Columns Cees Bosman 2012

 

December 2012

GEVOEL

 

 

Toen ik haar voor het eerst zag, voelde ik van binnen niets. Ik zag een gezicht en een bewegende mond. Ik hoorde maar luisterde niet, ik keek maar zag niets. Gewoon neutraal, bijna kleurloos. Wat ze zei ging langs mij heen; gleed af en verdween. Tot ik naar haar ogen keek. Ik zag een ongelooflijk kwetsbare en onzekere vrouw. Haar eerdere woorden kwamen terug en nu ook haar wanhopige onzekerheid. Zonder zichzelf helemaal over te leveren vertelde ze veel, erg veel. Zomaar aan een onbekende je problemen en gevoelens toevertrouwen. Waar kwam dat vertrouwen vandaan; vrouwelijke intuïtie of mensenkennis? Waarom tegen mij? Vanaf dat moment voelde ik mij deelgenoot en verantwoordelijk voor haar. Te oud om nog als kind te kunnen adopteren, te jong als nieuwe zus. Met haar openlijke kwetsbaarheid raakte ze mijn zwakke plek. Ik kon niet anders; ze had mij deelgenoot gemaakt en ik moest haar helpen; misschien zelfs wel ten koste van mijzelf. Een fatalisme dat ongeremd mijn ondergang zou kunnen worden. Ik vroeg mij af hoe ik zou zijn als mij overkwam wat haar was overkomen. Zoekend naar een schouder om je hoofd op te leggen, de geur van vertrouwen en warmte die je had gemist. Ze gaf me haar telefoonnummer en weg was ze weer; gehaast en opgejaagd. Ik bleef achter met een raar ondefinieerbaar gevoel; of ik zojuist getuige was geweest van een ongeluk, maar alles was alweer weg. Totale leegte. Ik besloot mijn best voor haar te doen.

Weken had ik haar niet gezien en plotseling stond ze weer voor mij. Haar ogen nog onrustiger dan de vorige keer, flitsend in haar hoofd als een opgejaagd dier. Ze sprak snel, net of ze haast had en vroeg opnieuw wanhopig of ik haar wilde helpen. Ik probeerde haar uit te leggen dat ik wel wilde, maar niet à la minute een oplossing had voor haar onzekere situatie. Ze deed of ze het begreep maar ik zag in haar ogen de angst om afgewezen te worden. Ik vroeg hoe het met haar was, maar het antwoord wist ik wel: slecht. Ze zei dat het wel ging, wel zwaar maar het ging. Ze greep me vast, keek me verwilderd aan en liep zonder nog iets te zeggen weg. Ik voelde me beroerd, misselijk en mijn ogen werden vochtig.

Enkele dagen na onze laatste ontmoeting deed zich vrij onverwacht de mogelijkheid voor haar te helpen. Ik kon een eigen plekje voor haar regelen waar ze zich thuis zou voelen en tot rust kon komen. Blij en tegelijk opgelucht belde ik haar. Ik hoopte dat ze even enthousiast zou zijn als ik. Ze luisterde maar hoorde me niet; totaal afwezig; wezenloos. Wat ik ook zei, wat ik ook vroeg, ze reageerde niet. Totaal onbereikbaar. Verwarring en een hopeloos gevoel namen bezit van mij. Ze zei: “ Ik bel je nog wel” en dat was het. Zelf nam ze de dagen daarna niet meer op; mij vertwijfeld achter latend.

 

Cees Bosman, december 2012.                                Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

 

November 2012

DIKKERDS.

 

