Column door Dick Nienhuis uit Haren – muziekkenner (april 2026)

Protestsongs

Door Dick Nienhuis

 

Naar aanleiding van de song “Street of Minneapolis” van Bruce Springsteen als protest tegen het optreden van de door Trump aangestuurde ICE agenten ontstond het idee voor deze column.

De protestsong begon voorzichtig in de 19e eeuw In de klassieke muziek (“Eroïca” van Ludwig van Beethoven). Via de Amerikaanse Burgeroorlog, waarin het lied “We shall overcome” ontstond kwamen artiesten als Woody Guthrie en Billy Holiday met een combinatie van van folkmuziek, gospel en blues.
In de jaren 60 en 70 werd de protestsong een serieus onderdeel van de maatschappij

De Vietnam-oorlog was voor diverse artiesten een aanleiding hier tegen te protesteren.
Bob Dylan – A hard day is gonna fall.
Pete Seeger – Waist deep in the mud.
I don’t want to go to Vietnam – John Lee Hooker.
-Buffalo Springfield – For wha it’s worth.
Bill Withhers – I’cant write lefthanded.

Ook in Engeland was men paraat met songs tegen misstanden, zoals
John Lennon – Imagine.
Paul McCartney – Give Ireland back to the Irish.
Donovan – The universal soldier.
Harvey Andrews – Soldier.

In Nederland hadden we o.a.
Boudewijn de Groot – Welterusten meneer de president.
Motions – Wasted words,
Doe Maar – De bom.

Langzamerhand wer het palet wat breder. Behalve tegen oorlogen werden ook o.a. sociale en maatschappij-kritische songs opgenomen:
Melanie – I don’t eat animals.
Redbome – We were all wounded at Wounded Knee.
Simpl Minds – Belfast child.

En in Nederland o.a.
Neerlans Hoop – Mayonaise.
Zijlstra – Waar is de paling.
Frank Boeyen – Zwart-wit.
Zangeres zonder Naam – Hij was maar een neger.
Armand – Ben ik te min.
Jules de Korte – Ik zou wel eens willen weten.

Tot slot een drietal persoonlijke titels:
Billy Holiday – Strange fruit.
Malford MIlligan – I was a winess.
John Prine – Sam Stone.

Noot: Het summum is als er een protestsong tegen een andere uigebracht wordt. Dat gebeurde in1965. Barry McGuire had het nummer “The eve of destruction” opgenomen en kort daarna kwamen The Spokesmen met “The dawn of correction”. Dat valt onder wat ik altijd zeg: “muziek is handel”