Een bijzondere Harenaar met grote wilskracht

Paul Noordhoek (1969) uit Haren is een vechter. Door problemen bij de geboorte gaat hij nu door het leven met een fysieke beperking en ook moest hij in zijn jonge jaren geestelijke moeilijkheden doorstaan. Wie hem ziet, herkent hem direct. Maar wie kent Paul ook echt? Hij gaat redelijk onopvallend door het leven. Daardoor zien we niet dat hij soms ook worstelt met de maatschappij, met de mentaliteit van mensen en met de gezondheidszorg. “Maar ik ben geen zielepoot hoor, ik heb leuke contacten!”.

“Ik woon zelfstandig en niet in een soort woonvorm. Die zelfstandigheid koester ik. Ik ben op mijn hoede, want voor je het weet kom je in een woonvorm terecht”, zegt Paul. “Ik weet dat ik mijn beperkingen heb, maar ik heb een gezond stel hersens. Daardoor weet ik dat ik mijn uiterste best moet doen om mijn zelfstandige leven te behouden. Dat ik zo kan leven is het grootste succes in mijn leven.”

Zelfstudie
Een opmerkelijke en ontwapenende dorpsgenoot, Paul Noordhoek. Hij ziet zijn manier van leven als zijn grootste succes, terwijl anderen de autonomie in het leven als vanzelfsprekend ervaren. Juist hierin schuilt de grote mentale kracht van deze Harenaar. Hij zoekt iedere dag opnieuw zorgvuldig zijn weg door volgens (wat hij noemt) zijn eigen strategie. Runt met enige hulp zijn huishouding en zorgt dat hij gezond eet en drinkt. Omdat hij mentaal fit wil blijven, houdt hij zijn hersenen dag in dag uit aan het werk door het lezen van dikke boeken. “Ik ben nu bezig met een soort zelfstudie over de grote Hanzesteden, heel boeiend”, zegt Paul. “Ik vind geschiedenis een geweldig vak. Ik lees heel veel over geschiedenis, je kunt me wel een amateur-historicus noemen. Ik volgde cursussen op avondcolleges.”

Stigma
Hij begrijpt wel dat een ‘gewone baan’ niet mogelijk is, maar is wel actief op werkvoorzieningen. Dat hij een paar jaar geleden weg moest bij De Mikkelhorst was een schok, die hem nu nog steeds bedroefd maakt. “Heel erg dat het zo is gelopen”, zegt hij. “En het doet ook pijn als je nergens aan het werk kunt als vrijwilliger. Soms denken mensen dat ik gek ben, dat is niet leuk. Maar ik wil hier niet de zielige jongen uithangen. Ik heb een goed leven. Weinig mensen zoeken contact met mij, maar ik neem wél vaak het initiatief voor een praatje. In mijn tienerjaren heb ik het moeilijk gehad, want toen kwam ik erachter dat ik niet kon meekomen met leeftijdsgenoten. Dan ging ik die achterstand overcompenseren met een grote mond. Nu accepteer ik de dingen beter. Ik heb een stigma, maar het voordeel is dat iedereen daardoor weet wat voor vlees hij in de kuip heeft met mij.”

Winst van autonomie
Paul is geboren en getogen Harenaar. Toen hij jong was, maakten zijn ouders zich wel zorgen: hoe moest Paul zijn weg vinden met zijn beperkingen? Het belemmerde hem niet om naar het Maartenscollege te gaan. Maar niet snel daarna ging Paul door een moeilijke periode. Hij kwam uiteindelijk op de Schalm terecht, waar hij zijn mavo-diploma behaalde. Wie met Paul praat treft een man met scherpe observaties en met analytisch vermogen. Hij gebruikt de Nederlandse taal prachtig. “Ik vind het erg dat de maatschappij vaak aanschopt tegen hen die hebben verloren”, dat is zo’n one-liner die je aan het denken kan zetten. Paul vindt dat hij af en toe heeft verloren in het leven, maar hij is sterk genoeg om overeind te komen en te gaan voor winst. De winst van de autonomie, die hij bewaakt als een schat.