Een paar eerdere aanslagen op hetzelfde pad waren mislukt, maar nu leek het erop dat deze poging zou slagen. Een enorme dikkerd op een fiets, met een wit gepoederde oliebol in haar hand, crosste recht op mij af. Niets of niemand ontziend, reed ze met enorme vaart op het voetpad tussen de Rijksstraatweg en de Kroonkampweg. Meer aandacht voor haar zoete vette meelhap dan voor een eerzame voetganger. Ik sprong opzij, maar ze raakte me nog net tegen mijn schouder. De fiets zwenkte en sloeg met de daarop gezeten vetkwab met een enorme vaart recht in een heg die vervaarlijk kraakte. Vloekend en tierend bevrijdde ze zich uit de bossages, oliebol nog in de hand. Toen ze zag dat die de aanslag op mij overleefd had, propte ze hem vergenoegd in haar mond, besteeg de onder haar gewicht kreunende fiets en ging er vandoor.Wat vaker lopen zou beter zijn, kon ik haar nog net naroepen. Luie vieze dikkerd dacht ik. Wie nu denkt dat ik een hekel heb aan dikkerds vergist zich. Beslist niet; in tegendeel zelfs. Je hebt er bij de vrouwen soms prachtige exemplaren van rond lopen met een mooi rond gezicht dat geen rimpels heeft door de strak getrokken huid. Mooie rondborstige vrouwen  waar je je als huilend kind graag door zou laten troosten. Goed gesoigneerd met alles in de juiste verhoudingen van dikheid zijn ze  zelfs mooi om te zien. Neen, het gaat om die andere groep dikkerds. Die met een lijf van 150 kilo zonder milieu- of hinderwetvergunning op de fiets gaan zitten en door hun verschijning ’s ochtends slaperige scholieren schrik aanjagen. Die met hun dichtgegroeide ogen en door hun plofwangen weggedrukte oren in de kroeg proberen lollig te zijn. Die met een glas bier in hun ene hand met hun andere bos worstvingers het bakje nootjes leeg graven om het vervolgens in hun muil naar binnen te wrijven. Die dikkerds bedoel ik. Die meer lijken op een drachtige fokzeug dan op een mens. Waggelen in wat ze een jurk noemen, maar wat gewoon een over het hoofd getrokken tweepersoons dekbedovertrek is. Met van die mooi afkledende breedte strepen van het formaat  circustent die lekker naar beneden hangen. Gewoon van die dikkerds die bij Action de verpakking van een  “M”maatje openrukken omdat ze denken dat ze nog dezelfde maat hebben als toen ze 8 jaar waren, terwijl ze al jaren XXXXXXL hebben. Die overal op straat lopen te vreten of ze een herkauwende koe zijn en de verpakking achteloos laten vallen. Bukken kunnen ze ook niet meer. Dus niet die gezellige goedlachse dikkerds die hun copieuze maaltijd met een goed glas wijn graag willen delen, samen kunnen genieten en daarbij een kostelijk verhaal vertellen. Neen, ik bedoel de dikkerds die in de supermarkt de verpakking open rukken en nog voordat de etenswaar afgerekend is en ze eigenaar zijn, alvast beginnen te schranzen. De lege verpakking botweg op de kassaband kwakken en  net als in een restaurant achteraf betalen. Geen geduld hebben om even fatsoenlijk te wachten, maar aan hun door een oerdrang gedreven schroklust toegeven.

 

Cees Bosman, november 2012.                 Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

 

oktober 2012

Slagharen

 

“Haren gaat dicht voor feestgangers” kopte Dagblad van het Noorden op vrijdag 21 september na uitspraken van burgemeester Bats en vervolgens:  “Met alle scenario’s wordt rekening gehouden”. Hij zei nog net niet dat alle inwoners van Haren met een gerust hart zouden kunnen gaan slapen. Er was overleg geweest met tal van partijen; Politie, Arriva, NS, Prorail,  winkeliers, Horeca, Z-side, etc.,  maar vergeten was je te verdiepen in het gedrag van de opponenten. Loco-burgemeester Kouwenhoven zou ervaring moeten hebben in Groningen met hooligans en wat lag nou meer voor de hand dan het ex-raadslid van de Stadspartij en ex-hooligan Geert Spieker, bekend met jongeren, even om advies te vragen. Ja, ja, de politie volgde de sociale media. Waar al hun deskundigen naar zochten wist ieder kind met een eigen mobieltje à la minute en kon daar naar handelen. Ik had een paar van die kinderen op het gemeentehuis gevraagd om tegen geringe vergoeding dit fenomeen in de gaten te houden. Zij wisten direct waar de politie nog naar zocht; wie er kwamen, hoeveel  en waar vandaan.  Volgens een woordvoerder van het landelijk bekende C.O.T. ( Instituut voor Veiligheids- en Risicomanagement) betrof de gebeurtenis in Haren een “klassiek ordevraagstuk”; veel jonge mensen, drank en op zoek naar een verzetje. Komt vaker voor in Nederland( o.a. Hoek van Holland, TT Assen, voetbal hooligans, enz.) en in de ons omringende landen. Vooraf geraadpleegd waren ze niet…

