Sandra Koval vluchtte voor de bommen op Charkov en zoekt nu werk in Haren. Tips welkom!

Sandra Koval is 21 jaar en zat in haar vierde jaar studie Geneeskunde in Oekraïne (Charkov) tot de oorlog begon. Ze was een trotse studente, zelfstandig en met de ambitie om arts te worden. En nu zit ze bescheiden en dankbaar aan de keukentafel van Kees Rienks in Haren, die haar zo’n beetje begeleidt. Ze is met haar moeder neergestreken in het Nesciohotel in Haren en van haar toekomstplannen is voorlopig helemaal niets meer over. “Ik denk niet verder dan een dag vooruit”, zegt ze. “En ik wil heel graag aan het werk in Haren.”

Ze spreekt prima Engels en dat is een voordeel. Wat opvalt is dat aan niets is te merken welke beproevingen zij tussen 9 en 16 maart heeft doorstaan. Zes dagen reizen in tientallen treinen, slapen op vreemde plaatsen, angst voor haar familie die achterbleef in de helse situatie. Maar ook onzeker over de dag van morgen. Toen haar universiteit was getroffen door raketten werd haar droom vernietigd: “Ik leefde voor mijn studie. Mijn ouders hebben me geleerd dat een goede opleiding hard nodig is. En nu is de universiteit weg. Het werd gevaarlijk en we kregen twintig minuten om onze spullen te pakken. Ik ben samen met mijn moeder gevlucht.”   De bange reis liep via Lviv, Slowakije, Tsjechië, Duitsland. De reis eindigde in Amsterdam en door bemiddeling konden moeder en dochter daarna op een trein naar Haren stappen. De ontvangst door het Coa in Haren heeft zij als heel hartelijk en liefdevol ervaren.

Als je haar hoort praten klinkt het zo stabiel en kalm, dat het je als toehoorder raakt. Hier zit een meisje dat over decennia de trauma’s nog zal ervaren, zoals vele generaties dat in ons land overkwam na de oorlog. Ze praat met liefde over de kat Felix, die is meegereisd en die de trip heeft overleefd. En Sandra toont telkens haar dankbaarheid en juist dat is hartverscheurend. Een zelfbewuste studente, die een maand geleden haar leven zelf leidde, legt haar handen tegen elkaar alsof ze gaat bidden en zegt: “Thank you! Thank you.” Dagelijks heeft zij in het Nesciohotel contact met Oekraïne en weet dat haar vrienden en familie nog leven. “Mijn familie zegt dat ik maar in Nederland moet blijven, want ons land is vernietigd en moet worden opgebouwd. Ze hopen dat ik hier dokter kan worden. Maar ik ga terug, want ik wil me inzetten om de universiteit weer te laten herbouwen. Met onderwijs begint immers alles.”

Sandra is op een fiets (geschonken door een Harenaar) naar het interview gekomen. Ze hoopt dat ze door een oproep in de krant werk kan vinden. Het liefst in de zorg, want dat past bij haar studie. Maar ze is niet al te kieskeurig. Ze heeft een BSN nummer en is bereid tot de volgende werkzaamheden:

-ze spreekt prima Engels
-hondenuitlaat
-babysit
-vertaler vanuit Russisch/Oekraïens naar Engels en omgekeerd
-op huis passen
-huiswerkbegeleiding (in een aantal vakken)
-winkelwerk
-werken in restaurant

Het liefst zou ze in de zorg gaan werken, bijvoorbeeld ZINN, Westerholm of De Zonnehof.

HEEFT U EEN TIP?
Mail aan de redactie: redactie@harendekrant.nl en wij sturen uw mails dan door naar Sandra.