Lo Biemolt overleden

Op de dag voor kerst 2025 is Lo Biemolt overleden. Hij was een bekende figuur in het Haren van vroeger. Hij was van 1965 tot 1988 melkventer en in die rol kende het halve dorp hem.

Lo Biemolt – Foto: Old Go.

Door de ziekte reuma moest hij met dat werk stoppen. Met hart voor Haren heeft Lo Biemolt zich daarna gestort op de verenigingssport in zijn dorp. Zo was hij jarenlang voorzitter van HSV. Van 1997 tot 2009 zat hij in de organisatie van het gemeentelijke Sportgala Haren, waar schoolkinderen ieder jaar mochten snuffelen aan allerlei sporten. Biemolt was de doener en regelde 1001 zaken op de hem bekende manier: met luide stem en gulle lach. Waar veel mensen Lo Biemolt ook van zullen kennen is van de verkoop van kerstbomen op de kwekerij van zijn schoonzoon aan de Rijksstraatweg (tegenover de Shell). Om een praatje of grap zat deze Harenaar nooit verlegen.

De reuma was voor iedereen zichtbaar en voor Lo Biemolt pijnlijk voelbaar, echter hij maakte nooit de indruk dat hij zich er door die reuma onder zou laten krijgen. Hij ging altijd maar door. Ruim een jaar geleden, zijn vrouw Johanna was twee jaar eerder plotseling overleden, begonnen bij Lo verschillende gezondheidsproblemen waardoor hij erg verzwakte. Kennelijk was in december zijn tijd gekomen, want na een kort ziekbed overleed hij 24 december in zijn geliefde dorp Haren. De crematie vindt in besloten kring plaats. Wie Lo de laatste eer wil bewijzen en afscheid van hem wil nemen is welkom op 2 januari 2026 18.30-19.30 uur Uitvaartcentrum Hoentocht, Hoendiep 152, Groningen.

Hieronder een artikel uit Haren de Krant over de loopbaan van melkventer Lo Biemolt.

 

Melkwijk Lo Biemolt 

1965-1988

Het leven van Lo Biemolt (1945) is in periodes te verdelen. Vóór, tijdens en na zijn melkwijk in Haren. Om met de laatste te beginnen: sinds hij in 1988 noodgedwongen wegens ernstige reuma stopte,  is hij uit een diep, diep dal geklauterd en heeft hij zich als vrijwilliger tomeloos ingezet voor de gymnastiekvereniging HSV en de gymnastiekbond in onze regio. Veel mensen kennen de voormalig melkman in die rol en hij ontving daarvoor in 2006 een lintje. De periode vóórdat hij in 1965 als zelfstandig melkventer startte speelde zich af in Glimmen (waar hij werd geboren) en Haren (waar hij zijn jeugd doorbracht aan de Remmingaweg). Als scholier hielp hij op zaterdagen en in vakanties mee op de melkroutes van mevrouw Eitens (Kromme Elleboog), die met haar dochter Alie een melkwijk had. Het was 1956 en Biemolt had geen enkele ambitie om dat werk later te gaan doen. Toen hij op de ULO zat hielp hij melkman Buringa (Berkenlaan) en ontpopte zich daar als een vaardig melkventer. 

