‘Een paar initiatiefnemers in de straat en het lukt’

Een natuurlijke tuin is niet per definitie een woestenij. Aan de Tuindorpweg werken verschillende buren samen om van hun tuinen natuurgebiedjes te maken. Waarvan je nog kunt eten ook!

 

Door Gonneke Bonting

Wie regelmatig door de Tuindorpweg fietst, ziet dat daar steeds meer te eten valt. Onder een fruitboom staan stokbonen en tuinkers, ergens anders groeien aardbeiplantjes tussen bakstenen. “Dit is permacultuur”, zegt tuin- en landschapsarchitect Marlies Duran. “Dat het hier in steeds meer tuinen opduikt, komt doordat het een buurtproject is.”

Lokaal

Marlies woont, na een driejarig verblijf in Zweden, samen met haar zus Madeleine en diens gezin aan de Tuindorpweg. In Zweden leerde ze de permacultuur kennen. “Bij permacultuur boots je de natuur na”, zegt ze. “Fruitbomen staan in het wild niet allemaal bij elkaar. In een boomgaard gebruik je bestrijdingsmiddelen om ziekten te voorkomen. Maar in plaats van haar te bestrijden, kun je de natuur voor je laten werken. Door planten te combineren, voorkom je ziektes, versterken ze elkaar en ziet het er mooi uit. Want ik ben niet voor niets tuinarchitect. Ik houd van mooi.”

Ze laat zien wat ze bedoelt. In de achtertuin heeft ze van tuinafval een heuveltje aangelegd met daarop allerlei planten. “Bovenop staan planten die minder water nodig hebben, iets lager de planten die juist beter groeien in wat vochtiger grond”, legt Marlies uit. “De stokbonen groeien tegen bamboestaken die uit de tuin van de buren komen. We doen het samen en proberen zoveel mogelijk aanwezig materiaal en lokaal gekochte producten te gebruiken.”

Energiekringloop

Permacultuur is niet zomaar leuk tuinieren. Er zit een filosofie achter. “Door met de natuur mee te gaan, zorg je voor de aarde en breng je iets op gang. Uiteindelijk houdt een permacultuurtuin zichzelf in stand, door de energie via de kringloop”, legt Marlies uit. “Eenzelfde stroom aan energie breng je op gang door sámen dingen te doen. Door elkaar te helpen en gebruik te maken van wat je elkaar te bieden hebt. Zorg voor de medemens en delen van overvloed past ook binnen de permacultuur.”

Samen met hun buurvrouw, Maria Romp, besloten Marlies en Madeleine dan ook permacultuur op te zetten als project voor de straat. Marlies: “Door het samen te doen, wordt het behapbaar.”

Oosterhaar

De behapbaarheid voeren ze ook letterlijk door. “In het najaar organiseren we een oogstdag. Dan maken we appeltaarten, jam en gerechten en gaan we samen eten. Wie minder handig is in de tuin, levert wellicht grootse culinaire prestaties.” Via de buurtvereniging vroegen ze bij de gemeente subsidie aan voor het buurtproject. Inmiddels doen er negen huishoudens mee aan het project. En als het aan de drie vrouwen ligt, wordt heel Oosterhaar permacultuur. “Een paar initiatiefnemers in de straat en het kan een succes worden”, zegt Marlies. “En wij willen graag helpen door te vertellen hoe we het hebben aangepakt.”

Informatie: www.duurzaamtuinen.nl

Meer informatie op de facebookpagina: www.facebook.com/eetbaretuindorpweg