Column Ageeth Vanderveen, oktober 2018

Kritische ouders

Ieder instituut verdient haar eigen nachtmerrie, omdat het de interne cohesie bevordert. Voor scholen is deze ongetwijfeld de jaarlijkse voorlichtingsavond bij aanvang van het schooljaar: ouders die zich voorstaan op hun kritische blik, slash: klagen. Voor hun kind kan de school het nooit goed doen en het meest bizarre is dat ze altijd afgekapt moeten worden, ze kletsen rustig de avond vol. Over hun kind. Die overige 299 zijn waarschijnlijk niet zo bijzonder. Afijn. Met een beetje geluk krijg ik in het algemene gedeelte nog iets mee van wat het komende schooljaar de bedoeling is, waarna we standaard met de mentorklas vertrekken naar een lokaal waar horror movie deel 2 zich afspeelt: ‘kennismaking met de mentor van uw kind.’ Zo ook dit jaar sjokken de vader en ik door het gebouw, op zoek naar het betreffende lokaal, maar omdat de school nieuw is en we iedereen zijn kwijtgeraakt kijken de ouders verstoord naar de deur wanneer ik het heb gevonden en naar hem roep dat we hier moeten zijn. Zij zijn namelijk al bezig met het verhoor. De gebruikelijke onderwerpen passeren de revue: boeken die niet op tijd zijn, gaten in de roosters, lange afstanden tussen de lokalen tussen de lessen, de introductiedagen die regenachtig waren en de locatie derhalve niet geschikt.
Ook deze mentor slaat zich er dapper doorheen, vraagt tenslotte of er nog andere, eveneens echt absoluut waardevolle opmerkingen zijn en richt zich dan tot mij, muurbloempje dat niet zoveel zegt. Ik vertel dat onze dochter nieuw is op deze school en ik opgelucht ben dat ze iedere middag vrolijk thuis komt. Dat ze uitgebreid verhalen vertelt en dat ik het knap vind dat de school in staat is deze goede sfeer neer te zetten. Uit de stilte die volgt maakt de mentor op dat alles is gezegd, waarop iedereen wordt bedankt voor de enorm waardevolle input. Je wilt toch weten waar je kind uithangt overdag, maar nu eerst 360 dagen rust.