Anno Sloot vecht tegen de ledigheid

Voor Anno Sloot (57) is de trein van het leven tot stilstand gekomen. Hij zit er nog wel in, maar het uitzicht verandert niet meer. Beeldspraak voor een man die in maart 2011 tijdens zijn werk in het archief van de gemeente Haren merkte dat zijn linkerarm onwillig werd. Dossiers kon hij niet goed optillen. Nu, tweeënhalf jaar later zit hij vrijwel bewegingloos in een rolstoel op een verpleegafdeling in De Dilgt te Haren. Alleen de geest werkt nog als vanouds en dat is zijn redding. Hij geniet intens van de muziek van The Bevis Frond, die hem door moeilijke momenten helpt. Bericht uit een wereld waar ledigheid dreigt.

“Soms heb ik een half uur niets gedaan”, zegt Anno Sloot. “Alleen maar voor me uit zitten kijken. Dat vind ik het ergst, die ledigheid.” Aan het woord een man die voorheen altijd in de weer was met muziek, zijn verzameling platen en cd’s, beurzen en markten bezocht. Hij werkte bij de gemeente Haren en als grootste hobby had hij het lezen van kranten en tijdschriften over cultuur. “Ik ben altijd gek op informatie geweest”, lacht hij. “Ik las alles, wilde weten wat er in de wereld, mijn stad of mijn wijk gebeurde. Las ook altijd Haren de Krant van begin tot eind. Maar ik kan nu geen bladzijden meer omslaan. Daar heb ik hulp bij nodig. Afhankelijk zijn moet ik nog leren. De stapel ongelezen kranten groeit en dat doet me wel wat.”

Fiets verkocht

Op de tafel in zijn kamer ligt die stapel als symbool. De stapel vertelt het verhaal van een man die nog heel graag wil, maar fysiek tot niets meer in staat is. Sinds 2011 ging het steeds minder, fysiotherapie mocht niet baten, dokters wisten geen raad. In augustus 2011 werd in het Martiniziekenhuis de diagnose PSMA gesteld, later in het ALS-centrum UMC Utrecht bevestigd. Spierziekte die het lichaam verlamt. “Ik woon in Groningen, vier trappen hoog. Dat ging steeds moeilijker en dit voorjaar ging het helemaal niet meer. Ik deed er heel lang over of viel. Met mijn vrouw heb ik overlegd, verhuizen naar een benedenwoning of naar een verpleeghuis. We kozen voor het laatste. In de weken voor mijn verhuizing heb ik een spullen verzameld die ik wilde meenemen.  Cd’s van The Bevis Frond, TV, tijdschriften. En mijn fiets heb ik verkocht. ” Begin augustus kwam er een plaats vrij en verliet Anno Sloot vermoedelijk voor de laatste keer zijn huis. Nu woont hij op een plek waar hij zich moet toevertrouwen aan professionele zorg. Waar hij zich moet overgeven aan de totale afhankelijkheid. “Toen ik laatst op het toilet was geholpen en ik lang moest wachten voor er iemand kwam om me er weer af te helpen…toen voelde ik me heel ellendig”, zegt hij. “Maar verder ben ik erg tevreden over de aandacht en zorg die ik hier krijg.”

Anno Sloot praat kalm en rustig, ogenschijnlijk zonder emotie. Maar als hij zegt dat hij zich realiseert dat deze kamer en deze rolstoelen zijn toekomst zullen bepalen, branden er tranen. Zolang hij kan en zolang mensen hem willen helpen trekt hij er op uit. Soms met een taxi naar zijn geliefde stad. Of naar het restaurant in De Dilgt waar levendigheid heerst of de tuin in. Hij praat graag met mensen. Kijkt naar films. En wacht op wat komen gaat. Hij weet niet hoe het verloop van zijn ziekte zal zijn. Maar hij is vastbesloten uit dit leven te halen wat erin zit. “En natuurlijk denk je ook soms na over de grens van kwaliteit van leven. Zolang mijn hersenen goed werken heb ik nog steeds gelukkige momenten. Maar als ik beademd zou moeten worden, komt de grens in zicht. Dan is het geen leven meer.” En zo is Anno Sloot in een situatie beland die ieder mens vreest. Een situatie waarin je tot de kern van je bestaan doordringt, je moet vastklampen aan de kleinste momenten van geluk en die meer waardeert dan ooit. Echter, ook een situatie waarin je bent overgeleverd aan hulp en aandacht van anderen. “Onlangs zat ik voor het eerst in een passieve tillift en voelde me een plofkip op weg naar de laatste bestemming” zegt Anno. Humor houdt hem niet letterlijk, maar wel figuurlijk op de been.

Ondanks alle narigheid ziet Anno Sloot toch ook een voordeel. “Ik heb nooit meer haast, want ik heb alle tijd. Ik kan rustig films kijken en muziek luisteren.”