Ik zag de beleidsmakers op TV;  een jokkende hoofdcommissaris en een onzekere burgemeester. Bedaarde grijze 50-ers zonder inlevingsvermogen en echte slimheid. Welk argument ook naar voren kwam, welke vraag er ook werd gesteld, dat het uit de hand was gelopen lag in ieder geval niet aan hen, zij waren goed voorbereid. Hoog geplaatste functionarissen met riante salarissen, maar onbekwaam. Van enige zelfreflectie was geen sprake. De hoofdcommissaris was naar verluidt op een privé feestje op vliegveld Eelde en besloot na 20.00 uur, toen de rellen al waren uitgebroken, nog even ter plaatse te gaan kijken. Hij pruttelde niets vermoedend met z’n privé-autootje naar Haren als op een normale koopavond; even kijken hoe zijn jongens het doen. Er zijn maar vijf wegen die Haren ontsluiten en die waren makkelijk af te sluiten geweest. Niemand komt er in en niemand gaat er uit als je dat niet wilt, maar dat hadden ze niet kunnen bedenken. Gooien naar de politie? Ik had er traangas en een waterkanon op gezet. Niet leuk voor al die oproerkraaiers als je mobieltje nat wordt. Nadat de schade grotendeels was hersteld, kwam er op initiatief van de politie een PR-optocht van minister Opstelten door Haren. Omringd door talloze agenten en hordes pers mededogen tonen. Als je echt wilt kijken, doe dat dan onaangekondigd zonder al die pers en politie. Het leek de intocht van Sinterklaas wel, alleen namen ze niets mee.

Maar wat ik nou het meest gemist heb bij de heer Bats: excuses. Wees flink en had gezegd: Beste mensen, ik heb fouten gemaakt, ik heb me op de hele zaak verkeken. Mijn welgemeende excuses aan alle inwoners van Haren. Geef mij de kans om het goed te maken en mijn uiterste best voor jullie te doen. Dat had hem gesierd.

 

 

Cees Bosman, oktober 2012.                                    Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

 

september 2012

Broeibroek

Ik zal nooit een liefhebber worden van rare kledingcombinaties. Vroeger droeg een man een broek en een vrouw een jurk of rok. Dat schiep duidelijkheid en was een ongeschreven wet tot ver in de 60-er jaren. Dat tijdperk ligt gelukkig al lang achter ons. Een mooi zittende broek staat ook vrouwen prachtig, maar dan wel met kontzakken om het geheel wat te breken.

Een man in een jurk was bij de wet verboden en als travestie strafbaar. Behalve dan als het met een geloof te maken had. Nu is het een act van een sexeloos wezen en wordt er om gelachen. Doe gek op een boot en je bent populair; gekoketteer met een afwijking. De Turkse vrouwen die destijds met hun mannen naar Nederland kwamen om het werk te doen waar wij ons te goed voor voelden, droegen functioneel een broek, maar om zich van een man te onderscheiden over die broek een veelal gebloemde jurk en een hoofddoek, zoals de werkster die vroeger ook droeg. Het zag er eigenlijk niet uit; geen man en ook geen echte vrouw, zeker niet als je van vrouwelijke vormen houdt. De ooit door de mode verafschuwde Turkse dracht is als retro in de mode herboren: de legging.  Na een eerste introductie een jaar of 15 geleden verwierf dit kledingstuk al gauw de bijnaam fluisterbroek en leidde in sommige gevallen tot een “gevalletje liplezen”. De huidige vorm viel mij pas echt op na terugkeer van een zonnige vakantie. Ik heb in geen enkel buitenland een legging gezien, behalve dan natuurlijk als dracht van een onmiskenbaar Hollandse vrouw met ongezond veel overgewicht. Je pikte ze er zo uit; vrouw met legging, man met hempje en afritsbroek: Nederlanders. Heb je je wekenlang in de buitenlandse zon gewenteld om mooie bruine benen te krijgen en wat doe je dan bij thuiskomst? Je sjort een legging over je kont, hangt er een flodderig shirt over en je bent weer helemaal thuis. Waarom? Benen niet geschoren, vervellen ze, putten of bulten? Het ziet er meestal echt niet uit; fantasieloos en lomp. Een kruising tussen een afgeknipte panty en een voorgekrompen broek, met daarover een lap om angstvallig de contouren van vrouwelijkheid te verbergen is rampzalig en biedt een erbarmelijke blik. Een legging bij 25 graden, midden in de zomer. Net zo dom als al die mannen: vakantietijd = korte broek + sandalen, bij elk weertype.

