Column Hein Bloemink (mei 2026)

Perspectief

De maand april zal ik niet gauw vergeten. Binnen onze familie sloop de dood binnen, niet stiekem door de achterdeur, maar gewoon door de voordeur. Zowel het overlijden van mijn zwager als dat van mijn oudste broer binnen acht dagen kwam niet onverwacht. Mijn manier van verwerken verloopt meestal via een vast proces, dat wel wat lijkt op het schrijven van een artikel. Eerst de emotie. Dan de feiten op een rij. Van die feiten een verhaal maken en daarna een conclusie trekken waarbij ik probeer dat verhaal in een breed perspectief te plaatsen. Welk perspectief? Heel ruim: het leven, de tijdlijn van onze generatie en eigenlijk de hele wereld. De dood van mensen die je zo dierbaar zijn, probeer ik onderdeel te maken van een groter plaatje en dan ben ik beter in staat om dat afscheid te relativeren. Mijn zwager was een paar jaar ziek en heeft (zoals dat heet) gestreden om te kunnen blijven. Zijn overlijden markeert niet alleen het einde van een leven maar ook het einde van de strijd. Dat biedt troost. Mijn broer maakte qua gezondheid ook al jaren een glijvlucht, maar toch overrompelde het einde ons allemaal. Als ik me realiseer dat hij inmiddels in een doodlopende weg was beland waarin hij onmogelijk gelukkig kon zijn, dan zie ik de dood ineens als een nooduitgang. En ook dat biedt troost. Ik interviewde laatst voor een podcast iemand met de ziekte van Alzheimer en die stelde ik de vraag hoe hij tegenover de dood stond. Hij antwoordde briljant en relativerend: de dood, tja zo is het leven. En dan nog dit: vorige week viel een enorme boom met een diameter van wel 75 centimeter om en kwam met donderend geraas op vier meter naast mijn kantoor terecht. Zou die reus op mijn gevel zijn gevallen, dan…. En stel dat ik vijf minuten eerder van kantoor was vertrokken en ik had precies daar gelopen…ik moet er niet aan denken. Maar ook hier plaats ik het weer in perspectief: het leven is goed, want die boom kreeg mij niet te pakken. Ik mag dóór!