Primeur: historie Dorpskerk Haren ontrafeld

Vandaag melden wij als eerste het verschijnen van een dik boek over de dorpskerk van Haren. Een standaardwerk, waarin een nauwgezette zoektocht wordt beschreven naar de geschiedenis van de Harense dorpskerk. In 1100 was het nog een houten kerkje op een hoog hoekje van de Hondsrug. Prachtige oude foto’s, tekeningen en anekdotische vertellingen over ‘onze kerk’ door de eeuwen heen.Auteur is de heer H.R. Aiking (op de foto in zijn glorietijd), wiens vader begin vorige eeuw een drogisterij aan de Kerkstraat had. In de jaren 20 groeide Aiking op aan de voet van de toren. Hij werd architect en verliet het dorp. In zijn hart droeg hij de kerk met zich mee en begon jaren geleden, na zijn pensioen, met een zeer nauwkeurige speurtocht naar het verhaal achter de kerk. Het boek is nu te koop bij Bruna en Boomker te Haren.

Meer…

Auteur las de stenen en vertelt het verhaal 1190-2008.

Standaardwerk over dorpskerk Haren.

Architect H.R.Aiking heeft een boek geschreven over de geschiedenis van de Harener dorpskerk. Een standaardwerk waarin als het ware geen steen op de andere is gebleven. De hoogbejaarde Aiking woont in Velp en heeft als kind gewoond aan de Kerkstraat, waar zijn vader in 1925 een drogisterij vestigde. Hij bracht zijn jeugd dus door in de schaduw van de toren

Gletsjers hebben in voorlaatste ijstijd de Hondsrug opgestuwd en de huidige plaats van de kerk behoorde tot de hoogste “heuvelrug”. Langs weerszijden van die rug, waar nu de Oosterweg en Westersedrift zijn, werden rond 200 na Chr. de eerste boerderijen gebouwd. Er liep een ruiterpad van Onnen, dat ter hoogte van de Kerkstraat op de Heerweg (Rijksstraatweg) uitmondde. Op de hoge, droge plek waar de kerk nu staat, zou volgens de onderzoeker zich zeer wel een heilige boom of steen hebben kunnen bevinden. Zoiets bepaalde meestal het hart van een nederzetting. Rond 600 moet er een houten tempel hebben gestaan. In 1190 zal de eerste stenen kerk op deze plaats zijn gebouwd. De toren, van oudsher een verdedigingswerk , stond er toen al. De bouwers waren Cistercienzer monniken, die op de plaats van de bouw zelf hun stenen bakten.
Het boek van Aiking neemt de lezer mee op zijn boeiende reis door de tijd en beschrijft iedere verandering aan het gebouw met de precizie van een chirurg en met de kennis van en architect, maar plaatst de kerk ook in de geest van de kerkelijke ontwikkelingen in Nederland. Op pagina 136 komt hij aan in 1910, het jaar dat burgemeester D. Boerema zich ontfermt over de kerk. Het is aan die burgemeester te danken, dat de kerk vanaf toen werd gekoesterd en beschermd. De toren was van oudsher gemeentelijk eigendom (is dat nog steeds); het kerkgebouw bleef eigendom van de kerkelijke gemeente.

LEVENDE BRON

De auteur van dit boek heeft de Harener dorpskerk gefileerd en veel vragen beantwoord,zoals vragen over de oorsprong, over de dichtgemetselde poorten, de gebruikte stenen, over de vele aanpassingen en verbouwingen. In het boek van Aiking wordt burgemeester Boerema van Haren ten tonele gevoerd als trouw kerkganger in zijn periode (1910-1935). Citaat: “Tijdens het meezingen van de protestantse liederen zal hij zich nauwelijks gerealiseerd hebben dat zijn loge zich bevond op de plek waar zeven eeuwen eerder de rooms-katholieke geestelijkheid het heiligdom betrad via een speciaal gereserveerde poort”. Aiking heeft de zeven poorten gebruikt als leidraad van zijn boek. Iedere poort vormt een verbinding met de tijd van toen. Hij gebruikte de kerk, die nu Harens dorpsbeeld bepaalt, als “levende” bron. Hij deed literatuuronderzoek en bezocht de kerk de afgelopen jaren voor minutieus onderzoek. Hij “las” de stenen en vertelt ons het verhaal in zijn boek. De geschiedenis ervan ligt nu vast. Levenwerk van een oud-Harenaar.

Te koop bij Bruna en boekhandel Boomker, beiden in Haren. Prijs: 25,00. 183 paginas formaat A4. ISBN 978-90-71343-79-7. Uitgever:Calbona, Rotterdam.