Mariska worstelde en kwam boven

Niets is wat het lijkt: de vrouw op de foto ziet er niet uit als een grootmoeder, maar ze is het wel. Mariska Sloot (37) is actief binnen de VVD in Haren en kan worden ingehuurd voor promotie-activiteiten en commerciele trainingen. Ze woont aan de Leo Polakweg, kinderen spelen in en rond het huis. Niets is wat het lijkt: dit gezinnetje lijkt te zijn weggeslopen uit een glossy damesblad. Hij een goede baan, zij een dynamische en werkende moeder. Wat zo vanzelfsprekend lijkt is dat echter niet. Het leven van Mariska Sloot bevat namelijk alle elementen van een roman. Een jeugd in een gebroken gezin, een gewelddadige stiefvader, geschonden vertrouwen, tehuizen. Optimisme en eindeloze veerkracht hebben Mariska altijd op de been gehouden. Ik heb zelfs in de moeilijkste perioden altijd gedacht: ooit wordt het beter. Wie de deur van haar leuke huis aan de Leo Polakweg opent, vindt daar achter een levensverhaal met als titel: Mariska worstelde en kwam boven.

Dit is het verhaal over worstelen met het leven. Maar vooral het verhaal over bovenkomen door optimisme. Mariska Sloot is in Voorburg geboren. Haar moeder was nog maar twintig, haar vader, Bert Hohe was een doorzetter, die telkens opnieuw probeerde een eigen radioreparatiebedrijf op poten te krijgen. Het huwelijk liep uit op een scheiding en Mariska ging met haar zusje en haar jonge moeder in Waddinxveen wonen. Toen verscheen de nieuwe vriend van haar moeder op het tapijt. Hij wierp de eerste donkere schaduw over Mariskas kinderjaren. Vernedering van de twee dochter, psychische en lichamelijke mishandeling (ze werd geregeld in elkaar geslagen).

Handafdrukken stonden
op mijn rug

En niemand die het geloofde, ze dachten dat ik die verhalen uit boekjes haalde, zegt Mariska. Op mijn twaalfde ben ik een paar keer het huis uitgevlucht naar mijn opa en oma. Na de derde keer mocht ik blijven. Ik hoor mijn moeder nog zeggen: Ga dan maar! Ook de kinderbescherming kon mijn verhalen niet langer negeren, want de handafdrukken van mijn stiefvader stonden in mijn rug. Dat ik mijn jonge zusje daar moest achterlaten was traumatisch. Ik had het gevoel haar in de steek te laten.

In de jaren dat Mariska leed onder haar stiefvader had haar eigen vader al pogingen gedaan om zijn dochters terug te vinden. Maar de kinderbescherming wilde hem geen informatie geven. Onwetend van dat alles ging Mariska bij haar opa en oma wonen, die zich als liefdevolle ouders over haar ontfermden. Maar ze hadden niet door dat ik een beschadigd kind was, zegt ze. Met rust, reinheid en regelmaat alleen kon je mij niet helpen. Ik ging dus in mijn puberteit alle grenzen over. Door de hel van mijn stiefvader had ik nooit geleerd wat wel en niet kon. Ik merkte dat ik niet werd geschopt als ik regels overtrad, dat was heerlijk! Terwijl mijn oma mij met roosvicee vertroetelde ging ik me achter haar rug om te buiten aan spijbelen, uitgaan, jongens, ik pikte geld van opa.

