Proefschrift Liesbeth Simmelink: Met één been kun je nu wél testen

Ze heeft al een interessant beroep: revalidatiearts UMCG Centrum voor Revalidatie locatie Beatrixoord. Maar Liesbeth Simmelink wilde parallel aan die baan ook nog promoveren op een onderwerp, dat raakvlakken heeft met haar werk. Kort door de bocht: ze maakt een betrouwbare conditietest mogelijk bij mensen met maar één been.

Lichaam en geest
Als revalidatiearts begeleid je mensen die na een ziekte of ongeval moeten revalideren. Hun belangrijkste motivatie daarbij is een snelle terugkeer in het ‘normale leven’. Volgens Liesbeth Simmelink is het belang van de mentale kant van revalidatie (motivatie om oefeningen te doen) niet te onderschatten. Maar minstens zo belangrijk is het oefenschema, waarmee de patiënt lichamelijke functies traint. Immers, het lichaam moet weer in staat zijn om een trap op te gaan of een stukje te fietsen. Kortom, revalidatie is een samenspel van geest en lichaam.

Conditie
In haar proefschrift gaat het over de lichamelijke kant van revalidatie. Simmelink zegt dat een trainingsschema moet aansluiten op de lichamelijke mogelijkheden van de patiënt. Het gaat dan over spierkracht, maar ook uithoudingsvermogen. Conditie dus. Het maken van een trainingsschema begint bij een conditietest op een hometrainer. Dat geldt in de sportschool, maar ook in de wereld van revalidatie. En daar stuitte Simmelink op een probleem. Patiënten die door amputatie een been missen, kunnen geen behoorlijke conditietest op een hometrainer doen. Daarmee staat de revalidatiearts op achterstand, want die moet het trainingsschema dan ‘op gevoel’ opstellen. Zonder data van een conditietest.

Andere inspanning
Liesbeth Simmelink wilde dit probleem aanpakken en bedacht een manier waarop mensen met één been toch zo’n conditietest konden doen. Ze vond in de fitnessruimte een apparaat om armen en benen sterker te maken en paste het aan(foto). Een patiënt met één been gebruikt op dit apparaat vooral zijn armen, maar ook het ene been dat nog functioneert. Het is heel wat anders dan een gewone hometrainer en in haar onderzoek moest Simmelink daarom deze ‘andere inspanning’ vertalen naar de resultaten van een ‘gewone inspanningstest’. Daarin is ze geslaagd. Ze zegt dat de uitkomst van de conditietest voor iemand met één been nu net zo betrouwbaar is als een reguliere test.

Nog meer werk te doen
Dankzij haar onderzoek kunnen de trainingsschema’s voor deze patiënten worden verbeterd en dat komt de revalidatie ten goed. Hoewel ze hierop is gepromoveerd zegt Liesbeth dat ze ‘er nog niet is’. De arm-been ergometer is uit productie, dus daarvoor moet een alternatief worden gezocht. onderzoek daarnaar is al gestart. En er moet worden onderzocht hoe tijdens deze testen ook hartfilmpjes gemaakt kunnen worden en de bloeddruk kan worden gevolgd. Nu kan dit nog niet, omdat de armen steeds in beweging zijn.

Vanaf nu mag zij zich Doctor noemen. Deze Harense heeft haar steentje bijgedragen aan een gelijkwaardig revalidatieproces voor mensen na amputatie. Gelijke kansen.