“Dag huis, dag lieve oude woning”*

De meeste mensen zullen bij het lezen van dit dit stuk wel even om zich heen kijken en denken: gelukkig hoef ik nog niet te verhuizen. Dat is het bewijs dat je je in het huis (nog) thuis voelt. Een huis ervaren als echt thuis, dat maakt het voor ouderen vaak zo moeilijk om te verhuizen naar een (aangepaste) woning. Joyce en Ard Schouwman zijn nog helemaal niet oud, maar rukken zich toch los om te verhuizen naar een kleinere woning in de stad. Hun huis is nu te groot voor hen tweeën en staat daarom te koop. Hoe ervaren ze het afscheid van hun vertrouwde stekje aan de Meerweg 52 in Haren?

foto: Joyce en Ard Schouwman ervaren nu al hoe het is om een huis vol herinneringen achter te laten…

Trapeze
De Meerweg nabij het centrum is een hecht buurtje, waar bewoners elkaar geregeld spreken. Voor Joyce Schouwman leek de straat wel het verlengstuk van haar huis, waar ze met haar gezin in 1999 kwam wonen. “We kwamen met veel plannen en hebben in dit huis ook heel erg veel beleefd. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar dit huis heeft energie. Het vraagt als het ware om activiteiten.” Voor Joyce werd deze woning de plek waar dromen werden waargemaakt. “We kwamen van de Irisweg, maar de buren kregen last van onze kinderopvang (destijds), piano en yogalessen. Ik vond het logisch dat we daar weg moesten.” Meerweg 52 was tot 1999 eigendom van een rijschoolhouder, die kamers verhuurde in het bijgebouw. Juist dat bijgebouw vond Joyce interessant, want daar pasten de kinderopvang en de yogalessen. In het huis zelf kregen de drie kinderen hun eigen badkamer en er was zelfs ruimte voor een indoortrapeze, omdat ze bij kindercircus Santelli actief waren.

Inloop
“In de loop der jaren hebben we ook heel wat mensen onderdak geboden, bijvoorbeeld als ze in een relatiecrisis zaten. We zijn zelf wel eens verhuisd naar het bijgebouw, zodat zij in ons huis konden wonen. En we hebben vluchtelingen tijdelijk onderdak geboden.” Voor de familie Schouwman geldt: ruimte in hart, hoofd en huis. De deur ging nooit op slot. Om een zakcentje bij te verdienen runden zij ook enkele jaren het depot van het Harener Weekblad, waardoor wekelijks tientallen bezorgers door de tuin liepen met stapels kranten. Ook voor Haren de Krant waren zij enige tijd depothouder. “Dit huis gaf ons alle ruimte om te dromen, daarom zie ik het ook als een heel belangrijke plek in ons leven. Als ik terugdenk wat er hier allemaal is gebeurd: één van onze kleinkinderen is hier zelfs in de huiskamer geboren. En de baby van een vriendin is in ons bad ter wereld gekomen. Er was in dit huis altijd wat te beleven.”

Veel verbouwd
In 1999 kocht de familie Schouwman het huis. Er waren heel wat gebreken, die moesten worden hersteld. Gevels werden vervangen en in het huis moest een smeerkuil worden verwijderd. In het bijgebouw moest een tweede smeerkuil worden gedempt. “De vorige eigenaar repareerde auto’s. Als hij een camper had moest de lucht uit de banden en moest het hele gezin erin om zonder schade aan de dakgoot langs het huis te kunnen, haha”, zegt Joyce. “We laten dus niet alleen een huis achter, maar ook een heel groot stuk van ons leven. We hopen dat de kopers straks net zoveel plezier van deze plek zullen hebben als wij.” *De titel boven dit artikel is ontleend aan het liedje van Willeke Alberti.