Column Bert Heikens, huisarts in Haren (september 2019)

Respect!

Recent ontving ik van een patiënt een leuk boek waarin verhalen van onder andere artsen
gebundeld zijn. Hierin wordt beschreven dat je met sommige patiënten iets heel
bijzonders meemaakt, dat je vervolgens je hele leven bijblijft. Heel herkenbaar
natuurlijk. In mijn bestaan als huisarts hebben zich natuurlijk ook veel verschillende
situaties zich voorgedaan, situaties die je kunnen raken. Suïcides bijvoorbeeld,
maar ook, in schril contrast hiermee, eenvoudige alledaagse voorvallen. Zo zal ik
bijvoorbeeld nooit vergeten dat ik een keer een brief onder ogen kreeg van een
belangrijk persoon uit de Tweede Wereldoorlog, een zorgvuldig bewaard
museumwaardig document, gewoon in een huis in Haren. En dan dat je plots veel
contact hebt met een bekende tv-persoonlijkheid die toevallig de dochter was van
een patiënt van mij. Maar waar ik toch altijd het meest van onder de indruk ben,
is de gewone mens. Gewone mensen waar je toch even hele bijzondere en persoonlijke
dingen mee beleeft. Dit zie je toch vooral bij stervenden of mensen met een chronische ziekte.
Die kunnen zo sterk zijn op hun manier. Op een sterfbed bijvoorbeeld de volledige
rust vinden en daardoor in alle rust kunnen overlijden. Maar ook mensen met een
enorme wilskracht die ondanks hun ziekte steeds maar weer door weten te gaan,
soms jarenlang. De sterfelijkheid haast lijken te ontkennen. Vaak trekt dit wel een
enorme wissel op hun partner en het is bewonderenswaardig om te zien met
hoeveel liefde en veerkracht dit gedragen wordt. Soms bijna dat het niet meer
langer gaat. Voor al deze mensen die op hun manier bijzonder zijn, heb ik een
enorm respect ontwikkeld, zonder uitzondering. Voor ieder op zijn of haar manier.