Opinie: Herindelen is een paradox, zegt het CDA

Op weg naar 25 november, de beslisdag over gemeentelijke herindeling van Haren, worden de lokale media gebruikt om opinies te delen en te beïnvloeden. Vandaag een bijdrage van het CDA. In een opiniestuk stelt René Valkema (CDA) uit Haren dat er een vreemde paradox zit in de dwingende wil om te komen tot gemeentelijke herindelingen.  De overheid wil taken overhevelen naar gemeenten, zo stelt hij, omdat gemeenten met een kleine schaal dichtbij de bevolking staan en dus b.v. efficiënter WMO-hulp kunnen verdelen. Echter om de gemeenten toe te rusten op hun taken moeten ze groter worden. Volgens Valkema is de herindelingsdrang ingegeven voor bezuinigingsdrang.

Lees zijn tekst hieronder.

 

CDA Haren: De paradox van herindelen.

De overheid brengt taken naar de gemeenten. Gemeenten zijn volgens de overheid het beste in staat maatwerk te leveren. Zij staan het dichtste bij de burger wordt als motivering gebruikt. De gemeente weet wat mensen nodig hebben. En dat is ook zo.

De gemeente moet om al die taken te kunnen uitvoeren wel een grotere schaal krijgen. 100.000 inwoners of meer zegt Plasterk. Herindelen dus. Maar laat u niets wijsmaken, er moet gewoon 1 miljard worden bezuinigd. Dat is dus het belang dat wordt ingevuld. Het gaat om geld en niet om de mens.

De paradox is dat de taakoverheveling juist gaat over mensen. Werk- en bijstand, ouderenzorg, begeleiding en dagbesteding, jeugdzorg. Allemaal taken die de gemeente gaat uitvoeren. Hè, hoe zit dat dan. Het zijn allemaal taken die de gemeente niet zelf doet, maar heeft ondergebracht bij semipublieke instellingen. Net als al die andere taken zoals onderhoud van het groen, straten, riolen, afvalverwijdering etc. Al deze taken zijn uitbesteed aan de markt tegen een te hoge prijs.

Maar juist bij de taken op het gebied van WMO en zorg gaat het over mensen. De waarde daarvan is niet in geld uit te drukken. Hulpverleners, vrijwilligers, buurtzorg, wijkzorg zorgen voor een stuk menselijkheid en aandacht.

Bij schaalvergroting gaat het over efficiency, minder geld, markt, macht. Deze waarden krijgen dan meer aandacht dan de waarde van menselijkheid.

Het rapport Grenzeloos G(r)unnen benoemt dat in één zin (pag. 51). ‘Naast schaalvergroting moet er gelijktijdig aandacht zijn voor kleinschaligheid’. Dat is alles! Hoe? Daar geeft het rapport geen oplossing voor.

We omarmen herindeling. En zorgen daarmee voor een enorme drukte en gedoe. Terwijl de tijd beter besteed kan worden aan oplossingen die werken voor mensen.

Het college komt dan met oplossingen als wijk- dorpsgericht werken. Een dorpsraad. Maar daarmee geeft zij eigenlijk aan dat de schaalvergroting te ver is doorgeschoten en dat hulpstructuren nodig zijn om de noodzakelijke menselijkheid invulling te geven.

En zeg nu zelf, dat is toch het paard achter de wagen spannen? 220.000 inwoners is de oplossing. Maar de menselijke maat is volkomen zoek.

We zeggen niet dat schaalvergroting niet nodig is. Maar samen met Tynaarlo en 50.000 inwoners met een sterk op elkaar gelijkende samenleving kan juist beter invulling worden gegeven aan die menselijkheid.

Laten we het kind niet met het badwater weggooien. Schaalvergroting dient de politiek, bestuurders maar het heeft met menselijkheid niets van doen!

Er zijn voldoende motieven om anders te kiezen. En er is voldoende tijd.

Het begint met luisteren naar de burgers.

Geef daarom de burger een stem in een referendum en laat hen kiezen tussen Groningen en Tynaarlo. Die keuze is het vertrekpunt voor de nieuwe gemeenteraad voor een herindelingsbesluit. Dat verhoogt de democratische legitimatie.

Dat komt draagvlak ten goede en kan de afstand tot de burger verkleinen. Doen we dat niet en kiezen we nu voor Groningen, dan wordt de afstand tot de burger welhaast een onoverbrugbare kloof.

Ook het rapport Grenzeloos G(r)unnen spreekt op pag. 37 over de stakeholders. Maar daarmee wordt niet de burger bedoeld om wie het eigenlijk allemaal gaat.

Laten we vooral bedenken: ‘Een grotere schaal dient publieke doelen en moet beheersbaar blijven; nooit mag in een gemeente het zicht verloren gaan op de inwoner, de vitaliteit van gemeenschappen en de lokale omstandigheden en behoeften’.

Laat dat een wijze raad zijn bij de te maken keuze.

 

Namens de fractie van het CDA,

Rene R. Valkema