Achtergrond: het fatale ongeluk in Glimmen. Een goede jongen overleed door één domme actie.

Glimmen, 16 mei rond 18.00 uur
In één klap alles voorbij

foto: Het wrak op de rails (112 Groningen/Haren de Krant Thijs Huisman)
foto: Danique Roossien en Herman Roffel vol toekomstplannen.

Tekst gaat verder onder de foto’s.

Zondagavond 16 mei rond 18.00 uur komt de Intercity Groningen-Den Haag bij Glimmen op snelheid. De machinist moet toen de schrik om het hart zijn geslagen: een auto staat even verderop dwars op de rails op de overweg ter hoogte van de Oude Schoolweg. Hij moet in een flits het meisje hebben gezien, wild met haar armen zwaaiend in de hoop dat de trein op tijd kon remmen. Dan volgt de korte, doffe klap die door veel mensen in het dorp wordt gehoord. Voor de machinist een afschuwelijke ervaring. Maar dat is niet alles. Wat is er gebeurd?

Remweg
Een trein die 90 km/u rijdt heeft al een remweg van honderden meters. Er is geen houden meer aan als de machinist Danique Roossien (16) in het vizier krijgt. Voor hem moet het een verschrikkelijke ervaring zijn. Machinisten krijgen van de NS nazorg en vrije dagen om zulke incidenten te verwerken. De naar schatting 150 passagiers, nog maar pas ingestapt zullen de schok gevoeld hebben, maar bleven net als de machinist ongedeerd. Voor de 20-jarige Herman Roffel is het voorbij. Passanten die snel komen toestromen vinden hem minstens tien meter verderop liggend bij een betonnen paal met een hekwerk. Het meisje is volkomen in paniek en zoekt haar vriend: “Waar is hij? Waar is hij? Hij zat er nog in!” In enkele tellen voltrekt zich in Glimmen een drama met vele facetten.

‘Dat mag toch niet?’
Het meisje op het spoor is Danique Roossien (16). Zij was daar samen met haar vriend Herman Roffel (20). Hulpdiensten en de traumaheli snellen toe en hun sirenes verscheuren de stilte van de namiddag in het rustige dorp. Het gonst: is er iemand voor de trein gesprongen? Nee, want de melding was: botsing tussen trein en en auto op een bewaakte overweg. Erwin Schiphorst en zijn vrouw Renate fietsten even eerder net langs. Hij zegt: “We zagen de auto op de rails met twee jonge mensen ernaast. Hij droeg een fotocamera op zijn buik en maakte foto’s van zijn auto. Ons zoontje vond het raar: ‘Dat mag daar toch niet?’, vroeg hij.” Renate: “Ik zei nog: hopelijk komt er geen trein aan. Maar even verderop hoorden we die al aankomen. Als dat maar goed gaat, zeiden we.” Ze zien het meisje gillend met haar armen zwaaien in de richting van de trein. Dan die klap. Schiphorst ziet de auto een stukje door de lucht gaan. Hij stapt af en rent naar de plaats van het ongeluk.

Erwin Schiphorst: “Ik was er als één van de eersten. Het meisje was totaal in paniek en ik heb mijn arm om haar heen geslagen om haar tot rust te brengen. Ze zocht haar vriend, kon hem niet vinden. Ik heb ook gezocht, maar zag hem niet. Pas later vond ik hem verderop.” Niet lang daarna is het heel druk bij het spoor met passanten en getuigen. De hulpdiensten beginnen Herman te reanimeren. Om 18.43 uur meldt de politie ‘een zwaargewonde persoon’, maar waarschijnlijk is de jongen dan al overleden. Om 18.51 uur stijgt de traumaheli weer op en dat is een slecht teken. Op de plaats van de aanrijding is het een heksenketel. Emoties, verhalen, getuigenverklaringen. Daar is inmiddels ook de vader van Danique, die na haar paniek-telefoontje direct naar Glimmen is gekomen om haar op te vangen.

Onbezonnen
Terwijl de familie van de overleden Herman Roffel nog moet worden ingelicht stijgt er een wolk van verhalen op over de toedracht. Foto’s maken van een auto op de spoorbaan? ‘Wie dat doet is niet goed bij zijn hoofd’. Dat is waar, maar er is nóg een werkelijkheid: er is een jongen overleden. Door één onbezonnen stommiteit, die nu eenmaal past bij jonge mensen, is een eind gekomen aan dromen en ambities. Hij wilde geen foto’s maken van de auto mét een naderende trein erachter. Dat was helemaal niet de opzet. Hij wilde gewoon een bijzonder plaatje met een ‘industriële look’. In de reacties van het publiek komt het jonge stel er niet best af. Die eenzijdigheid maakt een dag later de vader van het meisje woest. “Totaal respectloos naar Herman en zijn nabestaanden”, zegt Richard Roossien, de vader van het meisje.

