De krant die je leest van A tot Z
Maandag 20 september, 2021

donderdag 27 december 2012

Nieuws:

Preek kerstnachtdienst Gorechtkerk

Door: Redactie

Maandagavond, kerstavond 2012. De preek van ds. Marja de Jager leest u hieronder. Kleine service voor wie er niet bij kon zijn.

Lieve mensen,

 

De afgelopen dagen heb ik verschillende mensen gevraagd wat ze zich bij kerst voorstellen.

Bijna iedereen had het over gezelligheid, warmte en samen-zijn. Een andere vraag volgde: wat zou jouw kerstboodschap zijn? Ik stelde deze ook een beetje uit eigenbelang omdat ik er zelf niet zo goed uitkwam. Ik wilde wel eens een originele insteek, pakkend en eigentijds! Iets wat jullie zou bij blijven en waar je later nog eens aan terugdenkt, zo van: dat was nog eens een mooie kerstgedachte, een prachtige kerstnachtpreek.

Mijn vraag leverde trouwens niet echt nieuwe inzichten op. Het bleef bij ‘vrede op aarde’, ‘liefde’, ‘hoop’ en ‘saamhorigheid’. Toen ik dit met mijn zoon besprak zei hij: ‘wat wil je dan?’ ‘Waarom wil je zo nodig wat nieuws?’ ‘Dit is het toch?’ Zijn reactie zette me aan het nadenken? ‘Waarom wil ik zo nodig origineel zijn…?’ Spreekt het kerstverhaal niet voor zichzelf? En is het feit dat we hier vanavond midden in de nacht bij elkaar gekomen zijn al niet veelzeggend genoeg? De kerststal, de engelen, de lichtjes, het zingen, het  luisteren: ze geven ons een gevoel van welbehagen: dit is mooi, zo is het goed.

Omdat dit verhaal – hoe oud ook – ons blijkbaar iets te zeggen heeft  en iets met ons doet. Het verlangen naar vrede is oud als de mensheid. We wentelen ons in de warmte en veiligheid van het familietafereel in de stal. Er heerst harmonie wat bij ons een gevoel van welbehagen oproept. De herders, het weerloze kind in de kribbe, Maria die straalt van blijdschap en Jozef die er trots bij staat. De os en de ezel geven warmte af en het licht van de ster straalt helder. Was het leven maar zo simpel, zo licht, verzuchten we soms.

Wij leven in tijd vol haast. Zeker rond de kerstdagen. We moeten naar kerstvieringen en kerstborrels, snel nog even boodschappen doen, naar de kapper, het huis opruimen, het kerstdiner voorbereiden, naar de bibliotheek, een filmpje huren,…

We worden behoorlijk in beslag genomen door de kerstdrukte en alle andere dingen die we ook nog willen en moeten. Afgelopen vrijdag en zaterdag stond Dolf met zijn caravan – als kopje the-ater – op de Brinkhorst hier in ’t dorp. Bij een kopje thee of limonade konden grote en kleine mensen elkaar ontmoeten en luisteren naar een verhaal. Een moment van onthaasten, bepaald worden bij waar het in het leven ook om gaat: een stukje van je levensverhaal delen, aandacht voor elkaar  en luisteren naar verhalen die ons even wegtrekken uit onze dagelijkse zorgen en beslommeringen.

Zo hoor ik vanavond ook het verhaal van Jezus’ geboorte. Als een verhaal om bij op verhaal te komen. Laat alle drukte nu eens voor wat het is. Ga eens rustig bij dit kind zitten en luister naar wat er over Hem gezegd wordt. Tegelijkertijd maakt het me onrustig. Ook ik ben een mens van deze tijd. Ik wil er iets nieuws in ontdekken, iets bijzonders van maken. We moeten als kerk natuurlijk wel meedoen en onze boodschap op alle mogelijke manieren uitdragen.

Steeds weer nieuwe dingen bedenken om mensen binnen te halen en te houden. Dat is voor een deel ook wel zo. We kunnen ons niet aan de manieren van deze tijd ontrekken.