Zijn tweede moeder nam daarop een beslissing: de jonge Lo moest maar van school af en fulltime gaan werken bij Buringa. Zo geschiedde. Met paard en wagen en later met een driewieler ging Lo Biemolt van deur naar deur in de omgeving Vossenlaan, Fazantenlaan en Nieuwlandsweg. Het was de tijd waarin de karnemelksepap en de melk uit een 300 liter tank in pannetjes van klanten werden  getapt en op het aanrecht van de huisvrouw werden bezorgd. Losse verkoop was er van eieren en margarine, vla en yoghurt zat in flessen. In 1962 kreeg hij zijn eigen wijk, maar werd nog geen eigen baas. Dat zou pas in 1965 gebeuren onder druk van de naderende militaire dienstplicht. Het was een logische stap, want Biemolt verzorgde voor zijn werkgever naast melkroutes ook al inkoop van allerlei producten. Hij meldde dus aan defensie dat hij zelfstandig zou worden en niet gemist kon worden. De gemeente Haren steunde hem daarbij, maar het bleef tot aan de dag van zijn opkomst (september 1965) onduidelijk of hij nu wel of geen vrijstelling zou krijgen.  Inmiddels was hij in juni van dat jaar als zelfstandige gestart met een wijk die hij had gekocht voor achtduizend gulden van Piet van der Veen. “Ik begon in een geleende loopwagen van Domo, omdat ik nog steeds niet wist of ik in dienst moest of niet”, zegt Lo Biemolt. Het liep goed af. Hij schafte daarna zijn eerste verkoopwagen (Spijkstaal) aan op drie wielen en hij huurde een garage voor opslag aan de Berkenlaan. Het was een goede tijd voor Harense melkventers, want hun wijken waren eerlijk verdeeld door de ‘Harener Melk Sanering’. De melkventers betaalden mee aan die eerlijke verdeling. In feite was dit de eerste keer dat er met ‘melkquotums’ werd gewerkt. Hierdoor werd beoogd dat iedere venter ongeveer dezelfde hoeveelheid melk kon verkopen. Lo Biemolt leverde op kleuterschool Hazehoek (Heide en Watersteeg) de schoolmelk en bewoog zich altijd lachend tussen dat grut. Voor een actieve melkventer was er een prima boterham te verdienen. Biemolt was (en is) in zijn hart verkoper, die al nadacht over manieren om klanten te verleiden tot het doen van extra aankopen. “Ja, dat klopt”, lacht hij. “Ik had daarom een mand aangeschaft waar ik allerlei lekkere dingen in stopte. Die nam ik mee naar de deur en als klanten dan die spulletjes zagen kochten ze er meestal ook wel wat van.” Marketing van de straat anno 1965. Met flair en charme bediende Lo Biemolt zijn wijk en verdiende genoeg om geregeld nieuwe voertuigen aan te schaffen. Zoals een ‘Muldertruck’ met een etalage en goed geïsoleerd. Tijdens drukke periodes had hij hulpjes (zoals hij zelf in 1956 ook was begonnen). Harenaar Anne Bart Bolt was één van hen, maar ook de huidige wethouder Theo Berends sjouwde als tiener mee. In 1970 huurde hij opslagruimte aan de Middelhorsterweg en in 1974 kocht Biemolt voor 65.000 guldens een echte winkelwagen (SRV) en de wijk breidde zich uit. In 1979 opnieuw een extra lange wagen, die meer dan een ton kostte. “Vuistregel was dat je voor elke meter van de wagen duizend gulden in de week moest omzetten”, zegt Biemolt. “Dat haalde ik makkelijk, maar het was wel heel hard werken, zes dagen van de week. Mijn vrouw en twee dochters hielpen mee. Tot oktober 1988. Ik had een koord in de wagen waarmee ik de bel kon laten horen als ik de straat inreed. En ik voelde met de vingertoppen dat touw niet meer goed, een raar doof gevoel”, zegt Lo Biemolt. Dat was het eerste signaal dat er iets niet in orde was: reuma. In de weken die volgden leefde het gezin in een roes, ziekenhuis in en uit en tegelijk de volle wijken bedienen. Tot de dokter de diagnose stelde. “Toen werd ons duidelijk dat ik met mijn werk moest stoppen, dat was een zeer zware klap”, zegt Biemolt. Zijn leven (en dat van het gezin) stond op de kop. Hij was 43 jaar en moest definitief stoppen met het werk dat hij zo mooi vond en wat hij zo goed beheerste. In de jaren die volgden vloeiden tranen in huize Biemolt, maar men zette de schouders eronder om uit het dal te komen, zoals eerder beschreven. In 1988, twee maanden na het dove gevoel in de vingertoppen, stopte hij en verkocht zijn wijk aan een opvolger. Abrupt en onverwacht. Maar de mooie herinneringen blijven, getuige de foto’s en verhalen.