 

Cees Bosman, september 2012.                              Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

 

 

augustus 2012

Kansenkaart

Vlak voor de vakantie presenteerde het Hoofdbedrijfschap Detailhandel samen met Ondernemend Haren met veel bombarie een “Kansenkaart” voor het winkelgebied van Haren-centrum. De man van HBD was vanuit Den Haag helemaal naar Haren afgereisd, liep een middagje door het dorp en kroop, gelukkig weer terug in de veilige Randstad, achter zijn computer en paste de standaard tekst aan op wat hij die middag in Haren had gezien. Twee A-4 tjes tekst met wat obligate fotootjes en zijn semi wetenschappelijke onderzoek naar blijkbaar gesignaleerde problemen zat er weer op: ting…. kassa. Zelden heb ik in zo weinig tekst zoveel open deuren ingetrapt zien worden. Constateringen als: De concurrentie van Groningen is goed voelbaar, het winkelapparaat is redelijk compleet, veel omzet uit andere gemeenten, weinig leegstand is een goed teken, het centrum heeft een aantrekkelijke uitstraling, enz.enz. had de oplettende HBD-er gezien. Vervolgens komen de snellepakkenjongens met een paar opzienbarende aanbevelingen: de positie van Haren moet versterkt worden, het is de kunst een grotere aantrekkingskracht te realiseren, toevoeging van winkels alleen als het een versterking van de structuur betekent, structureel overleg organiseren, gratis parkeren, prettige en vakkundige bejegening in de winkels, het moet gezelliger, extra service, enz.,enz. Aanbevelingen die voor ieder winkelcentrum in elk willekeurig dorp gelden; of zou het voor Delfzijl of Oude Pekela anders zijn? Kortom een gepresenteerd flutonderzoek en weggegooid geld. Iedere burger met een beetje boerenverstand die lopend door het centrum van Haren z’n ogen open houdt constateert zaken die anders kunnen. Vrijwel alle kledingzaken rijden ’s ochtend hun standaard graairekjes met winkeldochters naar buiten, overal dezelfde posterborden met zelden wisselende teksten die routinematig de aandacht op de winkel moeten vestigen en altijd weer die lelijke gevelvlaggen.

Wat er verbeterd kan worden lijkt mij ook niet moeilijk te bedenken. De Brinkhorst is een saaie winkelstraat; breed en kaal. Doorbreek het “lange rechte” van de straat en plaats daar straatmeubilair, grote bloembakken midden op straat en plant wat mooie bomen, b.v. platanen. Maak eindelijk eens een visuele verbinding tussen de winkels aan de Kerkstraat en de Brinkhorst zodat het lang gewenste winkelrondje gerealiseerd wordt. Maak van het plein voor de Kerkstraatschool in ieder geval op zaterdag een “foodplein” met marktkramen met groente, fruit, vis, kaas, noten, vleeswaren,etc. Zo lok je mensen van de Brinkhorst naar de Kerkstraat. Maak de Kerkstraat langs de kerk op vrijdag vanaf 15.00 uur en zaterdag vanaf 12.00 uur autovrij. Kan De Pub een mooi terras op straat maken, laat kunstenaars daar hun werk exposeren en muzikanten optreden.  En oh ja, waar zijn die mooie bloembakken aan de lantaarnpalen dit jaar gebleven? Was er iets moois, haal je het weg.

 

Cees Bosman, augustus 2012.           Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

 

