Stervende zwaan Gosse laat vriendin met schuldgevoel achter

Tussen 1997 en februari 2005 heeft er een vriendschapsband bestaan tussen een knobbelzwaan en mevrouw A.R. Weijschede uit Haren. Ooit vond zij het dier gewond en bebloed in een sloot nabij de snelweg. Waarschijnlijk aangereden, denkt zij. Tijdens vroege ochtendwandelingen hield zij het nobele dier in de gaten. Hij kon niet meer vliegen, want de rechter ondervleugel was hij kwijt, zegt mevrouw Weijschede.Zonder speciale reden ging ik de zwaan Gosse noemen en zo is het tot zijn dood gebleven. De Harense ging het dier voeren en als dank werd Gosse steeds aanhaliger. Op het laatst at hij stukjes brood uit mijn hand. Gosse was lief en heeft mij nooit gebeten. De meeste mensen durven niet in de buurt van zon grote zwaan te komen, maar tussen ons was een band ontstaan. Soms zat hij aan de andere kant van de vijvers van Erasmusheem. Als hij mij zag, ook al maakte ik geen geluid, dan kwam hij naar me toe. Ooit is Gosse een tijd spoorloos geweest, ik kon hem nergens vinden. Ik kreeg toen een ingeving en ben hem gaan zoeken bij Sassenhein. Ik ging rondlopen en riep hem bij zijn naam. Gosse, waar zit je nou jongen? En wat denk je, toen ik bij mijn fiets terugkwam zat ie daar. Hij was tijdelijk verhuisd, ik heb hem twee weken bij Sassenhein gevoerd, tot hij opeens weer opdook in de sloten achter de viskraam aan de Emmalaan. In al die jaren heeft Gosse volgens mevrouw Weijschede nog twee vriendschappen gekend. Met een gewone eend en ook nog eventjes met een gans. Beide relaties duurden maar kort. In februari 2005 is Gosse plotseling gestorven en daar kan mevrouw Wijschede moeilijk aan wennen. Ze wordt geplaagd door schuldgevoel: Door familieomstandigheden was ik een paar weken niet bij Gosse geweest. Daarna kon ik hem niet vinden en ik vroeg aan iemand die ik daar vaak tegenkwam wat er volgens haar aan de hand was. Die dame vertelde me toen dat Gosse op 19 januari gewond was aangetroffen in de sloot. Oorzaak onbekend. De dierenambulance heeft hem opgehaald en daar is hij een dag later in een kooi gestorven. Ik heb het gevoel dat ik hem in de steek heb gelaten. Het was echte liefde tussen mens en dier, tientallen fotos in haar albums getuigen ervan. Ik ben een vriendje kwijt, zegt mevrouw Weijschede. Toen ik hier pas woonde en niemand kende, was Gosse er voor me. Ja, hij was belangrijk voor me, en nu….nu is ie dood.