Maar soms bekruipt me ook een gevoel van onbehagen. Hoever moeten we gaan? Moeten we steeds maar weer uit zijn op scoren en vernieuwen? En hoe lang duurt dit nieuwe dan? Een maand, een jaar, want dan zijn we het eigenlijk ook al weer zat… En dan toch elk jaar weer kerst. Gewoon in de kerk. Met een stokoud verhaal. Wat geactualiseerd zo heel anders zou klinken:

Onze herders zouden een mobieltje hebben gehad. En er zou vast wel eentje bij zijn geweest met internet erop. Hij zou getwitterd hebben of een berichtje – met foto van de engelen – op facebook hebben gezet. De Messias is geboren – feestje in Bethlehem’s stal – wij gaan vast. Wij kunnen dit verhaal uit eigen ervaring afmaken… Jozef en Maria krijgen van de politie een seintje dat het verstandiger is om de stal te verlaten. Waarna er een helikopter komt om hen – samen met hun kindje – op te halen. Ze worden naar een geheime plek gebracht. Inmiddels stromen horden mensen Bethlehem’s dreven binnen en rijden vrachtwagens met zendmasten erop hun bijna van de voeten. De burgemeester doet een oproep vooral thuis te blijven en de politie doet zijn uiterste best de orde te bewaren. De menigte scalpeert: ‘waar is het kind ?’ ‘Het kind van de vrede?’ En als er geen kind opdaagt, gaan sommigen uit verveling en baldadigheid maar hun eigen feestje bouwen. De deur van de toch al wat gammele stal wordt ingetrapt en de mensen wringen zich naar binnen. Teleurgesteld dat er geen kind te bekennen is, reageren ze hun agressie af op de politie, auto’s en winkelruiten.

Enfin, uiteindelijk keert de rust weer. De media blijft nog een paar dagen rond de stal hangen en maken er een mooi verhaal van, wat heel de wereld overgaat. Het kind houdt met zich zijn ouders verder maar verstopt. Deze wereld zit niet op Hem te wachten…

Leuk dit verhaal…? Herkenbaar, actueel…!? Of laat het je toch met een wat onbehagelijk gevoel zitten… Het lijkt er haast op dat er geen plaats is voor dit kind in onze wereld. Geen rustige plek om geboren te worden en op te groeien in de Geest van God, de Vader. Een kind als redder – niet eens één van bekende ouders of uit een vooraanstaande familie – wat moeten we ermee? Behalve dan dat zijn geboorte ons een paar gezellige, vrije dagen bezorgt. Om daarachter te komen, gaan we terug naar het verhaal zoals Lucas het vertelt.

Niet als een sensatieverhaal of als sprookje, maar als een geloofsverhaal. Wie dit verhaal hoort en leest, herkent God erin. God ziet naar zijn wereld om. Naar de wereld die Hij goed geschapen heeft, maar die mensen soms aardig naar de knoppen weten te helpen. Toen en nu. Dat verdriet God. De tijd is rijp dat Hij ingrijpt: met de geboorte van een kwetsbaar mensenkind, vervuld met zijn geest. Zo wil God in ons midden zijn: als mens onder de mensen. Haast te gewoon om er iets nieuws in te horen en zien. Wij zijn zo gewend dat iemand die groot is of groot wordt met veel bombarie wordt gelanceerd: de verwachte baby van  prins William en zijn Kate; de winnares van the Voice of Holland; zelf Johannes de bruinvis houdt ons in de ban.

Dan dit kind, kwetsbaar en klein, geboren om de wereld de ogen te openen voor hoe het ook kan: Hoe macht kan worden omgebogen: niet heersen maar dienen. Hoe gebalde vuisten kunnen opengaan gaan en toegestoken handen worden. Hoe het kwaad wordt aangeklaagd en mensen elkaar gaan vergeven.Hoe de verschoppeling worden gezien en gehoord en de zwakken in de samenleving serieus genomen.  Hoe mensen elkanders broeders en zusters worden  ongeacht geloof, afkomst, huidskleur of seksuele geaardheid. Hoe we elkaar gaan zoeken en er samen het beste van gaan maken. Dit goddelijk kind wil elk jaar opnieuw in ons midden geboren worden, opdat onze ogen opengaan enwe de wereld en elkaar met andere ogen gaan zien én gaan beseffen: zo kan het ook…!

Nee, dit is geen nieuwe boodschap, ook geen sensationele. Niet een die morgen wereldnieuws is. Wel één die God behaagt en mensen dichter bij elkaar brengt.

Hierin ligt de vrede verborgen en hierdoor komt de liefde aan het licht.

Amen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geen reacties

Wilt u reageren?




Wij plaatsen alleen inhoudelijke reacties. Reacties met voornamelijk slogans en kreten worden niet gepubliceerd.