juni 2012

Motorclub

Haren is een slaapdorp waar iedereen zeer gesteld is op z’n rust en dat ook graag zo wil houden. Soms wordt die rust echter op grove wijze verstoord door lieden met onaangepast gedrag. Landelijk genieten motorclubs bijzondere aandacht van justitie en fiscus, maar in Haren blijven ze tot op heden onder de radar. Waar aanvankelijk de B.B. in de bunker bij Be Quick 1887 haar onderkomen had om bij oorlogsdreiging enkele hoge militairen een veilige schuilplaats te bieden, kreeg na het wegvallen van het ijzeren gordijn de Bond van Wapenbroeders hun clubhuis. Een eerzame club van ex-militairen en hun sympathisanten die zich vermaken met onschuldig vertier. Tot zo ver niets aan de hand zou je denken, maar dat liep even anders. Zoals de Hell’s Angels zijn ontstaan uit clubs van veteranen uit de Tweede Wereldoorlog, huist in de bunker bij Be Quick 1887 nu ook de motorclub Northcrew. De ex-militairen zijn trots op hun banden met in het buitenland verboden hard-core motorclubs als Hell’s Angels en Satudarah. Ze hanteren dezelfde ballotage en dragen vergelijkbare kledij met rugbrede intimiderende emblemen. Geen club voor softies dus, waar je na het afsluiten van je snorfietscarrière eventjes lid van kan worden. Ze verplaatsen zich op luid knallende motorfietsen en smaken het genoegen als verkeersvrijbuiters onbekeurd door het leven te gaan. De gemiddelde straatagent kijkt bij hun oorverdovende nadering snel de andere kant op, want voor je het weet zakt je pet tot onder je kin en hangen je oren op je schouders. De lawaai minnende motorrijders beperkten zich afgelopen jaarwisseling niet tot het reguliere huis-, tuin- en keukenvuurwerk; dat is iets voor mutsen en pubers, maar ze trakteerden de buurt op een kanonnade van carbitontploffingen; geheel passend bij hun nostalgische verleden.  Bevriende motorclubs en hun gasten kunnen bij een bezoekje aan Groningen steevast rekenen op een gastvrije ontvangst in Haren, waarbij de bunker dient als kosteloos hotel voor b.b.q. en overnachting. Lawaaioverlast? Klachten? Geen buurtbewoner durft het aan om te gaan klagen en als je klaagt; je denkt toch zeker niet dat de wijkagent of een duo stadswachten gaat kijken? Die zien zichzelf daarna thuis al zitten op de bank, trillend naast moeders met Prozak onder handbereik. En ach, wat capriolen met “spinnende“ motorfietsen en schroeiend rubber is toch heel normaal? Geen sokken breiende doetjes dus, maar voor het doden van vijanden opgeleide militairen die in hun vrije tijd ongestoord hun gang kunnen gaan en buurtbewoners schrik aanjagen. Het gebruik van de bunker zal vast wel uitstekend passen in het bestemmingsplan en horend bij het “Beschermd Dorpsgezicht“ van de Rijksstraatweg, of is de lokale overheid horend doof en ziende blind?

 

Cees Bosman, juni 2012.           Reageren?     cornelisbosman@hetnet.nl

 

Mei 2012

STUDENTENHOTEL.

 

In de ogen van sommige burgers zijn studenten zuiplappen, fietsendieven en sexmaniakken die lastig zijn, herrie maken en geld kosten. Buitenlandse studenten zijn vanzelfsprekend nog veel erger. Losgeslagen uit hun eigen cultuur, ver van huis en ouderlijk toezicht kunnen zij zich in hun gastland te buiten gaan aan alles wat in hun eigen land verboden is en dus ongestoord de beest uithangen. Dat je tijdens je studie hard moet werken om je studie op tijd af te ronden, en niet zoals de legendarische Theo Himpe je 25 jarig jubileum als student kunt vieren, is blijkbaar sommige burgers ontgaan.  Indien de op voorhand klagende bekrompen bewoners aan de Kerklaan en omgeving in Haren al ooit zelf gestudeerd hebben, dan was dat ongetwijfeld vanuit het ouderlijk huis, dicht bij mamma’s pappot en ’s avonds gezellig op bank zittend met een Mariabiscuitje soppend in een warm kopje chocolademelk. Zeker nooit de kroeg in geweest op zoek naar kortstondig geluk en al dronken als ze een bierviltje uit een café zagen rollen.

Gewoon altijd doen wat je ouders zeggen, zo snel mogelijk studeren, baantje zoeken, trouwen, kinderen krijgen, in het weekend op visite, manlief mag de buggy duwen en oh ja; sporten is ongezond en alcohol verboden. Elke dag veel gekookte aardappels, altijd een grote koek van Action bij de koffie en als je eenmaal getrouwd bent groei je vanzelf dicht. Oh wat is het leven toch opwindend.

Dus daarom tegen die vreemde wezens die studenten heten. Ze zijn zo anders; zo waren zij toch ook niet? Je verplaatsen in andermans leven is niet de sterkste kant van deze mensen met een egoïstische zelfgenoegzaamheid die de overhand heeft gekregen. Misschien zijn ze wel alleen maar tegen buitenlanders, maar durven ze dat niet te zeggen. Het zou voor Haren natuurlijk geweldig zijn als er 600 buitenlandse studenten hun tijdelijke intrek in Haren  nemen. Denk alleen al aan opbrengsten voor de middenstand en  Horeca. Een wat gevarieerder straatbeeld waarin nu het grijs soms wel erg overheerst. En wie weet zullen sportverenigingen en culturele instellingen ook profiteren. Misschien zijn sommigen het al vergeten, maar vroeger was er gedurende vele jaren een asielzoekerscentrum aan de Kerklaan gevestigd. Nooit was er sprake van problemen of overlast en een onderling emotioneel brandje dat natuurlijk over een vrouw ging, werd al snel door de als altijd krachtdadig optredende politie op buitengewoon bekwame wijze opgelost. Waarom op voorhand altijd weer tegen elke verandering in Haren?

