Column Huub van ’t Hek (april)

Waartoe zijn wij op aarde?

Huub van ’t Hek

Zwager Pim overleed op Eerste Paasdag. Hij zou uit wandelen met kleindochter Hanna. Als hij opstaat, zoekt hij opnieuw steun bij een stoel. Hij valt erin neer en overleeft de hartaanval niet. Hij is 72 jaar geworden. Op vrijdag 9 april hebben wij hem begraven aan het water op een natuurbegraafplaats. Een plek waar de natuur je dwingt om na te denken over het gedrag van de mens. Heel vroeger was dat vraag 1 van de catechismus: waartoe zijn wij op aarde?

Leven om te werken of werken om te leven? Zolang de mens bestaat, heeft hij gewerkt om in zijn onderhoud te voorzien. Die mogelijkheid wordt ons nu ontnomen. Omdat de capaciteit van het ziekenhuis  de maat is voor de werkende mens. Zo hebben de politici dat besloten.  De mens is van zijn werk beroofd. Daarmee is de mens van zijn leven beroofd. Veel mensen zijn nog niet gestorven, maar wel maatschappelijk dood verklaard. Het is wachten op vele, tot nu toe uitgestelde begrafenissen. 

Zolang de mens bestaat, heeft hij in groepen geleefd. In stamverband, in familieverband, in dorpsverband, in stadsverband, in geloofsverband, in sportverband of in welk ander verband dan ook. Die mogelijkheid wordt ons nu ontnomen. Omdat de capaciteit van het ziekenhuis maatgevend is voor de samenkomst van mensen. Zo hebben politici dat besloten. De mens is van zijn bestaansverband beroofd. Daaraan zijn meer mensen overleden dan wij ooit zullen toegeven.

Zolang de mens bestaat, heeft hij hoge toppen bereikt en is hij door diepe dalen gegaan. Veelal door toedoen van de natuur. Een enkele keer door toedoen van de mens zelf. Welke betekenis gaan wij geven aan het levenloze coronadal waarin wij met elkaar nu terecht zijn gekomen? Pas als die vraag is beantwoord, weten wij welke wereld wij na het coronadal willen creëren. De kernvraag op het dieptepunt van de crisis: waartoe zijn wij op aarde?