Verhalenverteller van ’t Lindenhout nog niet uitverteld

Ik heb mij altijd verhalenverteller gevoeld, zegt ds. Ruud van t Lindenhout uit Haren.De verhalen die ik vertelde in mijn preken heb ik vaak voorzien van beelden en symbolen. Dan zijn ze boeiender en kun je duidelijk maken wat je wilt zeggen. Deze dorpsgenoot is in 1955 in zijn ambt bevestigd te Wapserveen.

Hij werkte vervolgens in Lekkerkerk, Beverwijk, Zuidlaren en eindigde zijn actieve loopbaan als predikant van de Vrijzinnig Hervormden (Witte Kerkje) in Haren. De verhalenverteller reed in Zuidlaren ooit per fiets de dienst in om zijn preek te ondersteunen. Hij heeft zich altijd laten inspireren door het alledaagse leven om hem heen. Ik vroeg me bij bepaalde gebeurtenissen altijd af: zit daar een preek in? Zoals die verwaarloosde man in Lekkerkerk die met afval en tuinrommel in de loop der jaren een vijver bij zijn huis dempte. Door die vorm van drooglegging veroverde hij stukjes aarde op het water. Daar heb ik toen over gepreekt. Nog steeds heb ik veel ideeen, ook al preek ik niet meer. Ik las laatst dat schilder Aad Veldhoen wel een pilletje zou wensen om eeuwig verliefd te kunnen blijven op de eerste geliefde. Hij was bezig aan zijn vierde huwelijk en had dus het zevende gebod geschonden. Zon opmerking maakt in mij dan weer het idee los dat ik wel een pilletje zou wensen voor de winterslaap. Laat mij maar in november slapen en in de lente ontwaken.

Hoe verder?
Zijn eigen moeder stelde de dominee kort voor haar einde in 1983 een vraag die hem altijd is blijven intrigeren: Ik zou zo graag weten hoe het hier nu verder gaat. Haar zoon Ruud van t Lindenhout heeft, nu het hem plotseling wordt gevraagd, moeite om de afgelopen 22 jaar voor zijn overleden moeder samen te vatten. Hij probeert het: Ik heb de afgelopen jaren veel dictaturen zien verdwijnen, zoals Portugal, Spanje, Chili en Griekenland. Maar de vraag die nu domineert is: zijn mensen niet te dom om met die vrijheid om te gaan? Kan de mensheid de vrijheid aan? Ik heb mijn twijfels.

In 1944 was de jonge Ruud van t Lindenhout (1928) ondergedoken in Friesland en maakte mee hoe een dominee zich beijverde voor voedselinzameling voor het hongerende westen. Hij zegt: Ik was zo onder de indruk van wat die man deed, dat ik dacht: mensen helpen wil ik! Daardoor ben ik tot de studie Theologie in Amsterdam gekomen. Ik zie mezelf nog staan bij die boerderij in Lippenhuizen, op dat moment bepaalde ik dus als zestienjarige mijn levenskoers.

De verhalenverteller is nog niet uitverteld, ook al is hij al 77 jaar. Zijn benen gaan niet meer zo snel, maar de woorden vormen nog steeds mooie zinnen. Op 27 november a.s. zal hij om 14.30 uur in t Witte Kerkje in Haren nog eens zijn ongepubliceerde verhalen opslaan en voorlezen. Liefhebbers van zijn vrijzinnige en religieuze observaties zullen ervan genieten, de toegang is gratis. Met deze voordracht wordt gevierd dat Van t Lindenhout 50 jaar geleden dominee werd.