Cees Bosman, mei 2012.                                             Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

 

 

April 2012

Integriteit

Als je vroeger de keuze maakte voor een opleiding was dat gebaseerd op je afkomst, intelligentie, interesse en roeping. Je werd geen medisch specialist vanwege het lonkende ruim de Balkenendenorm- overschreidende salaris, geen bankbestuurderals je alleen maar grote graaihanden had, of politicus zonder idealen. Vraag een jonge meid van tegenwoordig wat ze het liefste wil en het antwoord is lekker shoppen. Dat zeggende beseft ze dat ze daarvoor wel een rijke vent nodig heeft en dat is dus het belangrijkste dat telt. De keuze wordt te vaak bepaald door egoïsme en de mogelijkheden jezelf te verrijken. Dat zie ik ook in toenemende mate bij de huidige generatie politieke bestuurders. Een raadslid is vaak nog idealistisch, maar ruikend aan de macht lonkt het wethouderschap en daarna een (nog) beter betaald baantje via je politieke vrienden. Ze gaan dingen doen ten bate van hun eigen carrière en schuwen daarvoor de hun ten dienst staande middelen niet. Dat het ten koste  gaat van de belastingbetaler en het algemeen belang, schijnen ze niet te beseffen; althans ze handelen er niet naar. Wetten, regels en afspraken zijn er altijd voor een ander; zelf hebben ze zo hun eigen interpretatie: …”Ik betreur niets, het was goed voor iedereen”…, was de vrijbrief die een lokale ex-bestuurder zichzelf onlangs gaf. Hij bepaalt wel wat goed is voor een ander, waarbij hij er gemakshalve maar van uitgaat dat hij al die andere belangen feilloos kent. De enorme arrogantie en het gebrek aan moraliteit is schrijnend. Hij sprak zijn falen goed en dacht aan zichzelf en zijn toekomstige baantjes. De papierversnipperaar draaide op volle toeren en wiste tegelijkertijd zijn geheugen en geweten.

Mijn vader heeft in de Tweede Wereldoorlog meer dan twee jaar onder erbarmelijke omstandigheden in een kamp gezeten omdat hij in Rotterdam in het verzet zat. Nadat hij door de Russen bevrijd was, werd hij al vrij snel daarna door de politiek nog even een paar jaar naar het toenmalige Nederlands-Indië gestuurd, omdat hij nog als reserve-officier te boek stond. Toen hij ook dat overleefd had en na vele jaren weer in Rotterdam kwam, waren de baantjes door de achtergebleven bestuurders en politici inmiddels verdeeld. Hij kon geheel op eigen kracht opnieuw beginnen; opvang of begeleiding? Daar had men nooit van gehoord. Ik denk dat het goed zou zijn als de huidige bestuurders eens zouden beseffen voor wie ze nu eigenlijk hun werk in het openbaar bestuur moeten doen, zonder allereerst aan hun eigen carrière te denken. Is 4 mei om 20.00 uur misschien een goed moment? Als eerbetoon aan hen die niet alleen aan zichzelf dachten?

 

Cees Bosman, april 2012.                                                            Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

 

Maart 2012

Profileerzucht

Een “motie van treunis”, het is werkelijk niet te geloven; hoe verzin je het, hoe diep ben je gezonken, hoe triest kan je zijn. Een paar onbeduidende kabouters verenigd in de praatclubjes Partij  Van  De  Afbraak  en

Verzameling Van Domooren konden niet langer leven in de schaduw van de grote boom en besloot na rijp beraad hun bijltje uit het keukenkastje te halen om dat aan de voet van de boom te leggen.  Ze waren niet gewend om in de schaduw te leven want ze verbleekten door het gebrek aan publicitaire zon. Twee jaar lang hadden ze geprobeerd aandacht te krijgen door een diarree van vragen af te vuren, doch telkens bleek dat de vragen meer vertelden over het niveau van  de stellers dan over het beleid van de uitvoerders. Decennia lang hadden ze niet capabele bestuurders naar voren geschoven om namens hen het beleid uit te voeren. Op die manier bleven ze  in het land der blinden de koning en konden ze overleven. Dat ze daarmee zichzelf een brevet van onvermogen gaven begrepen deze  inhoudlozen natuurlijk niet, verblind als ze waren door eigendunk. Dorpspolitiek van een stelletje dorpsidioten waarmee ze Haren landelijk te kakken zetten.

