Van Havana naar Haren, verhaal over ver weg en dichtbij.

Ze heeft heimwee naar Havana, de hoofdstad van Cuba. In haar appartement in Verdi (Dilgtweg te Haren) dwalen haar gedachten af naar het land waar zij in 1962 naartoe reisde.

In Cuba was toen een revolutie gaande. Om die reden waren veel Cubanen naar Amerika gevlucht, waardoor fraaie huizen aan de kust leeg kwamen te staan. “We hadden het voor het uitkiezen”, zegt mevrouw Nuijts. Dat kwam volgens haar doordat het regime dacht dat mevrouw Nuijts sympathie had voor de communistische revolutie en daarom wachtte haar dit warme onthaal. Ze zou er tot 2019 blijven wonen.

Per fiets naar Grenoble
Ze was begin jaren 50 een ondernemende jonge meid en stapte samen met een vriendin op de fiets voor een reis naar Grenoble (Frankrijk). “Soms mochten we een stuk meerijden met een vrachtwagen, maar we hebben vooral gefietst”, zegt ze. “Op de camping leerde ik Manuel kennen, een Cubaan met wie ik een relatie kreeg. Hij studeerde in Luik en ik ben zelfs nog een paar keer op de fiets vanuit Amsterdam naar hem toe gegaan.” De liefde hield stand en mevrouw Nuijts ging bij hem wonen, trouwde en verhuisde naar Eindhoven.

Terug naar Cuba
Het vaderland lonkte en Manuel nam zijn vrouw en twee zoontjes mee naar Havana (Cuba), waar het onrustig was door de gewapende revolutie. In 1987 stierf Manuel onverwacht en dat was het begin van een onrustige tijd. Cuba was niet alles, de inmiddels vier kinderen zochten daarom hun geluk in het buitenland, zoals haar zoon Manuel (1962). Die had geneeskunde gestudeerd en was huisarts, maar had grote problemen met de medische ethiek in Cuba. Hij is in 1993 het land ontvlucht en kwam op een toeristenkaart in Nederland terecht. Hij was vluchteling, kwam in een AZC in Zuidlaren en later in Beerta. Hoewel hij opnieuw was gaan studeren aan de Rijksuniversiteit Groningen heeft hij nog lang ‘illegaal’ rondgelopen. Pas in 2000 kreeg hij het paspoort. Hij ging zich specialiseren tot dermatoloog werkt in het Treant Ziekenhuis in Emmen en woont in Eelderwolde.

Noodgedwongen terug
Mevrouw Nuijts was vast van plan de rest van haar leven in Havana te blijven, maar in 2019 kreeg zij trombose. Omdat de gezondheidszorg in Cuba miserabel is haalden twee van haar zoons haar naar Spanje, waar zij wonen. Daar kreeg zij een tia (voorbode van een beroerte), waarna haar kinderen in Nederland een huis voor haar huurden in Rotterdam. Het voelde bepaald niet als thuiskomen, ook al was zij terug in haar geboortestad. Daar werd ze in het najaar van 2020 getroffen door een echte beroerte. Dat was de druppel. Haar kinderen gingen op zoek naar een mooie plek om te wonen met zorg in de buurt. En zij vonden: Verdi in Haren.

foto: Mevrouw Nuijts moest erg wennen aan het Nederlandse klimaat (2021)
foto: Gekoesterd door zoon en dochter, voordat haar gezondheid achteruit ging…(2020)