Reactie en nabeschouwing van opponenten op raadsbesluit herindeling

Hieronder de terugblikken van D66 (diende motie van wantrouwen tegen het college in) en Groen Links (steunde coalitie) op de ‘nacht van het draagvlak’, afgelopen maandag in het gemeentehuis van Haren.

Tekst Groen Links (Hans Sietsma, nieuwe lijsttrekker)

Vanavond en het begin van de nacht was ik bij de gemeenteraadsvergadering over de voorgenomen herindeling. Het was een ontluisterend gebeuren. Vooral door de afloop, maar de kiem van de deceptie ligt al ergens lang geleden, vrees ik. Ik ben lijsttrekker voor GroenLinks voor de komende verkiezingen, maar ik kreeg er ineens een stuk minder zin in.  Wat ik zag waren raadsleden die niet met elkaar in gesprek waren, maar langs elkaar heen spraken. En niet eens ‘zo dicht mogelijk langs elkaar’. Nergens was een uitgestoken hand te bespeuren, nergens een poging om de verschillende initiatieven die er waren voor betere burgerraadpleging op één lijn te krijgen, nergens zelfs maar een poging met elkaar een gesprek tussen volwassenen te voeren. Men sprak tegen elkaar, maar de ander had er net zo goed niet kunnen zijn. En dat alles liep uit op een onderonsje in de coalitie om de onenigheid binnen de VVD-fractie te beteugelen en het college een smadelijke vernedering door het niet steunen van hun voorstel te besparen.

Ik zat in de zaal en als je daar zit ziet alles er anders uit dan als raadslid, en al helemaal als je coalitiepartij bent. Als coalitiepartij wil je niet dat de coalitie uiteenvalt en het college sneuvelt.  Als toeschouwer in de zaal zie je het gedoe en het elkaar vliegen afvangen met stijgende verontrusting aan. Er liggen drie moties op tafel die in essentie om hetzelfde vragen: betrek de burger beter bij de besluitvorming. Hoe moeilijk kan het zijn. De VVD wil liever niet over een referendum spreken en GroenLinks juist wel. Het CDA wil graag een referendum, maar zegt niet één van beiden te steunen. D66 wil graag het gesprek met het maatschappelijk middenveld en de burgers op poten zetten, de VVD ook, maar noemt dat anders. De PvdA wil eigenlijk iedereen wel een beetje steunen, maar wil het primaat aan de politiek laten. Gezond Verstand Haren is de hoop op beter al voorbij, maar wijst erop dat de burger al eerder en beter betrokken had moeten worden. Alleen de ChristenUnie houdt lang de poot stijf over het primaat van de raad, maar steunt na het coalitie-onderonsje in de schorsing uiteindelijk toch de motie van GroenLinks over een referendum.

Die laatste schorsing om 1 uur ’s nachts was nogal dodelijk voor mijn geloof in de democratie. Velen hadden de zaal al verlaten, de meesten niet meer gelovend in een afloop die hun zou bevallen. Wie er nog was bij die laatste schorsing was verontrust. Ik voelde de argwaan en het cynisme groeien. Ik kon het horen in de gesprekken in de wandelgangen, onder de mensen die wachten op de hervatting van de vergadering. De coalitie – raadsleden en college – was in beraad. Het duurde lang en het gemompel hierover in de zaal en onder de raadsleden die aan de zijlijn moesten wachten steeg steeds luider op. Dat voorspelde niet veel goeds, voor de democratie dan.  En dat was de uitkomst ook niet: het college bleek zich ineens te kunnen vinden in het uitstel dat de VVD wenste, als het maar niet zo genoemd werd. De VVD trok ineens zijn motie daarover in. De PvdA en de VVD bleken ineens voor het referendum dat GroenLinks wilde. Het CDA en D66 waren daar ineens tegen, omdat het zou gaan over een de foute vraag. Al met al tamelijk onbegrijpelijk, en uitmondend in een motie van wantrouwen die beter een motie van frustratie had kunnen heten. Het had allemaal veel van een slecht huwelijk waarin men elkaar verwijt dat de ander alle schuld heeft.