Na vele jaren van bestuurlijk gepruts door hun paladijnen, waarvan een groot aantal de afgelopen jaren ongenadig afgeserveerd werd en al dan niet vroegtijdig het veld moest ruimen, waren er nu eindelijk een paar puinruimers gekomen die op basis van kennis en kwaliteit beleid gingen maken en de ingedutte boel eens lekker opschudden. Dat zinde ze niet; een ander kreeg de aandacht die zij graag wilden hebben. Ze dachten slim te zijn en verzonnen een in hun ogen briljante list om opnieuw alle ogen op zich gericht te krijgen; en dat is ze gelukt. En hoe; landelijke aandacht voor hun bestuurlijke gepruts. Nu krijgen ze de door hen gegooide boemerang snoeihard terug, recht in hun eigen snufferd. Gesteund door één van de laatste stuiptrekkingen in Haren van Groen Niks, die na de verkiezingen in maart 2014 uit de raad verjaagd zullen worden door de SP en door de als ware Farizeeërs denkende Gristen Unie, dachten ze het Harener kiesvolk te kunnen paaien. Treurig en triest deze zelfoverschatting. Jammer dat je deze raadsleden niet jaarlijks een rapportcijfer kunt geven voor hun prestaties en houding gedurende de raadsperiode. Wat voor fratsen kunnen we nog meer verwachten van deze volstrekt incapabele lieden? Een motie van applaus als ze vinden dat er iets goed is gegaan? Een cursus zelfreflectie is helaas niet meer mogelijk; het enige dat rest is geheel terug naar af en beginnen met het spelen in de zandbak, als ze daar dan ook maar geen rotzooi van maken.

 

Cees Bosman, maart 2012.                                         Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl

 

Februari 2012

IJSBAANTJE.

 

Ik loop er meerdere keren per dag langs. De afgelopen weken rillend van de kou en slechts denkend aan een warme douche, sauna of brandende openhaard. Het plein van de voormalige Kerkstraatschool waar wij vroeger speelden lag er als altijd verlaten bij. Behalve tijdens de kunstmarkt wordt het voor het overige bevolkt door chillende middelbare schoolkinderen die terecht het bordje Verboden Toegang art.461 Wetboek van Strafrecht aan hun laars lappen. Waarom is er geen schaatsbaantje voor kinderen gemaakt dacht ik op weg naar huis en in gedachten verzonken, mij verheugend op de warme kachel en een lekkere malt whisky.

De volgende dag met wethouder Gerben Pek gebeld omdat Theo Sieling ziek was. Die was meteen enthousiast en nam contact op met de altijd aanspreekbare en bereidwillige Jan Louwes. Eén uurtje na mijn telefoontje waren ze al bezig met de aanleg; de mannen van bureau Woonomgeving van de Westerse Drift,  goed van adviezen voorzien door de mannen uit Noordlaren van IJsvereninging De Hondsrug. Op zo’n moment besef ik extra hoe fijn het is om in een dorp als Haren te wonen; de mensen kennen elkaar, korte lijnen, geen flauwe kul en gewoon enthousiast en vol goede moed aan de slag gaan. Bij het onder water zetten bleek het plein sterker af te lopen dan gedacht, het muurtje lek en daardoor was er veel meer water nodig dan gehoopt. Het trottoir veranderde onbedoeld in een ijsbaan en er moest gestrooid worden. De vrolijke en elkaar dollende gemeente mannen lieten zich er echter niet van weerhouden om stug met de aanleg door te gaan tot het plein onder water stond. Toen begon het echter te sneeuwen….en ja hoor, daar hadden ze ook wat op gevonden. Zonder op het nog niet betrouwbare ijs te lopen, maar met door touwen heen en weer getrokken sneeuwschuivers wisten zij ook dat te klaren. Door nog steeds weg lekkend water kwam er bomijs en zaterdagochtend in alle vroegte spoot de brandweer, onder de ook nu weer aanwezige Jan Louwes, er opnieuw water op. Zondag kon er voor het eerst geschaatst worden, maar dat kon inmiddels overal en ouders namen hun kinderen kennelijk mee naar elders. Het baantje lag er die eerste dag verlaten en ietwat triest bij. Later die week werd er gelukkig toch gebruik van gemaakt, alleen niet in die mate waarop iedereen had gehoopt. Jammer, maar helemaal niet erg. Het was in ieder geval een leerzame oefening voor een nieuwe vorstperiode wanneer die zich ook aandient. Als ze in Noordlaren met sproeien beginnen, kan dat ook op het oude schoolplein. Noordlaren de landelijke primeur voor een schaatsmarathon, in Haren als eerste een krabbelbaantje voor de kleintjes.

