Kerstverhaal met knipoog naar de actualiteit

De toespraak die oud-premier Mark Rutte onlangs hield voor de NAVO heeft Hilda Bastiaansen uit Haren geïnspireerd tot het schrijven van een kerstverhaal.

Door Hilda Bastiaansen

Meneer Markus en de verdwenen glansogen

Al jarenlang was Meneer Markus een graag geziene joviale positief ingestelde gast op feestjes. Hij was nou echt zo’n persoon, waar jong en oud, rijk en arm, religieus of niet, best mee door dezelfde deur konden. Zijn hartelijke, snelle, vaak gevatte antwoorden toverden regelmatig een glimlach op velen hun gezicht. Hij had een bepaald elan, waardoor zelfs onprettig, onheus, of ietwat ongeloofwaardig nieuws nog behapbaar werd. Als Meneer Markus daar later mee geconfronteerd werd, kon hij er zelf hartelijk om lachen en oprecht menen, dat hij dat allang weer vergeten was. Het had wel wat, die luchtige levensinstelling. Tenminste voor de meesten. Zonder Yin geen Yang, dat gold ook voor Meneer Markus, dus ja niet iedereen was zijn vriend.
Meneer Markus wist als gepassioneerd geschiedenisdocent veel over maatschappelijke ontwikkelingen door de eeuwen heen te vertellen. Iedereen hing dan aan zijn lippen. Als hij sprak leek alles een beetje minder verschrikkelijk en onoverkomelijk. Wanneer het dan over heel moeilijke tijden gaat, is dat een welkome bijkomstigheid. Bovendien gaven de toon van zijn stem, de glimlach en glinstering in zijn ogen, dat men het gevoel kreeg, dat altijd alles wel weer goed kwam. Dat dat ook schijnveiligheid kon zijn, kwam niet in mensen op. Hoop wint het altijd. Meneer Markus gaf zo hoop.

Vanwege zijn goede eigenschappen, mocht hij ook eens in de allerhoogste kringen zijn zegje komen doen. Nee, het was geen feestje ditmaal, maar een bijeenkomst van echte wereldleiders. Familie, vrienden, kennissen hadden ”M” al een tijdje niet gezien, in de overtuiging dat dat kwam omdat hij zo goed mogelijk zich wilde presenteren op deze belangrijke bijeenkomst. Tot hun grote verbazing, kwam hij niet op de fiets, maar in een dure auto. Waar anders zijn bekende stukje fruit in de hand zat, klemde nu stevig een zwarte map. Zijn joviale, fitte, open lichaamstaal was bij het uitstappen van de auto nog maar een fractie van wat men van hem kende. Wat was hier gebeurd?
Nog gekker werd het, toen Meneer Markus zijn zegje deed. De boodschap die hij bracht kwam zo vlak voor de kersttijd ontmoedigend, hard en bijna ondoordacht aan: “Bereid u voor op oorlog, haal extra spullen in huis, het is vijf over twaalf.” Er waren geen bommen voor nodig. Deze woorden waren voldoende om hoop op bewustwording, verantwoordelijkheid en oplossingsgericht gedrag volledig de grond in te slaan. De glansogen van Meneer Markus waren verdwenen. Zijn toon was kil. Zijn mond stond strak.
Een moeder van drie studerende jongelui, zag dit alles aan en ving de bezorgde reacties van deze jongeren op. Meneer Markus had, als oud leerkracht, aan deze wereldleiders toch een heel ander verhaal kunnen vertellen? Ze besloot hem te schrijven. “Wat als u gesteld had, dat alles op alles voorkomen moet worden, dat kinderen opgroeien met een oorlogsdreiging? Dat hun ouders geen noodpakketten in huis moeten halen, maar dat wereldleiders alles in huis moeten halen om geschillen met respect bij te leggen? Skills moeten ontwikkelen om voor te kunnen leven, hoe verschillen de samenleving versterken en niet polariseren? Hoe daadkrachtig een ziekmakende industrie aangepakt moet worden, die de aarde uitput en de luchtkwaliteit vervuilt, Hoe we van jongs af aan op de scholen moeten gaan leren over psychologie, leefstijl en maatschappij, zodat we generaties na ons achterlaten die met bewustwording, respect en sociale vaardigheden ten opzichte van zichzelf, elkaar en de aarde in harmonie, gezondheid en vrede kunnen samenleven? Zo zullen zieke geesten met kwade machtsbeluste bedoelingen minder vat krijgen op mensen. Het zal jaren duren, maar alles beter dan jarenlange oorlogsdreiging. Wees alstublieft weer die leerkracht, die gepassioneerd voor de klas staat en zijn leerlingen kennis meegeeft om van te groeien!”
Meneer Markus vouwde de brief dicht. Over twee dagen zou het kerstfeest zijn. Nee hij kon geen vrede brengen. Kon celdeuren openen waarachter ten onrechte velen gemarteld wegkwijnden of armoede wegtoveren. Hij zuchtte eens diep en staarde lang voor zich uit. Wat als hij weer eens zijn zegje mocht doen? Zo graag gezien en gehoord. Hij stond op en keek in de spiegel die boven de openhaard hing. Zo dicht bij het vuur…
“Over een paar dagen begint het nieuwe jaar. Niks geen oorlogstaal, geen schijnveiligheid en zeker geen vergeetachtigheid!” Besloot hij. “Voortaan spreek ik de taal van samen leren, groeien en hoop, want dat is mijn kracht!”

Opeens zag hij iets in zijn ogen. Daar was die glinstering! Zijn positieve instelling. Zijn passie om mensen te laten leren van geschiedenis. Hij liep naar de fruitschaal en nam een hap uit zijn favoriete stuk fruit.