Tennisvereniging in beeld

Tennissen in een cluppie? Zakelijke aanpak? Terug naar oude verenigings-sfeer? Vraagt de nieuwe tijd om een nieuwe clubstructuur? Wil de Harense tennisser lid of klant zijn? Oud-parkbeheerder wil discussie losmaken.

Tennis in Haren
Bedrijf of vereniging?

Sinds de jaren 60 wordt er in Haren getennist in verenigingsverband. De banen aan de Hortuslaan waren eerst uitsluitend na ballotage beschikbaar, met de verhuizing naar de Oosterweg stelde de gemeente destijds als voorwaarde dat de vereniging toegankelijk moest zijn voor alle tennisliefhebbers. In de jaren 70 floreerde de Harense tennisvereniging HTC (later TSH). Genoeg bestuursleden, genoeg vrijwilligers, jeugd, clubgevoel, sportieve rivaliteit. Jong en oud troffen elkaar in verenigingsverband en het aantal leden groeide boven de 1000. Anno 2006 is tennisvereniging TSH ook business geworden. Uit nood geboren is de vereniging veranderd in een bedrijf. Rob Stroecker uit Noordlaren trekt aan de bel en vindt dat de oude verenigings-structuur moet terugkeren aan de Oosterweg. Is hij nostalgist, zoals Willem Jan Flokstra van de TSH zegt, of slaat hij juist de spijker op de kop?

De tennisvereniging kampte in de jaren 80 en 90 met een teruglopend ledental (van 1500 naar 750), gebrek aan vrijwilligers en bestuursleden. Het bestuur zag het voortbestaan van de vereniging in gevaar komen en heeft toen ingegrepen door het tennissen aan de Oosterweg in een zakelijke struktuur te plaatsen. Het tennnispark met tennishal en horeca werd in in 1991 in beheer (en onderhoud) genomen door een nieuw opgerichte stichting SETH. Deze stichting heeft als doelstelling: de exploitatie en onderhoud van het tennispark. Daarbij past de commerciele verhuur van de accommodatie aan een externe partij, men koos voor tennisschool Smashing in Groningen. Die regelt met eigen personeel nu ook bar en sportshop. Het voordeel hiervan was dat de tennisvereniging TSH van een loden (financiele) last werd verlost en overleefde. De consequentie van de nieuwe zakelijkheid is evenwel dat leden van de oude vereniging het tennispark nu moeten delen met klanten van het tennisbedrijf Smashing. Volgens Rob Stroecker, oud-beheerder van deze tennisclub (1970-1983) wringt daar de schoen. Leden van de vereniging worden achtergesteld.

De oorsprong van een vereniging ligt in de bijeenkomst van gelijkgestemden, die gezamenlijk iets op basis van ongeschreven regels willen ondernemen. (Berend Rubingh, deskundige sportmanagement in De Volkskrant)

Clubgeest

Stroecker: Destijds is aan de Oosterweg een vereniging opgericht, de leden konden er tennissen op hun eigen tennisbanen. Clubhuis, bar, banen en verenigings-activiteiten werden verzorgd door een beheerders-echtpaar, dat waren wij. We waren iedere dag op het park, gaven tennislessen, waren aanspreekpunt en inspirators. In dat klimaat kan een vereniging heel goed bestaan. In een club-geest zijn mensen tot vrijwilligerstaken bereid, vrijwilligers regel je door ze aan de bar even aan te spreken. Stroecker wil het ouderwetse verenigingsklimaat terug, dat is duidelijk. In zon verenigingsklimaat ontstaan volgens hem vanzelf sportieve rivaliteit, talent en clubkampioenschappen. Die clubkampioenschappen bestaan volgens Stroecker nu nauwelijks meer en het ledental is geslonken tot rond 750. Hij zegt dat andere verenigingen in Groningen wel goed draaien.

Ergernissen

In de dagelijkse praktijk ergert Rob Stroecker zich aan de zichtbare gevolgen van de huidige exploitatievorm voor tennissend Haren. Hij zegt: Leden staan vaak op achterstand, de banen zijn verhuurd aan de tennisschool en daar staan mensen te tennissen die helemaal geen lid zijn. Laatst kwam Richard Krajicek een clinic geven, dat was kennelijk geregeld met sponsor ABN Amro. Het is voor leden geheim gehouden, het was alleen bestemd voor een klein groepje, het clubhuis zat vol dames in mooie jurken, die naar hun kinderen kwamen kijken. Leden worden in zon situatie buiten de deur van hun eigen park gehouden. Hoezo clubgeest? Wat me verder stoort is dat het park niet goed wordt onderhouden. Groen woekert door de hekken, het gebouw ziet er onverzorgd uit.

