Vroeger

Vroeger…Ja Pa, vroeger was alles beter zeggen mijn kinderen dan in koor, daarmee natuurlijk niet bedoelend dat alles ook beter was. Vroeger was alles anders nuanceer ik dan en kan ik mijn stelling verder onderbouwen met een verhaal. Op de kleuterschool kregen wij als de “R”in de maand was iedere ochtend van de juf een vitamine-C tabletje. Een lekker zuur snoepje, waarmee een Haagse bleekneus zich als staatssecretaris van onderwijs dacht te kunnen profileren. Zo vlak na de oorlog was er bijna geen fruit en dreigde scheurbuik onder grote delen van de bevolking. Het seizoen bepaalde het aanbod. In de herfst appels en peren die er vaak ellendig uitzagen omdat ze nog niet veredeld waren en vanaf november sinaasappels en zure mandarijntjes. Een ramp, want zuinige Groningers gaven mandarijntjes aan je met Sint Maarten. Eerst zong je op hoge toon een vijftal liederen en vervolgens werd je na een klein kwartiertje zingen in de kou en regen beloond met zo’n zuur kreng dat je thuis ook wel kon krijgen. Vloeken mocht niet van mijn vader, maar ik heb er wel eens eentje door de brievenbus weer naar binnen geperst. Toen we op de lagere school zaten had de overheid bedacht dat: “Melk is goed voor elk” en kregen we onder leiding van Joris Driepinter iedere dag een glaasje melk op kamertemperatuur. Als je dan ook nog thuis voldoende melk dronk, kon je lid worden van de Melkbrigade, een soort padvinderij voor geoefende melkdrinkers. In de Ransstad, het wilde westen van Nederland, tekende de meester of juf dan verplicht een koe op het schoolbord en legde aan de kinderen uit waar de melk vandaan kwam. Wij boeren uit het noorden wisten dat natuurlijk wel. Melk kregen we overigens genoeg; ’s winters in de Brinta pap,  ’s zomers in de corn flakes en als frisdrank tussendoor. Op de basisscholen is er nu een gesubsidieerd EU-schoolfruitprogramma gestart, want uit onderzoek is gebleken dat er een verband is tussen verkeerd eetgedrag en het ontstaan van overgewicht. Hoe is het mogelijk; dat wist nog niemand. Kinderen krijgen op vaste “gruitdagen”, je gelooft het niet, maar zo worden ze genoemd, een gesponsorde vrucht of tomaat namens The Greenery door de strot gedouwd. Er moet nu door de juf bij verteld worden dat je een appel zo kan happen en dat die echt niet geschild en in stukjes gesneden hoeft te worden. Veel kinderen ontbijten niet meer omdat de ouders te lamlendig zijn om op tijd op te staan of snel naar hun gestreste baantje moeten. Hup in de auto, snel op de fiets en bekijk het verder maar. Tussen de middag overblijven en na school naar de BSO. Aan het eind van de middag opgehaald worden door oververmoeide ouders die niet willen en kunnen koken; laat staan aandacht aan hun kinderen besteden. Elke dag voor de TV met een bordje op schoot en daarna snel en liefdeloos in bed gedouwd. Drie keer per week een supermarktpizza is favoriet. Raar dat ze na de middelbare school niet meer thuis komen? In Het Gooi is een school die dat voor de ouders opgelost heeft. Daar kunnen de kinderen als lunch, afhankelijk van het gekozen pakket, tussen een aantal maaltijden. Dat varieert van een soepje met boterham, via dubbele uitsmijter met rosbief tot een lichte 3 gangenlunch met pasta en vis.  Aan het eind van de schooldag krijgen de kinderen les in etiquette zodat ze weten hoe een tafel gedekt moet worden, een servet is om je mond mee af te vegen en niet om je neus in te snuiten, niet een bordje van je afschuiven en armen op tafel, geen geboer, geslurp of praten met eten in je mond en na afloop je stoel aanschuiven.  Ze krijgen uiteraard ook prima te eten; minimaal één keer per week een halve kreeft, zeetong, tournedos en soms een snitzel, uiteraard alles biologisch en diervriendelijk. Beslist geen gehakt, karbonade of worstje. Dat is meer iets voor paupers. Nadat ze opgehaald zijn, thuis lekker op de bank uitbuiken en luisteren naar ruziënde ouders voor de TV met een bordje op schoot.  De kleine Roderik van Uytewaal was na en paar maanden thuis niet meer te handhaven. Hij attendeerde keer op keer zijn ouders op hun slechte tafelmanieren en zit nu op een internaat in Lausanne. Met bankpasje van de Zwitserse bankrekening van zijn Pa.

 

Cees Bosman, november 2011.   Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl