Oude dame uit Haren reist erop los

Ze is 87 jaar en nog steeds reislustig… En wie veel reist kan veel vertellen. Over die icoon, bijvoorbeeld. Die smokkelde ze mee en ze was doodsbang voor ontdekking! Haar naam in de krant? Nee, want er staan teveel waardevolle souvenirs in haar huis.In Haren woont een dame van 87 met de reislust van een 17-jarige. Met de drang naar avontuur van een verkenningsreiziger. Toen mijn man twintig jaar geleden was overleden vroeg ik mij af wat ik zou doen. Thuisblijven? Nee. Vele jaren samen gingen we met vakanties naar Texel, maar dat eiland kende ik nu wel. Ik besloot te gaan reizen en ben naar het reisbureau in Haren gestapt. Waar wilt u heen? vroeg men. Weet ik veel, wat heb je allemaal?, was mijn antwoord. Het werd de Trans Siberie Expres.

Het was een Spartaanse reis in een trein zonder comfort, maar deze dame maakte dat niets uit. Ze wilde culturen en landschappen leren kennen. Ze zag Moskou, reisde naar Mongolie en eindigde haar trip in Peking. Geradbraakt maar dolgelukkig keerde zij in Haren terug. In haar tas souvenirs als tastbare herinnering aan dit eerste avontuur. Er zouden vele reizen volgen, de zon achterna. Ze reisde (ze was toen al achter in de zestig) naar o.a. Roemenie, Pakistan, Tibet, Nepal, India, Thailand, Zuid-Afrika, Egypte, Namibie, Marokko (bij de Berbers), teveel om op te noemen. Ik heb heel Europa gezien, behalve Noorwegen. Belgie vind ik een van de leukste landen in de buurt. Amerika en Australie interesseren me niet, daar ben ik nooit geweest en dat gaat ook niet gebeuren. Azie trekt mij veel meer.
Rariteitenkabinet
Deze wereldreiziger is niet alleen avontuurlijk, maar ook verzamelaar. Niet alleen herinneringen in haar hoofd, maar ook voorwerpen, die haar de reis laten herbeleven als zij die aanraakt. Haar woonkamer is een rariteitenkabinet met duizenden kleine en grote kunstvoorwerpen. Boedha-beeldjes, Christusfiguren alsof ze zo zijn weggelopen uit tempels en kathedralen. Schilderijen, iconen, rozenkransen, een godslamp. Wie langer kijkt ziet religie als rode draad door de eindeloze hoeveelheid meebrengers. Zelf is deze dame gereformeerd opgevoed, woonde in haar jeugd aan de Middelhorsterweg. Omdat in haar huis ook zeer waardevolle spulletjes staan, wil ze niet met haar naam in de krant.

Douane

Ieder voorwerp heeft zijn verhaal, dat vind ik zo mooi. Ik heb de hele wereld om mij heen. Ja, ik ben oud, maar over het einde van het leven denk ik niet na. Iedere dag ben ik weer nieuwsgierig, ik verveel me nooit, zegt zij. Als kind kreeg ik mijn eerste kruisje van mijn moeder. Ze had een uitje gehad naar de Heilige Landstichting bij Nijmegen en nam een kruisje mee. Mijn gereformeerde zusjes wilden geen kruis in huis, behalve ik. Ik vond m mooi en heb hem nog steeds. Het was het eerste stuk van mijn verzameling. Aan de wand valt haar liefkozende blik op een klein icoon van een tsarin, die ze tegen de strenge regels in meesmokkelde uit Kiev. Mijn reisgenoot zei al dat ik de douane niet door zou komen. Dat was ook zo. Die man zei dat ik mijn tas moest openmaken en draaide zich toen om naar iemand anders. In een impuls heb ik mijn tas gepakt en ben er snel vandoor gegaan. Totdat het vliegtuig van de grond was heb ik doodzenuwachtig om me heen gekeken, heb me opgesloten op de wc. Achteraf denk ik: hoe durfde ik dat te doen? En daar hangt de tsarin, gevangen in de kleine icoon aan de wand in een Harens huis. Ieder stuk heeft een verhaal. Wie veel reist, kan veel verhalen. En leeftijd speelt bij deze dame geen rol.