Volgens deze bevlogen tennisman is er een oplossing: Ze moeten terug naar de eenvoud. Een beheerders-echtpaar dat tachtig uur per week op het park is, er bijna woont. Spin in het web, die zich bemoeit met onderhoud, horeca en club-activiteiten. Een aanspreekpunt van vlees en bloed. Ja, ik weet ook wel dat de tijd veranderd is, maar ik ben er heilig van overtuigd dat dit oude exploitatiemodel het nog steeds doet. Als TSH op deze weg voortgaat, voorspel ik het einde van de vereniging. Dan wordt het gewoon een tennispark waar iedereen af en toe een baantje kan huren. Kan ook, maar dat is niet zoals ik het graag zie.

Rob Stroecker heeft in 2003 samen met Harenaar Tom Tammes een advies geschreven over het exploitatieprobleem. Men heeft tennisparken bezocht die met een beheerderspaar worden gerund. Dit advies is volgens Stroecker in een bureaulade verdwenen. Hij vindt dat jammer. Door zijn visie aan de krant te melden, wil hij graag een open discussie uitlokken.

Reactie van tennisvereniging TSH:

Willem Jan Flokstra, bestuurslid van de tennisvereniging vindt dat Rob Stroecker een verkeerd beeld schetst van de vereniging. Hij zegt: Zowel TSH als de stichting Seth en de tennisschool Smashing vinden clubgeest een voorwaarde om een vereniging te laten bloeien. Dat lukt ons dus ook, kijk maar naar onze activiteiten, zoals interne competitie, mini-maxi-toernooi en onze viering van het 70-jarig bestaan. Flokstra zegt dat het ledental weer in de lift zit. Over het teruggrijpen naar oude exploitatievormen: Nostalgisten hebben vaak de neiging het verleden mooier voor te stellen dan het werkelijk was. De bestuurder ontkent dat leden op achterstand staan: TSH heeft de trainingen inderdaad uitbesteed aan Smashing, maar de trainingen zijn alleen voor leden van TSH. Dat zal zo blijven! Willem Jan Flokstra vindt dat het park in goede staat van onderhoud verkeert. Hij geeft moeiteloos een opsomming van de investeringen die zijn gedaan om het park te verbeteren, zoals verlichting, tribunes, nieuwe baan. Het groen wordt keurig onderhouden door leerlingen van Guyot in Haren, zegt hij. Het bewijs dat we een mooi park hebben: de stichting Tennis Team het Noorden gaat uitgerekend op ons park jonge talenten lesgeven. Maar ook hier geldt: als dat zou botsen met de belangen van leden, gaan de leden echt voor. Over de toekomst van zijn vereniging zegt Flokstra: De vereniging TSH heeft na een moeilijke periode de positieve tendens weer goed opgepakt. Financieel zijn de zaken weer prima op orde en draaien wij sinds twee jaar weer met een sluitende begroting. Het exploitatieresultaat laat een plus zien. De vereniging TSH zit echter niet stil. Aangezien een missie en een visie op de toekomst breed gedragen moet worden zullen wij een groep prominente TSH leden uitnodigen om met ons te discussieren over de toekomst. TSH is mijns inziens een vereniging, waarin een (groeiend) clubgevoel aanwezig is en waar het clubgevoel altijd kan en zal blijven.

Conclusie:
Willen we terug naar de tijd waarin het verenigingsleven bloeide? Kunnen we die sfeer terughalen door terug te grijpen op oude organisatiestrukturen, zoals Rob Stroecker betoogt? Die vraag wordt door TSH negatief beantwoord. De zakelijke aanpak in combinatie met de gewone vereniging leidt in Haren tot een financieel gezonde exploitatie en een vereniging die niet failliet gaat. Zijn leden van de huidige vereniging minder goed af dan leden van dertig jaar geleden? Willen leden niet liever klant zijn dan lid? Organisatiedeskundige Berend Rubingh uit Haren zegt dat het beslist geen Harens dilemma is. Hij vindt de huidige combinatie tussen vereniging en business niet onhaalbaar, maar er zijn voorwaarden: De gemaakte afspraken bij aanvang van zon combinatie zijn cruciaal, hoeveel vrijheid heeft de exploitant, wie is opdrachtgever en welke positie heeft het verenigingsbestuur? Er zijn voorbeelden van tennisclubs waar dit prima werkt. Werkt het in Haren ook? Nee, zegt Rob Stroecker. Ja, zegt Willem Jan Flokstra. Reacties: redactie@harendekrant.nl