Harense herinneringen aan de treinkaping

“Was je er dichtbij?”, vroeg ik aan een marinier met zwart gezicht die terugkwam van de aanval. “Wat heet, dichtbij.” Zijn collega had het bordje Zwolle-Groningen in zijn handen. Aldus een passage uit een artikel in Haren de Krant, dat 19 november verschijnt. Herinneringen aan de treinkaping zijn leidraad.Een ander citaat: “De conducteur en de machinist waren naar de boerderij van mijn ouders gevlucht. Toen ik thuiskwam van school zaten ze net hun verhaal te vertellen aan de politie, aan de keukentafel.”

In het artikel staan herinneringen van mensen die in 1977 in de buurt van de kaping woonden. De gebeurtenissen hebben zich vastgezet in het geheugen van velen. Door de recente reconstructie van de situatie voor een speelfilm (De Punt, EO) werden de herinneringen weer levend. In de film gaat het over Hansina (foto), het jonge Molukse meisje dat zich bij de kapers had aangesloten en bereid was te sterven voor de goede zaak. Hansina wordt door de filmmakers gezien als de eerste vrouwelijke terrorist van Nederland. Ze werd door kogels van mariniers gedood tijdens de bevrijdingsactie op 11 juni 1977.

Een van de herinneringen van een Glimmenaar gaat over een Moluks meisje met een witte bloem in het haar. Hij trof haar een week na de gewelddadige afloop van de kaping aan in een droge greppel, in gedachten verzonken. De witte bloem is het symbool van rouw. De Glimmenaar wisselde een blik met haar en zal die blik nimmer vergeten.

Tenslotte is er de reactie van een van de bezetters van de lagere school in Bovensmilde. Dat was een actie die tegelijk werd uitgevoerd met de treinkaping in De Punt met hetzelfde doel.

Gustav Tehupuring is in 1953 geboren, kort na de aankomst van KNIL-militairen in Nederland geboren. Kort voor de kapingen in De Punt en Bovensmilde (school) was hij betrokken bij een komplot om Koningin Juliana te gijzelen. Hij sloot zich aan bij de groep Molukkers die de trein wilden kapen en de school in Bovensmilde wilde bezetten. Dertig jaar na de dramas confronteerde onze redactie de kaper met het feit dat van het RMS-ideaal weinig meer over is. Ja, het vuur van toen is er niet meer, het ideaal van de RMS staat bij mij op het waakvlammetje. Je moet begrijpen dat ik nu in Groningen woon en een gezin heb. Dan ziet alles er anders uit. En hij wandelde verder met zijn hondje. Gustav werd veroordeeld tot negen jaar cel voor zijn deelname aan de acties. Waar in 1975 en 1977 mensen voor stierven is nu nog slechts de herinnering aan dat ideaal. Tijd heelt wonden, dooft de strijdlust en tikt gewoon voort.