Column Huub van ’t Hek – januari 2021

Philip Broeksma
bakt ze Brouns

Zou wethouder Philip Broeksma ex-gedeputeerde Patrick Brouns al eens hebben ontmoet? Als die ontmoeting er nog niet is geweest, wordt het daarvoor dan niet de hoogste tijd? Om twee verschillende ezels te laten ervaren dat zij zich niet twee maal aan dezelfde steen hoeven te stoten? Of is die wijsheid niet van toepassing op het gedrag van locale politici? Zijn de beide mannen zich voldoende bewust van de overeenkomsten in hun gedrag? Omdat zij beiden worden geleid door een blinde en niets en niemand ontziende ambitie?

Het is 2012, de PvdA in Groningen heeft zijn laatste tekenen van leven gegeven. Als beloning mag de partij – voor het definitief ter ziele gaan – het dorp Haren annexeren. Zo staat het in het regeerakkoord. Binnen het CDA wordt een uitvoerder gezocht en gevonden: Patrick Brouns. Als hij de klus weet te klaren, kan hij zomaar Minister van Binnenlandse Zaken worden in een volgend kabinet. Patrick droomt, fantaseert, jokt en vervalst dat het een lieve lust is. Blinde ambitie, omdat ook een lokale politicus uitsluitend oog heeft voor zichzelf.

Het is 2019, Groen Links heeft in Groningen de rol van de PvdA overgenomen. Haren moet zo snel mogelijk van haar identiteit worden ontdaan. Zo staat het in het bestuursakkoord. Binnen GL wordt een uitvoerder gezocht en gevonden: Philip Broeksma. Als hij Haren eronder weet te krijgen, kan hij zomaar Staatssecretaris worden in een volgend kabinet. Philip droomt, fantaseert, jokt en vervalst dat het een lieve lust is. Blinde ambitie, omdat ook een lokale politicus uitsluitend oog heeft voor zichzelf.

Zou Philip weten wat er van Patrick terecht is gekomen? Zou hij weten dat Patrick behalve Haren ook zijn eigen toekomst totaal heeft verkwanseld? Omdat stadse fratsen het altijd afleggen tegen dorpse vrolijkheid? Omdat stadse anonimiteit het nooit kan winnen van dorps noaberschap? Daarom moet Philip Patrick bellen, voordat hij nog één keer over zonneparken begint.