Column Hein Bloemink (oktober 2025)

Gebonden

“Vrijheid in gebondenheid”. Die drie woorden hebben me altijd geïntrigeerd, want in één zin wordt hiermee mijn gedroomde samenleving getypeerd. Echter, het spel van de vrijheid kan slechts bestaan als we met elkaar regels afspreken. Zie het maar als sport: die kan niet bestaan zonder regels en scheidsrechters. Wat ik (ook in Haren) zie gebeuren is dat mensen wél vrijheid opeisen maar niet de consequenties van de gebondenheid accepteren. “Vrijheid in ONgebondenheid”, dus. Dat is een gevaarlijk mengsel. Ik zie deze mentaliteit in het dagelijks leven op straat. Een paar voorbeelden: We hebben maar één verkeerslicht in Haren (Hertenlaan-Rijksstraatweg) en vrijwel iedere ronde zie ik mensen dik door rood rijden. Auto’s worden (waar het niet mag) gewoon midden op straat geparkeerd in het dorp. Ik zie fietsers die in het verkeer blind staren op hun telefoon en vaak ook met een ‘dikke koptelefoon’ op die hen doof maakt voor de wereld om hen heen. Ik zie fietsers (niet alleen jeugd hoor) slalommen door voetgangersgebied of op trottoirs. Vorige week zag ik een jonge vader met een klein kind voorop tegen het fietsverkeer langs de Rijksstraatweg rijden in de richting Haren. Ter hoogte van de verkeerslichten nam hij blij de binnenbocht op het voetpad en schoot de Ruitersteeg in, ongetwijfeld richting Nicolaasschool. Zo ontweek hij slim het verkeerslicht en had lak aan de wereld. Deze man is een gevaar voor de samenleving want zijn kind krijgt met de paplepel ingegoten: “Vrijheid in ONgebondenheid”. Anarchie. Hoe gaat die vader uitleggen dat dit jochie zich straks aan regels moet houden? Dit misbruik van de vrijheid, hoe ‘onschuldig’ ook, zal zich voortplanten in nieuwe generaties en zo gaan we op weg naar het recht van de sterkste. Laten ouders, schoolmeesters en -juffen de kinderen vooral vertellen dat dit gedrag niet juist is.