Klein bericht, grote impact

Op 22 juli verscheen dit bericht op de website van Dagblad van het Noorden: “Bij afvalverwerkingterrein Stainkoeln in Groningen is dinsdagochtend een tractor in het Winschoterdiep gereden. De bestuurder is ongedeerd. Hoe dit kon gebeuren is nog onbekend. Op dit moment wordt de tractor uit het water gehaald, waardoor het verkeer op het water hinder kan ondervinden.” Een berichtje dat men snel weer vergeet. Aangezien de bestuurder een Harenaar is ging onze redactie eens zien wat de ‘impact’ was van dit incident.

 

Dirk Alberts (21) was de bestuurder van de trekker, die op 22 juli rond 9.45 uur van het talud in het Winschoterdiep gleed. Hij zag de dood in de ogen. In het gitzwarte water zocht hij wanhopig een vluchtweg maar de deuren van de cabine wilden niet open. Nu, ruim een maand later, raakt hij soms nog steeds geëmotioneerd als hij vertelt wat hem overkwam. “Ik denk nu anders over het leven”, zegt hij. “Ik dacht dat ik de hele wereld aan kon, nu weet ik dat het zomaar afgelopen kan zijn.”

Het relaas

Die dag werkte Dirk voor een hoveniersbedrijf en zou de watertank (3500 liter) achter zijn trekker gaan volpompen om daarna bomen in de stad te gaan besproeien. “Ik reed het talud op langs het water vlakbij de Stainkoeln. Ik hield het midden van het pad aan toen ik merkte dat de watertank heel onverwacht begon weg te glijden. Hij was erg zwaar, want er zat nog 1700 liter water in. Wat er daarna gebeurde duurde maar een paar seconden. Ik zag hem glijden en voelde hoe de trekker werd meegesleurd. Ik remde. Eerst bleef de tank nog even op de damwand haken, maar viel toen toch in het water. En daar ging ik, met trekker en al. De hele combinatie zonk in een paar tellen als een baksteen naar de bodem. Het werd zwart om me heen. Hoewel ik rustig bleef voelde ik enorme angst toen ik merkte dat de portieren niet open wilden door de waterdruk. Toen draaide zich een film in mijn hoofd af. Ik zag mijn begrafenis. Ik zag mensen die uitgenodigd moesten worden. Ik vroeg me af hoe ze me uit het water zouden halen en hoe ik er dan uit zou zien. Ik dacht dat ik het niet zou overleven.”

Ontsnapt

Inmiddels kreeg hij grote slokken vuil water binnen, het begin van verdrinken. Dirk was de oriëntatie volkomen kwijt en wist niet meer wat onder of boven was. Dat veranderde toen hij plotseling onder zijn voeten de drassige bodem voelde. “Ik wist dat het de bodem kon zijn en heb me achterwaarts laten zakken. Het bleek het openstaande achterraam van de cabine te zijn. Ik duwde mezelf erdoor. Daarna heb ik me hard afgezet en kon eindelijk naar boven.” Eenmaal boven wist hij op de wal te klimmen. Drijfnat kwam hij bij de portier van Stainkoeln aan en vroeg of die zijn werkgever wilde bellen. Twee mensen van zijn werkgever kwamen direct en vingen de aangedane Dirk op. Kort daarop kwam de politie en er moest een kraan aan te pas komen om de trekker op de kant te krijgen. Ook duikers van de brandweer hielpen mee om de ligging van het gevaarte te bepalen. Scheepvaartverkeer lag tot half vier stil. Dirk wilde er van begin tot eind bij zijn: “Ik was verantwoordelijk, dus wilde helpen met de berging.”

 

Dirk Alberts is nog steeds diep onder de indruk. “Ik moet het verwerken. De dood staat zo ver van mij af en opeens was die zo dichtbij. Ik ben goed opgevangen door de politie, die me zei dat mij niets te verwijten viel. Ik denk ook dat ik er niets aan kon doen.” Inmiddels heeft Dirk met zijn privétrekker alweer water opgepompt bij het Noordwillemskanaal voor zijn eigen koeien. “Ik was erg zenuwachtig, maar vond dat ik het direct weer moest doen. Want ik hou van dit werk en moet wel weer verder.”