Erasmusheem Haren: De stilte voor de sluiting.

Begin januari werd bekend dat verzorgingshuis Erasmusheem gaat sluiten. Bijna alle vaste bewoners is inmiddels vertrokken. Er wonen nog slechts enkelen.  Lijkt Erasmusheem op een spookhuis? Haren dé Krant ging kijken.

Bijna iedereen denkt er wel eens aan. Hoe word ik oud? Mevrouw Jansen wilde in haar appartement blijven wonen. Toen ze zevenentachtig was, brak ze haar heup. Na herstel en revalidatie bleef ze in verzorgingshuis Erasmusheem, in eerste instantie tijdelijk. Inmiddels is ze 93. Ze woont er nog steeds.

Nog wel. Want Erasmusheem is bezig te sluiten. Begin januari maakte Dignis-directeur Nienke Ybema tijdens een bewogen bijeenkomst met bewoners en familie bekend dat de vraag naar zorg is afgenomen. Voor de zwaardere zorg, waaraan steeds meer behoefte is, is het gebouw niet geschikt. Sluiten was de enige optie. Mevrouw Jansen had niet meer op een verhuizing gerekend. Erasmusheem leek haar laatste woonplek.

Afscheid nemen

Deze mevrouw Jansen bestaat natuurlijk niet want de privacy van de bewoners van Erasmusheem wordt dusdanig beschermd dat ze niet met naam en toenaam in de krant komen. Het is een kwetsbare groep. “De emoties die uit zo’n verhuizing voortvloeien, moet je niet onderschatten”, zegt voorzitter van de cliëntenraad Lute Jager. “Het is een voortdurend afscheid nemen.” Hij heeft onlangs zijn moeder (90) verhuisd, naar een ander verzorgingshuis in Haren. “Alles is er anders. Medebewoners, personeel, de lift. Gelukkig woont er nog een voormalige Erasmusheembewoner.”  Manager algemene zaken Alderine Mulder beaamt dat verhuizen op die leeftijd een enorme overgang is. “Er zijn mensen die er goed op reageren”, zegt ze. “Maar er zijn ook mensen die er moeilijk bovenop komen.”

 

Lege gang

Ondanks dat Lute geen familie meer heeft in Erasmusheem blijft hij in de cliëntenraad. “Hetzelfde geldt voor de andere leden en ook alle vrijwilligers hebben toegezegd tot het laatst te blijven”, vertelt Alderine. “We proberen het zo leefbaar mogelijk te houden.” Toch zie je het verschil zodra je binnenkomt. De conciërge is vervangen door de intercom. Wie door de gangen loopt, merkt nauwelijks dat er van de 62 bewoners nog maar een paar over zijn. De lampen aan het plafond branden. Aan de muur hangt een kapstok met een paar lege knaapjes. Geen jas. Het is stil, alle gele deuren zijn gesloten. “Op deze gang woont nog één bewoner. Je komt dan voor beslissingen te staan of zo’n bewoner alleen op de gang blijft wonen of tussentijds naar een andere kamer verhuist”, zegt Alderine. “In het begin werd er veel gemopperd. De bewoners kregen een gevoel van onzekerheid, al proberen de medewerkers het proces zo goed mogelijk te begeleiden. Nu is er een soort gelatenheid,  onder bewoners en personeel.” Terwijl in de gangen een doodse stilte heerst, klinkt vanuit de recreatiezaal geroezemoes en gelach. Het is maandagmiddag, de wekelijkse sjoelmiddag. Die activiteit kan nog heel lang doorgaan, desnoods tot de allerlaatste bewoner. (GB)

 

Aanleun

ZINN gaat in de aanleunwoningen een buurthuiskamer inrichten en men gaat er thuiszorg leveren.  Meer informatie: 050-5852000.