Naar Groningen
Door bemiddeling van een tante was Mariska op haar twaalfde in contact gekomen met haar eigen vader, die inmiddels alweer een radioreparatiebedrijf (A.R. Hohe) in Groningen was begonnen. Hij was hertrouwd en had drie zoontjes. Mariska wilde een nieuw leven beginnen toen ze veertien was en ging in Groningen wonen. Dat werd een teleurstelling. Ik kon niet wennen aan dat gezinnetje en aan mijn nieuwe broertjes. Maar op school vond ik het prachtig, ik had veel vrienden die mij interessant vonden door mijn verleden. Ze dachten dat ik een meid van de wereld was, helemaal uit Den Haag. Maar ik was zo naief als het maar kon. Van drank en drugs bleef ik af, dat was mijn geluk. Hoe ellendig ik me ook voelde, ik dacht altijd: ooit wordt het beter. Mariska kreeg een vriendje, Arjan Sloot. Mijn ouders zagen hem niet zitten, hij kon niet deugen, ze dachten dat hij z-sider was. Bonje thuis. Mijn vriendje de trap afgejaagd. De verkering ging uit en ik ben er toen vandoor gegaan. Gevlucht om opnieuw te beginnen. Ik kwam in een tehuis, Moesstraat 16, waar ik woonde met de grootste criminelen van de stad. Daar leerde ik Paul kennen, ook geen lekkere jongen, hij had een drankprobleem. We kregen verkering en dat was het begin van doffe ellende. Achteraf zie ik pas dat hij een kopie was van mijn stiefvader. Ondanks alles wilden we best een kind en zo gebeurde dat ook. Ik was zestien toen ik mijn zoon Ricardo kreeg. Een paar dagen eerder waren we snel getrouwd, zodat het kind niet onder voogdij zou worden geplaatst.

Terras-ober
Het huwelijk werd een ramp. Na drie maanden vroeg Mariska al echtscheiding aan. Ze kon het drankmisbruik en het fysiek geweld niet langer verdragen. Ze vluchtte haar huis aan de Bedumerstraat uit met haar kind onder de arm. Alweer opnieuw beginnen! Ze belandde bij haar vader. Zie de parallel met haar eigen moeder, eerder in het verhaal. De relaties lagen door alle gebeurtenissen te gecompliceerd om zonder scherven te blijven. Na ruzies besloot Mariska in 1988 om haar biezen te pakken en met haar zoontje naar Voorburg terug te keren voor een doorstart in haar leven. Intuitief ging ze voor haar vertrek nog even over de Grote Markt, want ze wist dat haar oude liefde Arjan Sloot daar als terrasober werkzaam was. Ze wilde nog even afscheid van hem nemen. Die ontmoeting werd het einde van de worsteling, het cruciale keerpunt!

Mariska is een
oma van 37

Mariska en haar vroegere vriendje hadden weinig tijd nodig voor de hereniging. De liefde bloeide weer op en gaf beiden nieuwe kracht en levenslust. Arjan ging aan de studie (havo, heao) en Mariska ging alsnog haar mavo-diploma halen en zou zich daarna in het vrijwilligerswerk en de politiek storten. Ze verdienden met schoonmaakwerk geld en in 1990 kon het stel gaan samenwonen in de stad. Arjan Sloot kreeg de wind in de zeilen door banen op de RUG en bij een ict-bedrijf. Hij werd interim-manager bij een ict-bedrijf in Hoorn, waar hij later de directeursfunctie kreeg aangeboden. Ricardo, Mariskas zoontje dat in tumult was verwekt en geboren, kreeg een stabiele jeugd. Het gezinnetje ging aan de Tuindorpweg in Haren wonen en verhuisde in 1999 naar de Leo Polakweg. Inmiddels zijn er nog twee dochters geboren. Dit gezinnetje lijkt te zijn weggeslopen uit een glossy damesblad. Hij een goede baan, zij een dynamische en werkende moeder. Wie door dit artikel de achtergronden kent zal zeggen: Mariska worstelde en kwam boven. Wie blijft geloven in de goede afloop, wie hard wil knokken om het geluk af te dwingen, die is nooit kansloos. Dat is Mariskas diepe overtuiging!

Ricardo, de zoon van Mariska, ontmoette Cariena. Dat is een meisje met problematische achtergronden, die op eigen kracht de hulp is gaan zoeken, die haar ouders niet wilden toestaan. De liefde maakte veel goed. Onlangs kreeg het stel een dochtertje, Juliette. Met hulp van vrienden en kennissen werd hun woning aan de Nieuwlandsweg ingericht met tweedehands spullen. Volgens oma Mariska gaat het heel goed, Cariena is volgens haar een natuurtalent en wordt de baby omringd met warmte en liefde.