De krant die je leest van A tot Z
Donderdag 27 februari, 2020

zaterdag 21 december 2019

Column:

Column Emile Koopmans – december 2019

Door: Redactie

Het sprookje van de Suikerbiet

Lang, lang geleden groeide er een schattig suikerbietje in een hele grote akker op het platteland. Hij was niet alleen; er groeiden heel veel bietjes om hem heen. Ze waren allemaal gelukkig. Ze aten en dronken veel en de toekomst zag er voor hen goed uit. Maar het schattige sukerbietje was wijzer. Hij had gezien dat ze er niet voor niks stonden. Hij had gezien dat de grote bieten uit de grond werden getrokken en afgevoerd met vrachtwagens. Dat stemde hem droevig. Hij wilde wel graag groot worden, maar dan echt groot. Dus hij bedacht een plan.

Op een koude winderige dag kwamen grote machines om de bieten uit de grond te woelen en te verzamelen. ‘s Ochtends vroeg, toen het nog donker was, kwamen de vrachtwagens, die de bieten inlaadden en naar de stad vertrokken. Het slimme suikerbietje had goed nagedacht en z’n plan getrokken. Hij had zijn kleine worteltjes getraind en duwde ermee van zich af. Hij baande zich een weg op de vrachtwagen naar de bovenkant van de stapel. Hij lag nu zó hoog dat hij precies over de rand van de laadbak kon kijken. De vrachtwagen bonkte en de motor brulde. De bieten werden er bang van. Maar het slimme bietje was blij. Hij had een plan.

Toen de vrachtwagen, na een lange reis, vlak bij de fabriek in Groningen, was gekomen, zette hij zich schrap. En in de laatste scherpe bocht, vlak voordat de auto het fabrieksterrein in draaide, nam hij een sprong en belandde op de weg. Hij was vrij! Hij rolde naar de zijkant van de weg en kroop langzaam op zijn pootjes. Heerlijk, dacht hij, nu kan ik tenminste echt groot worden. Hij juichte van plezier. Op zijn kleine wortelpootjes liep hij voorzichtig de stad in. Het was een heel eind lopen, maar hij had zijn pootjes sterk getraind, dus het ging. Na een hele poos kwam hij op een leeg plein. In het midden bleef hij staan. Hij was moe geworden en had dorst gekregen, dus hij wroette zijn worteltjes de grond in. Langzaam viel hij in slaap.

Hij sliep lang, heel lang en hij groeide. Hij werd groter dan al zijn vriendjes ooit zouden worden. Hij werd zó groot dat zijn wortelpootjes hem niet meer konden dragen. De mensen, die om het plein woonden, zagen het gebeuren en vonden het goed dat hij bleef. Na een paar jaar vond iedereen het gewoon. De biet was zó groot geworden dat ze hem konden uithollen. Ze richtten de biet in met roltrappen en dakterrassen. En iedereen vond het mooi. Ze noemden de biet het Forum, maar eigenlijk was een veel betere naam: De Suikerbiet. Maar dat weet u alleen.

Geen reacties

Wilt u reageren?




Wij plaatsen alleen inhoudelijke reacties. Reacties met voornamelijk slogans en kreten worden niet gepubliceerd.