Negatief
De mediamachine was op gang en hoewel Roossien heeft geprobeerd publicaties tegen te houden of nuanceren, hadden landelijke media het al overgenomen. Hij weet dat hij een lange weg zal moeten gaan om zijn dochter te ondersteunen in het verwerken van dit trauma. Twee dagen na de ramp vertelt hij aan Haren de Krant: “Ze heeft zondagavond Herman’s trainingsbroek aangedaan en die is niet meer uitgeweest. En ze draagt een slipper van hem. Ze is getraumatiseerd.” Roossien wil wel vertellen wat aan het fatale moment is voorafgegaan, zodat zijn dochter en haar grote liefde Herman niet alleen maar negatief worden afgeschilderd.

Over het verliefde stel
Herman was facilitair medewerker op het Alfacollege en die baan was zijn manier om stabiliteit te zoeken in een (tot dan) erg onrustige jeugd. “Hij heeft het bepaald niet gemakkelijk gehad”, zegt Roossien. “Hij praatte er niet veel over, maar vertelde wel dat hij de problemen achter zich wilde laten. Hij zocht een stabiel leven en daar speelde mijn dochter een grote rol in. Ze waren heel erg verliefd op elkaar. Hij woonde nog bij zijn opa, maar wilde gaan samenwonen met Danique. Een mooi leven met haar opbouwen.”

Liefde voor VW
Voetballen bij zijn club in Zuidbroek was zijn passie, maar daar zette hij vorig jaar een punt achter. Het contact met zijn teamgenoten was hecht en de jongens kwamen daags na het ongeluk naar Glimmen om bloemen te leggen. Hij was ook dol op gamen, maar de pc stond te koop (en lag in zijn auto op het fatale moment). Herman was duidelijk zijn bakens aan het verzetten en wilde zich toeleggen op zijn vriendin, zijn baan en zijn auto. Want zijn Volkswagen betekende alles voor hem. De tragiek is, dat juist die verregaande liefde hem nu noodlottig is geworden.

Samen gekocht
Een week vóór zijn dood kocht Herman een nieuwe Volkswagen Golf GTi Automaat. Een opvallende uitvoering met dito kleur. Hij had er lang voor gespaard en ook zijn vriendin heeft wat geld van haar spaartegoed bijgedragen aan de aankoop.Trots als een pauw karde hij ermee rond en zondag 16 mei nam hij Danique mee. Hij hield zijn fototoestel bij de hand, want er moesten natuurlijk foto’s worden gemaakt van zijn aanwinst. In kringen van autoliefhebbers is het nu eenmaal ‘zien en gezien worden’. “En zo kwam hij op het idee om de auto op de spoorbaan te fotograferen”, zegt Richard Roossien. “Ik denk dat hij dat een mooi plaatje vond, omdat de auto dan iets hoger kwam te staan. Het is natuurlijk helemaal fout om dat te doen, maar heeft niet iedereen wel eens iets stoms gedaan als kind? Meestal gaat het goed, maar nu ging het vreselijk verkeerd.”

Automaat
Waarom liep de onbezonnen actie in Glimmen uit de hand? Volgens Roossien komt het doordat Herman nog weinig ervaring met een automaat had. “Die kun je pas starten met je voet op de rem en de pook in de P- of N-stand. Toen de trein eraan kwam heeft hij geprobeerd te starten met de pook in de verkeerde stand. Dan lukt het niet. Hij moet in totale paniek zijn geraakt.” Herman en Danique zaten nog in de auto toen zij de trein zagen naderen. Zij is eruit gesprongen en probeerde de machinist te waarschuwen. Hij stapte ook uit en probeerde de auto weg te duwen. Hij stapte snel weer in om opnieuw te starten, wat niet lukte. Hij sprong eruit toen de trein vlakbij was. Door de botsing werd zijn auto gelanceerd en die raakte daarbij de jongen, die op zijn beurt tegen een betonnen paal (of hekwerk) smakte. “Ik denk dat die klap de doodsoorzaak was”, zegt Roossien, nog steeds ontdaan en ook erg bezorgd om zijn dochter.

Hij was méér
“Natuurlijk was het helemaal fout dat ze daar foto’s gingen maken”, zegt Richard Roossien. “Maar Herman was méér dan dat ene moment. En dat verhaal moet ook verteld worden. Veel mensen hebben verdriet, mijn dochter is getraumatiseerd. Herman was heel hard op weg om een ander leven op te bouwen dan hij tot nu toe heeft gehad. Hij was serieus en zwijgzaam. Hij zou graag een keer echt hard rijden met zijn nieuwe auto, maar wilde wachten tot hij Duitsland in mocht om het daar te doen. Hij was niet roekeloos.”

Het verhaal doet denken aan het dodelijke ongeval op 8 maart 2020, waarbij twee jonge automobilisten het leven lieten in Haren. De moeder van één van hen kampte met dezelfde emoties toen haar zoon in de media slechts werd afgeschilderd als roekeloze hardrijder. Hij was veel meer dan dat, zei ze. En dat is precies wat Richard Roossien ook wil zeggen. Wat Herman Roffel heeft gedaan, maakt hem geen slecht mens. Want dat was hij niet.