Ik maak me geen illusies; ongelukken gebeuren, ook in de politiek. Maar dit ongeluk duurt nu al wel erg lang, namelijk al sinds februari van dit jaar toen het rapport over de noodzakelijke gemeentelijke herindeling uitkwam. Het onvermogen van de raadsleden om elkaar nog te bereiken over zoiets belangrijks als een herindeling vind ik verontrustend. Ik steun het standpunt van GroenLinks en de keuze voor fusie met Ten Boer en Groningen. Maar ik kan me goed verplaatsen in de voorkeur van anderen voor Tynaarlo. Of de Gorecht-variant. Zo groot zijn de inhoudelijke verschillen niet. Ik heb binnen GroenLinks stevig gepleit voor het beter raadplegen van de bevolking, bijvoorbeeld door een referendum op verkiezingsdag. Maar het zou niet moeten gaan over de vorm – burgerraadpleging, peiling of ronde tafel; op, voor of na verkiezingsdag; wel of niet een bindende uitslag en meer van die details. Waar het om gaat is dat we elkaar (weer) serieus gaan nemen. Raadsleden onderling, raadsleden en college, bestuur en bevolking. Wederzijds en zonder boegeroep. Waar het om gaat is dat we deze besluiten nemen terwijl we in gesprek zijn, en niet met de rug naar elkaar blijven staan. Laten we elkaar alsjeblieft serieus nemen, in plaats van de maat.

Tekst: D66 (Wil Legemaat)

Raadsbesluit herindeling toont opnieuw kloof tussen gemeentebestuur en inwoners

Maandagnacht nam de voltallige coalitie (VVD, PvdA, GL en CU) het besluit Haren te laten fuseren met de stad Groningen. De discussie over voorlopigheid van de keuze van herindelingspartner is een woordenspel, slechtst bedoeld om de VVD over de streep te trekken. Aanvankelijk zei de VVD fractie herhaaldelijk dat zij voor uitstel was en tegen het voorstel van het college zou stemmen. Na een schorsing van driekwartier in de achterkamer van 4 bestuursleden en 10 raadsleden van de coalitie, ging de VVD wederom overstag en koos unaniem tegen uitstel van het besluit en voor het voorstel van het college.
Het besluit dat genomen is, staat op papier en laat aan duidelijkheid niet te wensen over: ‘Te kiezen voor de herindelingsoptie Groningen/Haren/Ten Boer’. Met een aangenomen motie waarin is geregeld dat bij de verkiezingen de bevolking nog één keer mag zeggen of dat een goede keus is. Maar dan wel zonder de zekerheid dat de uitslag consequenties heeft voor het besluit.
De avond zelf toonde opnieuw de enorme kloof tussen dit gemeentebestuur en de inwoners. Duizenden inwoners wensen uitstel van het besluit, uit alle raadplegingen blijkt dat viervijfde van de deelnemers een voorkeur heeft voor herindeling met Tynaarlo. De coalitiefracties roepen hard en vaak over maatschappelijk draagvlak, maar handelen er tegenovergesteld naar. Dat draagvlak denken ze nu zelf te kunnen creëren en als dat niet lukt… ja, wat dan?
Gaandeweg het herindelingsproces raakte de fractie van D66 het vertrouwen in het college kwijt. Het gisteren gepresenteerde voorstel gaat volledig voorbij aan alles waar D66 voor staat: vanuit een open houding in samenspraak met inwoners de koers bepalen. Eerst zorgen voor maatschappelijk draagvlak en dan besluiten. De fractie hoopte nog dat in de loop van de vergadering handreikingen zouden worden gedaan. Toen het tegendeel bleek, het college met de rug naar insprekers, inwoners en oppositiepartijen door walste en alles in stelling bracht om te voorkomen dat de optie Haren-Tynaarlo in deze raadsperiode ooit nog ter sprake kon worden gebracht, kwam het moment om een motie van wantrouwen in te dienen. Een college en coalitie die zeggen te hechten aan zorgvuldigheid en maatschappelijk draagvlak, maar die het grootste besluit ooit in Haren genomen, overhaast nemen tegen de wil van de bevolking en daarbij de pas naar andere mogelijkheden afsnijden, daar heeft D66 geen vertrouwen meer in.