sinds 2007 bij zijn huidige baasje. Nog geen drie jaar oud en al een mensenleven gered. Als de heer Pomp eraan denkt schieten letterlijk de tranen in zijn ogen. Veilig in Haren realiseert hij zich dat zijn leven aan een zijden draad heeft gehangen. En Banjer, die ligt aan zijn voeten gewoon te wachten tot hij weer uit mag.