 

Cees Bosman, februari 2012.                                                    Reageren? Cornelisbosman@hetnet.nl

 

 

Januari 2012

Receptie

Ik las op oudjaar in de krant dat tal van gemeentes sterk zouden gaan bezuinigen op hun nieuwjaarsrecepties. Het was zelfs zo erg, dat je in sommige plaatsen alleen nog een kopje koffie kreeg. Over de toevoegingen werd niet gerept, maar waarschijnlijk moest je melk, suiker en een koekje zelf meenemen. Dat beloofde niet veel goeds voor de receptie in Haren, hoewel er nog zeer optimistisch bij de uitnodiging had gestaan dat ze je lokten met een hapje en een drankje. Op het ergste voorbereid toog ik na vele jaren van afwezigheid naar het gemeentehuis. Burgemeester Fennema wachtte je op als een goede heer des huizes bij de entree, aldaar bijgestaan door de wethouders en gemeentesecretaris. Hij toonde zich een waardig opvolger van onze laatste echte burgervader Klaas Weide. Alleen wie die gedwongen samenzang van het Grunnings Laid verzonnen had, was me een raadsel. Gezongen op de snelheid van een psalm klonk het nou niet echt fier en onverschrokken; alsof we wel degelijk opgewassen zouden zijn tegen de uit Drenthe komende zondvloed regenwater die dreigend tegen de boorden van het Noord Willemskanaal klotste. De hal van het door velen vervloekte nieuwe gebouw was ruim gevuld met overwegend grijze of kalende koppen met een gemiddelde leeftijd van ruim boven de zestig. Groepjes samenscholende raadsleden gekleed volgens het imago van hun partij; Ik signaleerde verwassen fletse truien, uitbundige openheid, een pak met daaronder schoenen die net een potje straatvoetbal achter de rug hadden, risicoloos tuttig en ook gewoon alledaags. Oud-raadsleden samen met oud-wethouders en één oud-burgemeesteres, verenigingsmensen en een enkele ondernemer. Géén burgemeesters uit naburige gemeentes en ook geen gedeputeerden. Waarschijnlijk te druk met dijkbewaking of getwitter van belangrijker eigen zaken. Jammer dat er weinig gemeenteambtenaren waren; het was dé gelegenheid om eens informeel met de noeste werkers achter de schermen kennis te maken, waarbij sommige dames ook om een andere reden best wat aandacht zouden verdienen. Het bleef een grijs Harens onderonsje met volgens receptiekenners minder bezoekers dan het jaar daarvoor. De nieuwsgierigheid naar het nieuwe gemeentehuis was kennelijk al gestild. Ik had al snel door dat achter in de hal een enorm uitgiftebuffet stond met daarop alle mogelijke drankjes. Het was tevens het vertrekpunt van de dames die de overheerlijke hapjes en snacks uitventten, dus een goed plekje om alles een beetje in de gaten te houden en een praatje te maken. Het was dat ik mij door mijn aangeboren bescheidenheid wist te beheersen, anders had ik vanwege  de uitbundige overvloed later op de avond liggend en uitbuikend thuis op de bank moeten doorbrengen.

Nu zal er wel weer een raadslid komen die vindt dat dit jaarlijkse evenement weg bezuinigd moet worden, maar als je alle tradities onder het mom van bezuinigingen gaat schrappen, wordt het leven wel heel erg doods en saai en doe je aan tribunepolitiek. Bovendien, de komend jaar niet meer verscheurde parkeerbonnen zullen voor de receptie van 2013 genoeg opleveren voor een even goed verzorgde nieuwjaarsreceptie als dit jaar.

 

Cees Bosman, januari 2012.                       Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl